ფსკერი

დღე დღეს მისდევს..

განწყობის სინუსოიდა კი ჯიუტად რაღაც ძალიან დიდი ხანია მიმართული გამყოფი ხაზის ნეგატიურ მხარეს და ჯერ პირი არც უჩანს, როდის დაიწყებს ამოყვინთვას..

არადა ცხოვრებამ ასე “დაგვაპროგრამა” – მუდმივი ამ ქვეყანაზე არაფერი არსებობს და უწყვეტი ცვალებადობა გარდაუვალი პროცესია – უარყოფით ამბებს და განწყობებს აუცილებლად ენაცვლება მეტ-ნაკლებობით დადებითი და როდესაც კარგი არაფერი ხდება, განწყობა მაინც არის უკეთესის მოლოდინში და როგორც ხავს, ამ “მოლოდინს” ვებღაუჭებით.

ოცი-ოცმა კი მოახერხა, რომ უკვე ადამიანები ისტერიკამდე არიან მისულები, იმდენად “ჩავყვინთეთ”, იქნება ეს პოლიტიკა, ეკონომიკა, ჯანმრთელობა, თუ ბევრი წვრილმანი სხვა რამ.

და როდის დავკრავთ ფსკერს ფეხს, რომ ბიძგმა ზევით აგვისროლოს და უჟანგბადობით ლამის გაგუდვამდე მისულებმა სასიცოცხლო ჰაერის ჩასასუნთქად ისევ ზევით ამოვყვინთოთ, უკვე აღარავინ იცის.

და როდესაც ასეთი ფიქრებით იწყებს ტვინი გამოტენვას, რა გასაკვირი ინსტიქტურად მაინც გადარჩენას თუ ცდილობს ადამიანი და მრავალ წვრილმან საქმეს მივყავი ხელი – ფიზიკურ შრომაში ტვინს ფიქრის წნეხი მაინც ეხსნება..

ასე მოვკიდე ხელი მეგობრების ოფისის რემონტის საქმეს, დავიხურე ქუდი და შაბათ-კვირას სოფელში მიწაზე ვმუშაობ, ბევრს დავსეირნობ, ვკითხულობ, ვუკრავ და დილა რომ თენდება, მართალია დადებითი განწყობის კვალიც არა ჩანს, მაგრამ დღე ამ წვრილმანებში მაინც მალე ილევა და რომელიღაცა თვის კიდევ ერთ რიცხვს საზეიმოდ ვხაზავ…

“გაზაფხულამდე…” თუმცა ეს გაზაფხული შეილება სულაც არ დაემთხვეს კალენდარულ გაზაფხულს.

იყო ამბავი, რომელსაც ზღვისგან დაბერილი ბრიზივით შემოჰქონდა ბედნიერების სურნელი.. მაგრამ მგონი ჩემი ცხოვრება ქვეცნობიერად სხვანაირად დავაპროგრამე.

როგორც სიზმარი ქრება თვალის გახელისთანავე, რაც არ უნდა სასიამოვნო ყოფილიყოს, მყისიერად იაზრებ მის ნულოვან კავშირს რეალობასთან და ვერც შემდეგ ჩაძინებისას “დაუკვეთავ” ამ ხილვის უკან დაბრუნებას.

მაგრამ… შეილება ამაზე გაგეცინოთ კიდეც – მაგრამ ბუნებით მაინც ოპტიმისტი ვარ და მჯერავს იმ დროის, როდესაც ამ ნაწერს წავიკითხავ და აღარც გამახსენდება, როგორ დაიწყო ყოველივე ეს. იმ წამს მთავარი იქნება, რომ დასრულდა და ისევ ქარისგან აზვირთებულ ტალღის ქიმზე მოქცეული მზის სხივებს მივუშვერ გასათბობად სახეს..



***

მთელი ზაფხული ისე მიილია, ქალაქიდან სულ 3-4 დღით თუ გავედი.. გაზაფხული ისედაც სამსახურში საქმე ფაქტობრივად არაფერი იყო და როდესაც ივნისის მიწურულს შვებულება ავიღე, სინამდვილეში დასვენების ნაცვლად კვირის ჩვეული სამუშაო დღეები რაღაც პროექტის კეთებას დავუთმე.

ფინანსურად ამ საქმეს არაფერი სიკეთე მოჰყოლია, მაგრამ რაღაც ახლის სწავლას თავის ხიბლი ახლდა და თან რიგი კოლეგისთვის ამ ყველაფრის დასრულებას საკმაოდ დიდი მნიშვნელობაც ჰქონდა.

ხოდა ასე – შვებულება სამსახურში გავატარე.

ამ ყბადაღებულ ვირუსით ახალ რეალობას მოყოლილ სიცარიელის შევსებისთვის კი, მაინც ვერ დავუსხლტი და მორიგ თავგადასავალში ვდურთე თავი..

ამასობაში აგვისტომ გვიწია და სიჭინიომ რომ დამირეკა – ბათუმში ხომ არ წამოხვალო. მივხვდი, რომ ცოტა გარემოს შეცვლა არ მაწყენდა – თანხმობა მივეცი და ერთ-ერთ პარასკევის საღამოს გზაზეც მივსრიალებდით.

მერე იყო წვიმიანი შაბათ-კვირა – ცამ რომ პირი მოხსნა და ჩამოიქცა. ზღვას კი ასე შორიდან თუ გავხედავდი..

მაგრამ დაემთხვა და ადგილზე დაუგეგმავად ბევრი კიდევ სხვა მეგობრის გარემოცვაში ამოვყავი თავი, საღამოობით ბარებს რომ მოვედებოდით და ბევრს ვიცინოდით ხალისიან განწყობაზე მოსულები.

ორშაბათს მზემაც გამოანათა და ერთი დღე მაინც გავიშოტე ზღვის სანაპიროზე – ჩამავალ მზეს ვეფიცხებოდი და სასიამოვნო წამონაქროლ ნიავს ვუშვერდი ზურგს.. ასეთ მომენტში კი ჩემთვის დრო უბრალოდ ჩერდება და მეტი არც მჭირდება თავი მშვიდად და ბედნიერად ვიგრძნო..

მოვუბრუნდი თბილისს. სამსახურის გარემომ ისევ დიდი დოზით დაიწყო ცხოვრებაში შემოცოცება. რამდენადაც მიყვარს ჩემი იმ საქმის კეთება, რაც მევალება, იმდენად რიგი მომენტები ნერვების დაკაწვრის ფასად მიჯდება.

მაგრამ ეს ნერვების კაწვრა სინამდვილეში არც ისე მნიშვნელოვანია.. ვცდილობ უფრო სასიამოვნოზე ვკონცეტრირდე და განვითარების შესაძლებლობები გამოვიყენო.

ოქტომბერი.

თბილისისთვის უჩვეულოდ ადრე მოტყდა ჰაერი – საღამოობით უკვე ცდუნების წინაშე ვარ, გათბობა გადავატრიალო.. მაგრამ თან ვხვდები, როგორ მეზარება ზამთრის განწყობაზე გადართვა და ასე, ჯერ ვჯიუტობ და არ ვრთავ კარმის გამათბობელს.

