ევროტური (I ნაწილი)

ბუდაპეშტი

პირველი გაჩერება ბუდაპეშტი იყო – სადაც ფრენებს შორის თორმეტსაათიანი შუალედი გველოდა და აეროპორტში ჯდომას, ქალაქში გასვლა ვარჩიეთ. მერე ოდრი და არანკაც შემოგვიერთდნენ და ნამგზავრზე გემრიელად მივირთვით ადგილობრივი გულაში. ცოტაც ფეხით გავისეირნეთ – “Chain Bridge” ოთხწლის შემდეგ კიდევ ერთხელ გადავიარე, დუნაიზე გაშლილი ღამის ბუდაპეშტის ხედებით დავტკბით და უკვე აეროპორტში დაბრუნების დროც ახლოვდებოდა.

ავტობუსით გზა, აეროპორტი – ღამის 2 საათი.. საცავში დატოვილი ბარგისთვის უნდა მიგვესწრო – მერე იკეტებოდნენ.. ფრენა დილის 6 საათზეა.

დაღლილები, დაზომბებულები ავღოღდით ჩვენს თვითმფრინავში. ვიზეარის გეითები რაღაც ქარხნის ანგარ-ცეხს უფრო წააგავს, ვიდრე აეროპორტს…

ფრენის დროს ოდნავ წაძინება – ისე ვიყავი გათიშული, არც აფრენა გამიგია, არც დაჯდომა.

ბრუსელში ამოვყავით თავი..

გენკი და სპა

ჰერცის ავტოგაქირავებას მივადექით, რაღაც რეზერვაცია მაქვს წინდაწინ გაკეთებული.

ბარათი გავუწოდე, სმს დავხედე – ლამის ორჯერ მეტია ჩამოჭრილი, ვიდრე რეზერვაციაზე იყო მითითებული:
– ” 50 ევრო – ბოდიში, რაღაც კალკულაციის შეცდომა იყოო, დაბრუნდებაო (?!)..”
– ” და 75?! ა, ხო, ეს არ იყო ონლაინ რეზერვაციისას აღნიშნული – სხვა ქალაქში აპირებთ მანქანის დაბრუნებას და მაგის გადასახადიაო”..

მოკლედ ჩვეულებრივი აფერისტები ძვირფას პიჯაკებში გამოწყობილები.

მოვაჯექით ჩვენ ფიატ-კაბრიოლეტს – 100 კმ/სთ-ის შემდეგ ყანყალს რომ იწყებდა.. დაღლილები კი ვართ, მაგრამ ნავიგაციაში მაინც სპას მისამართი ავკრიფეთ და პირდაპირ ტრეკზე დავუბერეთ.

ბრუსელი გვერდზე მოგვრჩა, საათი და მდელოებზე მოწყობილ პარკინგზე 10 ევროდ მივაჩერეთ ჩვენი “ფერარი” .. კი არადა ფიატი.

ალბათ ზედმეტია იმის მოყოლა არა, თუ რამდენად ლამაზ გარემოში ამოვყავით თავი, პატარა ბორცვებზე შეფენილი სოფლები და ლამის ტყეში აშენებული სარბოლო ტრასა.. გარშემო სულ სიმწვანე…

ამდენიხანი თვითმფრინავ-მანქანაში ჯდომისგან ფეხით გასეირნება გვესიამოვნა, თან ბილეთები რათქმაუნდა არ გვაქვს და ჰოპ გადამყიდველებიც აგვედევნენ.. ვებ-სივრცეში ვერაფერს იყიდი, ყველაფერი გადაყიდულია. ფასზე რომ დავიჯღანეთ, არ მოგვეშვა ეს კაი კაცი:

” – ო’რუჟი გინდათ არა?! წამოდით!” და მხნე, სწრაფი ნაბიჯით გაგვიძღვა წინ..