არის რაღაც წვრილმანები, შეილება არც თუ ისე წვრილმანები, რაც ცოტა მბოჭავს და ველოდები როდის გაიხსნება კვანძი, ფინანსურად ყოჩაღად რომ ვიგრძნო თავი.. და მერე, რა გასაკვირი, ტვინში ათასი გეგმა მიბზრიალებს..

მაგრამ ამ სიტყვებზე დიდადაც ნუ მენდობით, რადგან მგონი ასეთ ფიქრებით ვარ, რაც სტუდენტობას მოვრჩი და მუშაობა დავიწყე – ყოველ ჯერზე რომ “მეჩვენება” რომ “აი ამჯერად კი გავაკეთებ”.. აღარ დავკონკრეტდები ამ “გასაკეთებელ” გეგმებზე..

ოთხშაბათის საღამო კი უბრალოდ კარგი იყო.

RHCP & Pearl Jam

შარშანდელი იაპონური ვოიაჟი ლამის ნახევარი წლის შემოსავალად დამიჯდა.. მოვბრუნდი ნოემბრის შუისკენ თბილისში და დიდი ხანი ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი დავდიოდი – აქაური საქმეები კიდევ ერთხელ “გადავადდა”.
ხოდა მეთქი “მეყოს, 20-ში არსად წავალ, აქაურ კუდებს მოვიშორებთქო”..

თუმცა კაცი ბჭობდაო.. თებერვალი იყო, უკვე კომპს ვეჯექი და მორიგი თავგადასავლის დაგეგმარებით ვიყავი დაკავებული.. როგორია?! უარი თქვა ყოველივე ამაზე – ზაფხულში ხომ ჩემი ორი უსაყვარლესი როკბენდის ტურია ევროპაში..

ხოდა აგერ, გათენდა 11 ივნისი და ჩემი აერობუს 320 ქუთაისის ასაფრენ ბილიკს მოწყდა.. მიხოსთან ერთად ერთი სამი წლის წინ ერთხელ უკვე ჩამეშალა მილანური მოგზაურობა, როცა ზედ ქუთაისში წასვლის დილას ბებო გარდაეცვალა და ჩალაგებული ბარგის უკან ამოლაგება მოუწია..

მეორე ცდა წარმატებული გამოდგა.. ერთი კი შიშით გადავურეკე დილით – “ამჯერად ხომ მაინც მოდიხართქო?!”
თხუტმედიოდე წუთი, მანქანით ჩამომიარა და ცოტახანში ქუთაისისკენ მიმავალ გზატკეცილზეც მივსრიალებდით.

90-იანების წლები აბა ხომ გახსოვთ როგორი იყო?! ბევრი რამისთვის არ “გვეცალა” – შუქიც კი აქა იქ თუ მოდიოდა.. რაის მუსიკა. თან ნუ ჯერ ბავშვი ვიყავი და ვუსმენდი ყოველივე იმ ნაგავს, რასაც მაშინდელი საკაბელოთი ჩართული MTV შემოგვასაღებდა.. მეზიზღებოდა მადონაც და ბრიტნი სპირსიც და რაც მომწონდა, ისიც დიდად შორს არ იყო ბრიტნის დონის მუსიკისგან – რაც არჩევანი, ის შედეგი..

ამასობაში მოვიდა საუკუნის მიჯნა და უკვე წიწაკების ალბომი “Californication” გამოვიდა ასპარეზზე და “Other Side”-ის კლიპი ტრიალებდა პერმანენტულად MTV-ზე და უნდა გამოვტყდე, ეს მელოდიაც გვარიანად მიშლიდა ნერვებს..

მერე კი რაღაც ნელ ნელა ამოტივტივდა და გამახსენდა ბეევრი წლის წინ “ამ ტიპების” სხვა მელოდიები თუ როგორ მომწონდა.. საუბარია Under the Bridge.. Soul to Squeeze და ა.შ.. 91-ში გამოშვებულ ალბომზე.. სად ვუსმენდი?! სად ვნახე კლიპები?! არ მახსოვს.. მელოდიები კი ჩარჩენილი მქონდა გონებაში..

ხოდა ასე – აღარც ეს Other Side მაღიზიანებდა იმდენად და იმ ორ საათში ერთხელ მომენტსაც კი ველოდებოდი, როდესაც MTV მორიგ ჯერზე დაატრიალებდა ამ აწ უკვე კარგად ნაცნობ კლიპს…

ხოდა ჩემი “გემოვნების” ტრანსფორმაციაც ასე მოხდა..

დავიწყე ქექვა, ნელნელა ინტერნეტი იკიდებდა ქვეყანაში ფეხს.. რაღაც საოცრებებით ლენტიანი კასეტა აღარ იყო მაინცდამაინც საჭირო, რაიმე მელოდიისთვის მოგესმინა ყავლგასულ მაგნიტაფონში.. კომპიუტერი იკავებდა ამასობაში მაგიდაზე ადგილს..

საოცარ ალბომს Blood Sugar Sex Magic-ს არანაკლებ საოცრება One Hot Minute მიყვა, მერე ჯონის დაბრუნება და Californication იყო.. მთელი შემდეგი წლები ამ ალბომების ტრიალში ვატარებდი, გიტარაზეც პირველი წიწაკების ამ მელოდიების დაკვრაზე ვიმტვრევდი თითებს.. (დღემდე სიამოვნებას მათი Jazzy-Funk რითმების დაკვრით თუ ვიღებ)

ხოდა წარმოიდგინე, ცოტაც და ფლორენციის ფესტივალზე ამ ბენდს ცოცხლად მოვუსმენ. და ამაზე მეთქვა უარი?! და კიდევ ერთი საჩუქარი – ჯოშის ნაცვლად (ვისი გვარიც დღემდე ვერ დავიმახსოვრე) ისევ, უკვე მერამდენეჯერ, ბენდს მობრუნებული ჯონი დაუკრავს..

კვირა ჩაივლის და იქვე გერმანიაში “გადავირბენ”. სადაც Pearl Jam დადგება ფრანქფურტის სცენაზე – ჩემთვის არანაკლებ საყვარელი ბენდი, თავის დროზე ტიმოფეიმ რომ გამაცნო და ცნობიერებაში “პაპსა” და მისგან საპირისპიროდ “კარგი მუსიკის” ცნებები შემოიტანა..

დღეს ვეღარ ვიტყვი, პანკი და როკი მაინცდამაინც ცალსახად კარგს ნიშნავდეს და სხვა ყველაფერი “პაპსა” იყოს.. მუსიკას უკვე სხვანაირად ვუსმენ-აღვიქვამ.

მაგრამ ის კი ვიცი, Pearl Jam მართლაც რომ საუცხოო ბენდია.. ედის ხმა შემდეგი ათწლეულები მუდმივად ჩამესმოდა ყურში და ამდენი წლის მერე როგორ გინდა ემოციების გარეშე იდგე, უყურო და უსმინო მეტრების იქით სცენის ფიცრულზე თუ როგორ იხარჯება ასაკში შესული ბებერი ვედერი… გამაძლიერებლიდან კი Red Mosquito-ს პენტატონიკაში აჟღერებული აგრერიგად ნაცნობი სოლო პარტია უბერავს..

ხოდა ლოყებზე მგონი იმ წამს ცრემლებიც კი მოგორავდა..



არა, ვერ მოგორავდა.. ეს ყველაფერი უბრალოდ ჩაიშალა, აი ასე, ჰოპ და ჩაიშალა..

და მიუხედავად იმის, რომ ჩემ ჯიბის გახვრეტას მუდმივად მოგზაურობას მივაწერ, აი ახლა მაგალითად ზუსტად 23 ლარიღა მიდევს ანგარიშზე… იმის ფონზე, რომ 20-ში არათუ მოგზაურობა, ბარში წასვლა და ცოტა ლუდის მოწრუპვაც კი იშვიათ მოვლენად იქცა..

არ ჯობდა ისევ წიწაკების და ედის სასმენად წავსულიყავი?!

ამ წამს ჯერ კიდევ წარმოდგენა არ მაქვს, ეს გვერდი რომ გავხსენი, თუ რას დავწერ..

დიდი ხანია არაფერი მომიყოლია და რაღაცნაირად სურვილი კი მაქვს ერთი-ორი ხაზი მაინც გამოვიყვანო..

უცნაურ დროში ამოვყავით თავი, აქამდე არსებული ყოველდღიურობა რომ შეცვალა და გადაასხვაფერა.. ვერ იტყვი, ყოველივე ეს უადგილოაო.

როცა იქნება, ამ ყველაფერს რომ მოვილევთ, იქნებ ცოტა სხვანაირადაც გადავაფასოთ ცხოვრება, რაღაც დეტალებს უფრო დავუკვირდეთ.. ამის ადამიანური რესურსი სახლში გამოკეტილებს თუ აღმოჩნდა რომ გაგვაჩნია..

ან არადა ‘ძველებური’ ცხოვრება არსად გამქრალა, უბრალოდ ცოტახნით დაპაუზდა და ისევ ხელებგაშლილი ჩავეხუტებით, როგორც კი სცენის მიღმა ეს უჩინარი კაცობრიობის მტერი მიიმალება.

ამასობაში ჩემს მტვერდადებულ გიტარას დავუმეგობრდი – დღე დღეს მისდევს და რაც ცხოვრებაში არ გამიკეთებია, მეთოდურ ვარჯიშს მივყავი ხელი..

ჩემი ნიჭი არასდროს იქნება საკმარისი, რამე ღირებულამდე მივიდე, მაგრამ სულ მცირე საკუთარი თავისთვის მაინც თუ შევძლებ უკეთესად დაკვრას, ჩემთვის ესეც მიღწევა იქნება..

წიგნთან მეგობრობა არც არასდროს შემიწყვეტია და ახლაც პერიოდულად მივყვები ახალ-ახალ ისტორიებში მოგზაურობას სიუჟეტის პერსონაჟებთან ერთად..

კობო აბეს ქვიშის გორაში ვიჯექი, მერე უკვე იქაური ყუთიც დავიმხე თავზე.. მანამდე კარამაზოვულ სამეულში გავიბლანდე, ახლა კი დიდი ხნის ფეხის თრევის მერე 1984 წელში გადავცხოვრდი.. ხო, ისედაც მაგ წელში ვარ დაბადებული.

ყოველდღიურობის გარემოსგან გაქცევა-თავის დაღწევას მოგზაურობით რომ ვახერხებდი, ახლა ზუსტად ვიცი, სულ მცირე 21-მდე აქაურობაში ვიქნები გამოკეტილი.. აბა ერთი ვნახოთ, რა ბიჭი ვარ, რა განწყობებზე ვიქნები, ‘რემონტს’ კიდევ ერთხელ სადმე წასვლით რომ ვეღარ ვაქცევ ზურგს..

რაღაცეები მაინც ვერ ვისწავლე.. ასეა, თავის დროზე რომ გააცდენ გაკვეთილებს, მერე რაც გინდა მიუბრუნდე, მაგის ათვისების დრო უკვე ჩავლილია.. ან უნდა გაიარო და სხვა რამეს მაინც აღარ მოაკლო დრო, ან არადა, იქნები ასე – გაშეშებული ერთ ადგილზე, ყველაფერი გვერდზე რომ ჩაგივლის.

რაც არ უნდა იყოს, მე მაინც მიყვარხართ

ჯაბას ისტორიები

ისტორია 1

იყო ერთი ჯაბა – ჯაბა კაი კაცი იყო, ყველას ზრდილობიანად ესალმებოდა, მაგრამ ცოტა უცნაური ვინმე კი იყო ეს ჩვენი მეგობარი.

ხოდა ჩემთვის ვზივარ აივანზე, საჭმელს ვილუკმები…

აივნები კი, სამეზობლოს კი არის ერთი 4-5 მეტრში ერთმანეთისგან დაშორიშორებული…

მეზობლად ჯაბა გამოდის – ხელაწევით ღიმილიანი სახით მესალმება: “ჟორას გაუმარჯოსო”.. თან მეორეში უზარმაზარი ხანჯალი მოუხელთებია.

– “ვეჟო ეგ რაღა ხმალი გიჭირავს?!”

– “ჰარაკირი უნდა ჩავიტარო ჩემო ძმობილო – იმდენი წიგნი წავიკითხე ამ ამბავზე, სწორად თუ გააკეთებ, სიკვდილი ახლოსაც კი არ გაგეკარება!…”

მოულოდნელობისგან ჩაკბეჩილი ბუტერბროტი ლამის სასულეში გადამცდა და სანამ ხმა ამოვიღე:

– “ხომ არ გაგიჟდი, გინდა აქვე ფეხები გაფშიკოთქო?!…”

არ გაიქანა და არ იტაკა ეს ხმალი, თუ ხანჯალი ამ ჩვენმა ჯაბსონამ მუცელში და კარგა გემრიელადაც ჰორიზონტალურად გაუსვ-გამოუსვა…

მერე კი გადმოყრილ ნაწლავებზე უარესად გადმოეკარკლა თვალები და აცახცახებული და შეცბუნებული, გაკვირვებული მიყურებდა.. სისხლისგან რომ იცლებოდა და მგონი ისიც კი ჩაიხრიალა -“მიშველეო..”

აბა აწი მე მაგას რაღას ვუშველიდი.. სულ რომ ჩემი აივანი მისაზე ყოფილიყო მიტყუპებული და ერთი მესკუპა.. დიდი დიდი მკლავებს მოვხვევდი და მცირე ნუგეშითღა გავისტუმრებდი გაღმა სამყაროს..

ასე კი… იწვა მარტო საკუთარ სისხლის გუბეში და სულს ლევდა, ეს ჩვენი კეთილი მეგობარი ჯაბა..

ამბის დასასრული

ისტორია 2

კიდევ ერთ ამბავს მოგიყვებით ჯაბაზე – ამჯერად ბავშვობაში რომ შეემთხვა.

მოკლედ ჯაბა, ჯერ კიდევ სანამ ჰარაკირით დაასრულებდა ცხოვრებას, პატარაობაში ერთი მშვიდი, წყნარი, მშობლების მოყვარული ბავშვი იყო.

მაგრამ ძმა ყავდა ოხრის ერთი – ვატო, ცელქი და მოუსვენარი.

ვატო ხშირად იწყენდა ხოლმე და გასართობად ათას ოინბაზობას მოიფიქრებდა, თავი რომ რამით შეექცია.

ხშირად ამ ოინბაზობის მსხვერპლი ბუნჩულა ჯაბა ხდებოდა.

ერთხელ, მაგალითად, მეორე სართულის აივნიდანაც კი აიძულა ესკუპა დაბლა დაყრილ ქვიშაში, “დედამ თქვა, მშიშარა შვილი არ მჭირდებაო, თუ ვუყვარვარ უნდა გადმოხტესო..”

ხოდა ამ გულუბრყვილო ჯაბსონამაც არ ისკუპა?! ისკუპა და ცუდად დახტა.. ქვიშა არასაკმარისად ბევრი იყო დაყრილი და მოკლედ ეს ყველაფერი ფეხზე თაბაშირის დადებით დასრულდა..

მოგვიანებით დედა რომ ეფერებოდა და თანაც მაინც შეაპარა:

– ” კი მაგრამ, რას ფიქრობდი, იქიდან რომ ხტებოდიო?!”

ამანაც დაამღერა, რაც მანამდე ვატოსგან მოისმინა.

“სამაგიეროდ ჩემით ხომ ამაყობ დედა?!” – სლუკუნებდა პატარა ჯაბა..

დედას კი უკვე ბრაზი ერეოდა და ვერ მიმხვდარიყო, ჯაბას გულუბრყვილობაზე უფრო მოსდიოდა გული, თუ ვატოს ონავარ ხასიათზე..

ისტორია 3

ამასობაში ჩვენი ჯაბა წამოიზარდა, და როგორც აქამდე ვახასიათებდი, წყნარი, კეთილი ბუნებით გამოირჩეოდა..

მაგრამ, როგორც ჩვენს დროში ბევრი, ვერც ჯაბა გადაურჩა ყოფით, ყოველდღიურ პრობლემებს და ერთთავად “ფულის ჩალიჩში” იყო..

და ხანაც სასოწარკვეთილი, ამ ფულის საშოვნელად ტოტალიზატორისკენ მიმავალ მოლიპულ გზას დაადგებოდა ხოლმე..

იმ საღამოსაც ჯიბეში შემორჩენილი ბოლო ოცლარიანი შეაცურა აპარატში და რამოდენიმე “ფაიზაღი კუშიც” მონიშნა

ოცნებებში წასული დასაძინებლად გაემზადა..

“ხვალ ამ ფულს მოვიგებ და მერე კი კომუნალურებსაც გადავიხდი..” ღიმილით ფიქრობდა ჯაბა..

ძილში კი უცნაური სიზმარი იხილა..

დიდი, ღრუბლებით გაფორმებული ტოტალიზატორის წინ იდგა – “ზეცა” რომ წაეწერათ, ჯიბეში ერთადერთი ვალუტა – “რწმენა” ედო..

შევიდა და პროგრამა მოითხოვა

“კუშები” უცნაური ეწერა:

– ” წმინდა ცეცხლის გადმოსვლა – 1,05 ”
– ” წმინდა მამაო სიკვდილის მერე არ გაიხრწნება – 1,1 ”
– ” მეორედ მოსვლა მალე იქნება 1,2 ”

და ა.შ. და ა.შ.

მანაც რამდენიმე ნაღდი ვარიანტი აარჩია, ამოიღო ჯიბიდან რწმენა და დამშვიდებულმა დადო..

შენობა რომ დატოვა, მერეღა დააკვირდა – ამობეჭდილ ფურცელზე შესაძლო მოგებად ისევ ის “რწმენა” ეწერა, რაც აქამდეც გააჩნდა და აწი ერთი არასწორი გათვლა და ნუთუ შეიძლება დაკარგოს?!

რაც გააჩნდა, ასე ჰოპ და ერთი ხელის მოსმით დაკარგოს..

“არა, არა ეს არ მოხდება!!!” – ფიქრობდა თავისთვის

და ამასობაში გზაზე ღმერთიც შემოხვდა, იქვე ქვაზე რომ ჩამომჯდარიყო და ისვენებდა

მაგრამ იმ წამს ჯაბსონას რწმენა უკვე ფსონად ჰქონდა დადებული და ვერც კი შეამჩნია უფალი მისი, სევდიანი თვალებით როგორ უყურებდა, ისე ჩაუარა გვერდზე…

მძიმე ემოციებით, მთლიანად ოფლში გაწურულს გამოეღვიძა ჯაბას – გულზე ხელი მიიკრო, აჩქარებულ პულსს მიაყურადა..

მობილურს გადასწვდა, გაახსენდა, ბარსელონას თამაში იმავე საღამოს რომ უნდა ყოფილიყო..

ჩახედა livescore-ს და კიდევ უფრო ცივმა ოფლმა დაასხა – მესის ავტოგოლი და ზე სენსაციაზე ზე სენსაცია – ბარსელონამ ლევანტესთან სახლში წააგო!..

მოწყვეტით ჩაემხო ისევ საწოლში ჯაბა…

ხვალინდელი პურის ფულიც კი წაეგო…

ის ღამე თეთრად გაათენა ჩვენმა კეთილმა მეგობარმა…

ისტორია 4

დრო გადიოდა, ჯაბას ფინანსურ პრობლემებს კი ბოლო არ უჩანდა..

შვება რელიგიაში ჰპოვა – დადიოდა ეკლესიაში და გრძნობდა, მის პიროვნებაში რაღაც იცვლებოდა..

აღმაფრენა იმდენად დიდი იყო, ერთ დღეს კალამსაც კი წაავლო ხელი და რაღაც ისტორიის ჯღაბნა დაიწყო..

მეორე დღეს მამაო შანშეს წააკითხა..

გულის ფანცქალით ჰკითხა – “როგორიაო?!”

– “ამაზე დიდი ყლეობა დიდი ხანია ცხოვრებაში არაფერი წამიკითხავს!..”

ჯაბას გასაკვირად ბრაზიანი სახით, ასე პირდაპირ, უხეშად მიახალა მამაომ…

შეცბა ჩვენი მეგობარი…

– “მაგრამ… ” – თან ცოტა ჩაეღიმა და ბოლოს შუბლი გაეხსნა შანშეს…
– “რაღაც ვიფიქრე – შემილია ეს შენი ისტორია სოცქსელში გამოვაქვეყნო?!”

ხო ეს ფეისბუქობანა შედარებით ახალი ხილი იყო იმ დროში..

– “კი მარა ორი წამის წინ…”

ენა ძლივს მოატრიალა პირში ჯაბამ, სიტყვები ყელში გაეჩხირა, წინადადება ვეღარ დაასრულა.

ვეღარ გაეგო ამასხარავებდნენ, თუ სერიოზულად ესაუბრებოდნენ… ერთთავად სირცხვილისგან ხურდა და პერანგიც ოფლისგან ენამებოდა..

– “ხანდახან შვილო, ასეთი ამბები საუკეთესო საკენკად შეილება გამოდგეს ჩვენი ძვირფასი და-ძმათათვის. დაე აკენკონ!!!”

საღამოს ახმაურდა კლავიატურა… სიმბოლო სიმბოლოს მიემატა, ტექსტი გამოიკვეთა – მოზრდილ აბზაცებად იქცა…

ისტორია კი ერთი ჯარისკაცის ამბავს ეხებოდა, თუ როგორ დაქოქა რიგითმა მანქანა, ვისი დამცირებაც ბოროტებით შეპყრობილ მოხელეს ჰქონდა გადაწყვეტილი… და მთელი საოცრებაც ის იყო, რომ ამ მანქანას რეალურად ძრავა არ გააჩნდა.. და რწმენით და ლოცვით გაცოცხლებულ რკინად იქცა…

იჯდა მეორე დღეს ჯაბა თავის პერსონალურ კომპიუტერთან და ათასობით ადამიანის აღმაფრენით სავსე კომენტარებს კითხულობდა მამაო შანშეს “პოსტის” ქვეშ..

ეს ხომ სინამდვილეში მისი შემოქმედების ნაყოფი იყო!!! მერე რა, რომ თავიდან “უდიდეს ყლეობადაც” კი მოიხსენიეს… ალბათ ხუმრობას ჰქონდა ადგილი… თავმდაბლობა რომ არ დაეკარგა… მიწაზე მყარად მდგარი დარჩენილიყო…

ხომ, ალბათ ასეა – ბრძენი კაცია შანშე, ზუსტად იცის როდის, სად და რა უნდა უთხრას ადამიანს..

ზამთრის მიწურულს

ზამთარია, ასე თუ ისე მაინც სიცივე და ტრადიციულად სიზარმაცის პერიოდი. ბევრი თითქოს არც არაფერი ხდება გარშემო და მაინც მივუჯექი აქაურობას, მოვყვე ამბები, რაც ეს თვეები ხდებოდა.

სექტემბრის დასაწყისში თამარას პატარა შეეძინა და ჩემი უმცროსი დაც ახალი, დედის სტატუსით წარგვიდგა. სამსახურიდან პირდაპირ სამშობიაროში რომ წავედი, სადაც ოჯახის წევრები და გიოს მეგობრები მოყრილიყვნენ.

ანუშკი, რომელიც თათას პატარაობის სურათებს თუ ავიღებთ, ჩემთვის ძალიან ჰგავს ჩემს უმცროს დაიკოს. ერთი ჭკუამხიარული ვინმე მოგვევლინა ქვეყანაზე – საკმარისია ცოტა გაეთამაშო, ყურებამდე პირგახეული რომ გიცინის და რეაგირებს სხვების მიმიკებზე და ხმაზე.. მეც ხუმრობით პატარა თათუშკის ვეძახი და ცოტა დაბნეული ვუყურებ ამ ჩემს უმცროს დას ახალროლმორგებული რომ ეფერება და ეთამაშება თავის პატარას – ვისი გამოისობითაც მისი იაპონიაში მოგზაურობა გვერდზე გაჩოჩდა და ნაცვლად პამპერსების გამოცვლაში გაატარა შემდგომი თვეები..

მე კი ამომავალ მზის ქვეყანას მივაშურე და იქიდან მობრუნებულსაც არაერთხელ მომიწია მეპასუხა კითხვაზე – “აბა როგორი იყო იქაურობაო?!”

ზეპირი თხრობა აშკარად არ მეხერხება და ხშირად არ ვიცოდი რა მეპასუხა ხალხისთვის, ვინც მოლოდინში იყო, თუ ახლა როგორი აღფრთოვანებული მოვყვებოდი ჩვენგან ასე შორიელ ქვეყნის ამბებს.. სიმართლე ვთქვა, მერჩივნა, საერთოდ არაფერს თუ მკითხავდნენ..

და ხშირად უბრალო ბრტყელი ფრაზებით შემოვიფარგლებოდი, რადგან მეთვითონ მიჭირდა გამეაზრებინა, “როგორი იყო იქაურობა…” და მერე მერე, მძიმედ, ნელ-ნელა ამოვდღლეზდი საკუთარ თავს ამბის მოსაყოლად ერთ-ორ სიტყვას..

თუ როგორ ვერ შევიცანი იქაური გარემო ენის ბარიერის გადამკიდე, კაციშვილი ინგლისურად რომ არ ლაპარაკობდა.. იქაც ჩემი ცოდნის (ანუ უცოდინრობის) პრობლემასაც ვახსენებდი, რაიმე შინაარსი შეეძინა იქაურობას.. ალბათ მეტი ინფორმაცია უნდა მიმეღო წასვლამდე და ცოტა მეტი წიგნიც წამეკითხა იაპონურ რეალობაზეთქო.

წესრიგი და პროგრესი?! კი, მშვენიერი იყო, მაგრამ ისედაც შინაგანად წესრიგის მოყვარული კაცი ვარ და ეს უბრალოდ ჩემთვის ბუნებრივი მდგომარეობა იყო და არა რამე აღტაცების მომგვრელი.. ემოცია და შოკი ინდოეთში უნდა გენახათ, როგორი მივიღეთქო.. როდესაც მართლაც ჩვენი რეალობისგან აბსოლიტურად განსხვავებულ სამყაროში ამოვყავი თავი – ქაოტურ, მრავალფეროვან, ღარიბ, მაგრამ მაინც – ბედნიერი ხალხის გარემოში.. იაპონია კი თავის ჩაბეტონებული მეგაპოლისებით და შრომისგან გადაქანცული ხალხით ცოტა დეპრესიული მეჩვენა..

სხვა რა ხდებოდა, უკვე თბილისში რომ მოვბრუნდი?! სამსახურში განათლების კუთხით შემოთავაზება მივიღე და ცხოვრებამ რამე თუ მასწავლა, ეს გაჩენილი შანსის გამოყენებაა და მეც დავთანხმდი – პერსონალისთვის რიგი კურსების დაგეგმვა, თეორიული მასალის შედგენა და ამ კურსის გაძღოლა-ჩატარება, რაღაც ასეთი დამევალება.

მანამდე კი თავად ვისწავლი, ყოველივე ეს სწორად როგორ მოვახერხო, როცა მარტის დასაწყისში ლუქსემბურგში წავალ. შემდეგ იქნება აპრილი და ხერესი, ესპანეთის სამხრეთი.

ძირითადი საქმე ისევ ფრენების კონტროლი იქნება – საქმე, რომელსაც აგერ ათი წელია უკვე ვაკეთებ და ჯერაც არ მომბეზრებია, ერთგვარი ჰობის ელფერი რომ გასდევს. სივრცე, ბევრი მფრინავი ელემენტი და შენი გონება, როგორ გაანაწილებ ამ “წერტილებს” დროში და სივრცეში, ისე, რომ არავინ არავის უშლიდეს.. რაც უფრო შეუმჩნეველი რჩები, მით უკეთ რომ გიკეთებია ე.ი. საქმე.

მერე ვდგები სამუშაო პულტიდან და მთელი დარჩენილი დროც უკვე შენვე გეკუთვნის. რაშიც გინდა, იმაში რომ გახარჯავ.. ვერაფერს იტყვი – საკმაოდ დიდი ფუფუნებაა..

მაგრამ ამავე დროს, ვერ ვიტყვი, რომ რამე პროდუქტიულის კეთებაში “ვხარჯავ” ამ დროს – ყოველივე ამას მაინც აქვს თავის “ფასი” და ღამის თენების შემდეგ არეული დღის რეჟიმი არის ის საფასური, რისი “გადახდაც” მუდმივად მიწევს.

დღე-ღამე კი ბოლო თვეებია გემრიელად ამერია, თავისუფალ დროსაც გვიანდაძინებული შუადღეგადაცილებულზე რომ ვიღვიძებ – დღე რომ ლამის უკვე ჩავლილია და ძილისგან გაბრუებული არც თუ ისე ეფექტური ვარ.

ერთი ეს არის, ისევ აქტიურად ვკითხულობ ლიტერატურას და ვიძირები სხვის თავგადასავლებში. თავად კი დიდი არაფერი მოლოდინები მაქვს და გარემოსგან მხოლოდ იმას ვიღებ, რასაც “ლანგარზე” გამზადებულს ცხოვრება ისედაც მომართმევს.

რადგან ასეთი განწყობის გამომუშავებას თავადაც შევუწყე ხელი, დიდად აღარც ის მადარდებს, რამე თუ “ისე არ ხდება”, როგორც, ოდესღაც რომ ვოცნებობდი, მინდოდა ყოფილიყო.

ხოდა ვარ ასე, მექანიკურ ორგანიზმად გადაქცეული, რომლის მართვაშიც ემოციები ნაკლებად იღებს მონაწილეობას, არ ვცდილობ რამე ან ვინმე “გადავაკეთო”. ვიღვიძებ, როდესაც საქმე მაქვს. მძინავს, თუ ბუნებრივი მოტივაცია არაა გაღვიძების. ვმუშაობ, იმიტომ რომ ფინანსური რესურსი შევინარჩუნო. ვთამაშობ რაგბს, ვკითხულობ წიგნს, ხანდახან ხალხურ სიმღერაზეც გუნდთან ერთად ვმღერი და დიდი ემოციური რყევების გარეშე დღე დღეს მისდევს.

Suzuka

კვირა დღე, სამასი კმ/სთ-ით მიქრის ჩვენი შინკანზენი. საათიც არ დაგვჭირდა, ისევ ნაგოიაში ვართ. საიდანაც ჩვენი მოგზაურობა დაიწყო, იმავე ქალაქში ვასრულებთ ამ ჩვენ საკმაოდ ხანგრძლივ ტურნეს.

ბარგი ბინაში მივყარეთ და სუძუკასკენ ავიღეთ გეზი. ტაიფუნმა შაბათის კვალიფიკაცია ჩაშალა და სანაცვლოდ რეისამდე რამოდენიმე საათით ადრე კვირასვე გაიმართა. მოგვიწია ტელეფონში ყურება – ვერანაირად ვერ ჩავუსწრებდით. წინა დღეს ჩვენც სხვა ქალაქის სასტუმროში გამოგვკეტა მოსალოდნელმა სტიქიამ.

ისევ მატარებელი, სუძუკას დასახლებამდე მივაღწიეთ. ავტობუსებია ჩალაგებული – ხალხი ტრეკამდე რომ მიიყვანონ. უნიფორმაში გამოწყობილი ხალხი რიგს აწესრიგებს, გამუდმებით იაპონურად გაჰყვირიან ფრაზებს, ჟესტიკულაციით ისედაც გასაგებია, რა უნდა ვქნათ.

დრო ცოტა გვრჩება – იქაურობას ვერ დავზვერავთ საიდან ჯობია რეისს ვუყუროთ. მონიტორი ვერსად დავლანდეთ, კომენტარი მხოლოდ იაპონურად მიდის. მოკლედ რაღაც გაუგებრობაში ამოვყავით თავი – სტენდის შედარებით ძვირიანი ბილეთი თუ არ გაქვს კაცს, მხოლოდ ერთ მონაკვეთს უყურებ, სადაც სწრაფად ჩაიშხუილებენ ბოლიდები და იმის იქით რა ხდება, ისევ მობილურს ჩავყურებთ – მოკლედ დიდი ვერაფერი სეირია.

გუნებაგაფუჭებულებმა ვუყურეთ ასე ეპიზოდურად ბოტასის ზეობას. რეისის შემდეგ არც ტრეკზე შეგვიშვეს – ნახევარ საათში გავხსნით კარებსო. ხალხი მოწესრიგებულ რიგად დალაგდა, ჩვენ მოცდას და უბრალოდ ასფალტეზე გასეირნებას, სადაც უკვე ყველაფერი ჩავლილი იყო, სახლისკენ ავიღეთ გეზი.

კილომეტრიანი რიგი ისე გაჭიმულა ავტობუსებში მოსახვედრად, კაციშვილი არ ცდილობს ვინმეს გადაასწროს. გვიანღა მივხვდით, ჩვენც ეს რიგი რომ გვჭირდებოდა და გემრიელად “მოვჭერით” მოკლეზე.

მეორე დღეს კი ბარგი-ბარხანა მოვკარით და დაიწყო უგრძელესი სახლში დაბრუნების ვოიაჟი.

ორმოციოდე წუთში თვითმფრინავი ტოკიოში დაეშვა, მერე დოჰასკენ მიმავალ თანამედროვე A350-ში შევიხიკეთ და რომ გვგონია მალე გავფრინდებით, ჩვენ წინა რიგში მჯდომი მამა-შვილი აშარდა – კაცმა გაუგონარი მიზეზით ბიზნესკლასში გადაყვანა მოითხოვა. არადა იქაურობა უკვე ჩვენი ნაკრების ბიჭებით არის გადაჭედილი. წინა დღეების ტაიფუნმა ზოგი რეისი გააუქმა და თვითმფრინავში ერთი ცარიელი ადგილიც კი არაა.

ბევრი იწილო-ბიწილო, საათზე მეტი შევყოვნდით, სანამ ეს მამა-შვილი საერთოდ ბორტიდან არ მიაბრძანეს და დოჰაში ისე ჩავფრინდით, თბილისის თვითმფრინავს ვეღარ მივუსწარით.

დაგხვდა წარმომადგენელი, ვაუჩერები დაგვირიგა და სასტუმროში წაგვაბრძანეს – საღამოს გაგაფრენთო.

დაღლილობა მშვენიერი სასტუმროს ბასეინზე გავიქარწყლეთ – დოჰას მწველ მზეს რომ მივეფიცხეთ.

მერე იყო ისევ აეროპორტი და შედარებით მცირეხნიანი ფრენა, გვერდზე ხმალაძე რომ გვეჯდა და მთელი გზა საუბრით გავუხვრიტეთ ტვინი ჩვენი ნაკრების ათ ნომერს.

თბილისში ისე დავჯექით, უკვე აღარც მქონდა შეგრძნება, მთელი თვე სრულიად განსხვავებულ სამყაროში რომ დავაბიჯებდი.

ქარავანი

აღარც მახსოვს, სად ამოვიკითხე – თითოეული წიგნის წაკითხვა კიდევ ერთი დამატებითი ცხოვრების გავლააო, რაღაც ასეთს წერდა ავტორი. და მართლაც, ზიხარ, ფურცლავ გვერდებს და ავტორის მთელი ცხოვრების ნააზრევს რამოდენიმე დღეში გადაიკითხავ და მთელ მის გამოცდილებას წამებში ისრუტავ – მოკლედ კიდევ ერთი ადამინის ცხოვებით იცხოვებ.

კარგი წიგნის მთავარი გმირი კი ხშირად მთელ რიგ წინააღმდეგობებს აწყდება – სათქმელი, რა თქმა უნდა, გამძაფრებულია – სწორედ რომ ამითაა საინტერესო, თორემ ყოველდღიურობა და უინტერესო წვრილმანები არც ჩვენს ცხოვრებას აკლია, კიდევ წიგნში რომ არ იკითხო. და ზიხარ და ფიქრობ ამ წინააღმდეგობებზე.

ბევრი რამ თან უაღრესად ახლოსაა შენს სულთან და თან წიგნის გმირის ბოლომდე მაინც არ გესმის – რატომ უძნელდება ამა თუ იმ სიტუაციაში არჩევნის გაკეთება და ადამიანად ყოფნის მსუბუქი სევდა და ხანაც უარესი – საშინელი უსასოობის კედელი იწყებს აგურ აგურ დაუძლეველ ბარიერად ამოშენებას..

მე კი.. ალბათ რომელიღაცა ამ გმირის ტყავში გახვეული, საკუთარი წიგნის მონაწილედ ქცეული, ადრე თუ გვერდიდან ვგულშემატკივრობდი და სადღაც გულის სიღმრეში ბოლომდე მაინც არ მესმოდა წაკითხული წიგნის პერსონაჟის, თავად ვხდები რაღაც მსგავსი ისტორიების მონაწილე და ცუდი ის არის, რომ ეს ის შემთხვევა არაა, როცა სწრაფად, რამოდენიმე დღეში გადაფურცლავ და ჩაიკითხავ პასუხების ძიებაში შინაარსს და ამ “წიგნის” სიუჟეტიც სწორედ იმდენხანს გრძელდება, რამდენი წელი სიცოცხლეც ადამიანს დაგრჩენია და გაჩენილ კითხვებზეც ბოლო ფურცლებს რომ ჩაამთავრებ, ანუ სიკვდილკარზემოკაკუნებულსღა გეცოდინება პასუხები..

ალბათ… ძალიან გვიან…

ქართული ტრაკის თამაშები

ვახ ბჯოო.. ასეთი ამბებია..

მევიდა ვინცხა უპირო უცხო ჩემსავე ნაქირავებ ბინაში, განა რამე მკითხა?! – ჩემიდგა სტენკა… შუა ზალაში.

პირი რო დავაფჩინე, სანამ სიტყვა აღმომხთა – ქვეიდან ამომხედა, საჩვენებელი თითი ცხვირთან ამიტუზა და – “გაჩუმდი ახლა! შენ არ იცი, მე ვიცი – ასეა საჭიროო”..

კი იყო რაცხა ძაან დამაჯერებელი მის ხმაში, იმ წამს მართლა ჩევიგდე ენა მუცელში.. მაგრამ კარი რომ გეიხურა, ბრაზი მოვიდა უცაფეთათ..

ჩევედი ეზოში, გოვუკიდე სიგარეტს.. ცოტა დავფიქრდი.. “რაცხა გოუგებრობა თუ იქნებათქვა.. მოვა ახლა ბინის მეპატრონე, ვისგანაც ამ ერთი ბეწო დასარჩენს ვქირაოფ და მოჰკიდებს ამ რაცხა ჯაბახანა “სტენკას” მის მომთრევს და ასე მორჩება ეს ყოლიფერითქო..” – ისედაც ციცქნა ბინაში “კუდის მოსაქნევი” ადგილიც კი არაა, მომინდომეს აქანა რაცხა სტენკის დადგმა..

ჰოდა გევიხედე და აგერ არ მოის ქე ეს ჩემი მესაკუთრე.. წარბები შეუწკუპებია, გაბრაზებული მოუჩანს სახე – “მეთქი, ა ძმაო, ამის ყურამდეც მისულა აგი ამბავი თქვა..”

პირი გავაღე, შევაშველეფ მეთქი ჩემსაც რაცხა ორი სიტყვას-თქვა.. და ამანაც ბურთი არ ჩამჩარა ჩქარი-ჩქარ, სანამ რამე ამოვღერღე?!

“იდგეს ეგ სტენკა მაქანა, არ თქო ახლა ხელს მიშლისო?! შენ კაცო მანდანა საცეკაოდ ხომ არ ხარ შესული, თუ ღამის სათევათ?! საწოლი ხო ისევ ადგილზეა, რას შემომჩივლიო..”

დამრჩა პირი ისევ ასე ხმაომოუსვლელად დაფჩენილი.. ქე შეემატა ბრაზს ცეცხლი ისთევ..

ავედი უკან ბინაში.. გავხედე ოთახში გაჩხერილ “სტენკას” – “მგონი მართალია ეს ხალხი, რასაა რომ ვერჩი..” გოვიფიქრე გულში.. მაგრამ საცხა კიდევ უფრო ქვეით გულის-გულის სიღმრეში რაცხა მაინც მღრღნიდა – “კაცო ფულს მე ვიხთი.. ბინა ამ პატიოსანი კაცისაა და ის ვინღაა რომ მევიდა და არცერთს დაგვეკითხა, ისე დოუპატიჟებლად შემოგვიგორაა ეს რაცხა დიდი ჯაბახანა ოთახში..”

არ ვიცი..

დავწვდი ტელევიზორის პულტს იტყვიან ხო?! ხო რაცხა მაგას, მეთქი ცოტა გულს გადავაყოლებთქვა..

იქ კი?! იქ კი ვარესი ცირკი ტრიალებს, ცხვრებისთვის ჩოუცვამთ კასტიუმები.. ხო ხო არ მოგესმათ, ნამდვილ ცხვრებს ჩოოცვეს ასე – სკამი და მაგიდა მიუდგეს და მიკრაფონიც კი მოუჩოჩეს.. ოხონდა არ მკითხოთ რეიზაო.. ესენიც ზიან თუ რაცხა არიან… “მეეეეეეოოო” კიკინებენ ყურის წამღებად და ვერ გეიგეფ რა ხთება, ისეთი საგიჟეთია..

და მწყემსათ არ იკითხავთ ვინ უდგას ამ ფარას თავში?! აი დილით სტენკა რომ შემომიგორა.. ის კაცი არ ამოვიცანი ლაბადამოფარებულ ფაფახდაფარებულ სილუეტში..?! რაცხა ნამეტანი იქიდნურად კი იღიმოდა ულვაშეფში..

პირი კიდო ერთხელ დავაღე.. ოღონდ რამის სათქმელად კი არადა – გაოცებისგან..

ვიღას ახსოვდა “სტენკა”

Hamamatsu

SCO-RUS

ცხრა ოქტომბერი გათენდა. ბარემ აქ ვართ, ჰამამაცუში სანახავი ბევრი არაფერია, შესაბამისად ერთი სკოტისგან ნაყიდი ბილეთებით შოტლანდია-რუსეთის მატჩზე დასწრება გადავწყვიტეთ.

მატარებლით შიზუოკას სტადიონამდე ჩავდივართ – მთაში შეჭრილი უზარმაზარი არენა მშვენიერი სანახავია. რა გასაკვირი იქაურობა სკოტი ფანებით თუ არის გადაჭედილი. რუსეთში რაგბი დიდად პოპულარულობით არ სარგებლობს, არც ნაკრები უვარგათ, ხოდა ამის ფონზე, რა გასაკვირი, ალაგ-ალაგ სულ ერთ-ორ რუსს თუ მოკრავ კაცი თვალს.

კარგიც არის – მათი “რასია, რასიას” სმენა სულაც არაა სასიამოვნო. ჰიმნზეც დემონსტრაციულად ვიჯექი. “სოვეცკი სოუზის გიმნი” გაიკვეტონ ერთ ადგილას.

მაგრამ უცნაურია, ბევრი იაპონელი მხვდება რუსული დროშით და ლამის სტადიონის მეხუთედი სკოლის მოსწავლეებით რომ იყო შევსებული, ასევე ალაგ ალაგ რასიას გაიძახოდნენ.. მერე ერთი ავსტრალიელი გოგო მელაპარაკა – მთავრობისგან ძაან მოდის ზეწოლაო, გუნდებს ადგილობრივებმა აქტიურად რომ უგულშემატკივრონო. ეს რამდენად მართალია, მაგაზე თავს ვერ დავდებ.

მაგრამ რაც არ უნდა ზეწოლა იყოს, რომ მომკლა, რუსულ დროშას ხელში რა დამაჭერინებს. ამათაც იგივე პრობლემა არ უნდა ჰქონდეთ?! ის კუნძულები ჩემი წართმეული კი არაა..

სკოტებმა კი რუსები იოლად დაიბრიყვეს, დიდი ანგარიშით გააბითურეს. მეც გემრიელად ვიჯერე გული, ასე გაბითურებული დათვის ყურება მშვენიერი სანახავი იყო.

მატჩის შემდეგ თბილისში გაცნობილ ხალხს გადავეყარე, ფანზონაში ლუდს ხარბად რომ მიირთმევდნენ. პატარა სამყაროში ვცოხვრობთ.

ოკეანის პირას

კაცი კუნძულზე ვარ, ლამის სამი კვირა გავიდა და სანაპიროზე ჯერაც ფეხი არ დამიდგავს. მეტროს სადგური ხუთიოდე კილომეტრშია სანაპიროდან. სანამ გავარკვევ, შემდეგ როგორ შეილება ტრანსპორტით იქ მისვლა, ისევ ფეხით სეირნობა ვარჩიე.

აქ ხუთზე მზე უკვე ჩასვლას იწყებს და ექვსი არაა გამხდარი, ბინდია ჩამოწოლი.

ქვიშიან სანაპიროზე ფეხი რომ შევდგით, მზე უკვე ჰორიზონტს ეფარებოდა. ოკეანე შმაგად ღელავდა და სანაპიროს აზვირთული ტალღები ეხეთქებოდა – შანსი არ იყო გებანავა კაცს, ცოცხალი ვერ გამოხვიდოდი. ისევ კოჭების დასველებით და ბევრი ფოტოს გადაღებით შემოვიფარგლე.

მიყვარს ეს ხმაური და ზღვიდან დაბერილი გრილი ნიავი..

გვშია, რა გასაკვირი. სადღაც შევედით – მაგიდაზე საჭმლის შესაცხელებელია ჩამონტაჟებული. ნახევრადმზა კერძი მოაქვთ და შენ როგორც გინდა იმ დონეზე აცხელებ-ბრაწავ. მზარეულს შარს ვერ მოდებ კაცი – ცუდად მომიმზადეო.. მშვენიერი მიდგომაა..

ძილისწინა საათებს ისევ ჰამაკიტას გამოყრუებულ ჰოტელში ვატარებთ.

მატჩი

დილიდან იღრუბლება და გემრიელ წვიმას გვპირდება ამინდი. დღეს ბოლო თამაში გვაქვს ავსტრალიასთან.

ისევ შიზუოკას არენისკენ დავიძარით. სკოტების ნაცვლად უკვე ოზებით არის არე-მარე გადაყვითლებული. რუსების არ იყოს, ქართველებიც აქა-იქ ორი კინკილა კაცი თუ ვართ – მოკლედ ამინდს ვერ ვქმნით.

უკვე ნაცნობი რიტუალი, ბევრი კომპლიმენტი ტურისტებისგან, თუ როგორი ფიზიკურად ძლიერი ნაკრები გვყავს და ბევრი ფოტოსურათი გახარებულ ადგილობრივებთან.

მატჩი კი… ოოო, რასაც ქვია ძვლების მტვრევა იყო – ბოლო მომენტამდე ქულებში ახლოს მივყვებოდით ავსტრალიელებს და თამაშის მიწურულს, გუნდი აბსოლიტურად რომ მოიშალა ფიზიკურად, მერეღა გავუშვით კიდევ ორი ლელო, თორემ შეიძლება ბონუს ქულისთვისაც კი გამოგვეკრა ხელი.

კომპლიმენტები მატჩის შემდეგ უნდა გენახათ… ოზებიც კი მოდიოდნენ და კარგ თამაშს გვილოცავდნენ.. მე კი, ამ ყველაფრის სმენას მერჩივნა ამდენი აუტი და შერკინება არ წაგვეგო, იქნებ მერე ბურთიც ცოტა მეტად შეგვენარჩუნებინა და რაიცი, ამის ფონზე ტაბლოზე ბოლოს რა ანგარიში დაიწერებოდა.

ტაიფუნი

დაცარიელებულ სუპერმარკეტში საკვების ნარჩენები მოვიმარაგეთ.

მეორე დღეს ნაგოიასკენ გვქონდა გზა, მაგრამ მოსალოდნელი ქარიშხლის გამო ყველანაირი ტრანსპორტი გაუქმნდა. ჩავრჩით ჰამამაცუში.

ტაიფუნი კი.. აი წვიმს რა გამუდმებით და ცოტას ქარიც უბერავს. გაწბილებული ვზივარ მთელი დღე ოთახში, ასე უაზროდ რომ ამერია გეგმები და ნაგოიაში თავის დროზე ჩასვლას ვერ ვახერხებ.

იმედია ხვალე დილითც მაინც ამუშავდება მატარებლების ქსელი და აქაურობასაც საბოლოოდ გამოვემშვიდობები..

P.S. ცა გადაკრიალდა და უკვე მთვარეც ანათებს, ტაიფუნმაც კი გვერდზე ჩაგვიარა..