ერთ-ერთი კერძო სახლის ეზოში ამოვყავით თავი, მაგიდასთან რამოდენიმე ადგილობრივი მშვიდად ხრუპავს ყავას. გადმოიღო ბილეთების დასტა “ბოსსმა”:
– “ო’რუუუჟ.. – პარასკევი-შაბათი სტენდზე, კვირას საერთო სივრცეში?! 200 ევრო?!”…

ეს პაკეტი სულ მცირე 500 ევრო მაინც ღირს ოფიციალურად ვებზე. არ უნდა მიმიშვათ მე მოლაპარაკებაზე, უკვე ჯიბეზე მქონდა ხელი, დათო რომ შეევაჭრა:
– “ასორმოცდაათი?!”,
– “180 და მოვრჩეთ..” – ღიმილით გამოგვიწოდა ბილეთები ჩვენმა ციდან მოვლენილმა მეგობარმა..

ბედნიერებმა გავაგრძელეთ გზა..

ამინდი კი უცნაური დაგხვდა, მთას რომ ახასიათებს. სამივე დღე ასე იყო – გაფანტულ ღრუბლებში მზე რომ შეიმალებოდა გადასაცმელ-ქურთუკიც არ გშველოდა, ისე აცივდებოდა. ხოლო როცა მზე გამოანათებდა, სიცხისგან ლამის მაისურაც გაგეძრო. და ეს ცვალებადობა ხშირ-ხშირად, დროის უმცირესი ინტერვალებით ხდებოდა.

ზურგჩანთით დავათრევდი სამოსს და თვლა ამერია, იმდენჯერ მომიწია “ამინდის შესაფერისად” გამოწყობა..

ამასობაში შემოწმებაც გავიარეთ და ინებეთ – სპა ფრანკორშამპის (სწორად ასე თუ იწერება?!) ლეგენდარული ტრეკი.. მიუხედავად იმის, რომ პარასკევია, მხოლოდ პრაქტიკების დღე, ხალხი მაინც ზღვაა.. ცოტა ლუდი, სენდვიჩები. უკვე სტენდზე ვზივართ – ფორმულა 1-ის ალბათ ყველაზე ცნობილ მოსახვევ-აღმართს ო’რუჟს დავყურებთ…

რამდენი წელი მიყურებია ტელევოზორში ამ ურთულეს მოსახვევში სუპერბოლიდები თუ როგორი გიჟური სიჩქარით ჩაიქროლებენ.. ვებერის საოცრებისთვის.. დიიიდი ყვერები რომ უნდა გქონდეს, რაც მან ალონსოს გასწრებისას ჩაიდინა..

და უკვე ამ ყველაფერს ცოცხლად ვუყურებ.. სუნთქვა რომ გეკვრება ყოველი ბოლიდის ჩაწუილებისას.. შაბათს კვალიფიკაციისას ჩვენს ცხვირწინ მოსრიალდა პერესი, მოულოდნელად წვიმამ რომ დაასველა ტრასა და კიდევ უფრო რთული გახადა მანევრირება..

ჩეკო კი სასწაულად გადაურჩა მძიმე ავარიას – საჭე ოსტატურად დაიჭირა და მანქანის ცხვირი სანტიმეტრებში აარიდა ბეტონის ყრუ კედელს. მთელ ტრიბუნას ემოციის ტალღამ გადაურბინა, სინქრონში სკამებიდან წამოცვენილი ერთ ორგანიზმად ქცეული ხალხის მასა..

პარასკევს კი გარემოთი ცოტა გული ვიჯერეთ და გენკისკენ ავიღეთ გეზი, დაღლილებს ძილი არ გვაწყენდა.

გენკი საათის სავალზე ქალაქია, ფაბიო გველოდა – იქ ყოფნისას სამი დღე გვიმასპინძლა.

უზარმაზარ ტყეპარკებით შემოსაზღვრულ უბანში ამოვყავით თავი, ლამაზ, კოხტა ორსართულიან სახლში დაედო ბინა ჩვენს დარტყმულ იტალიელ მეგობარს.

მარტო ამ ადამიანის ნახვად ღირდა ბელგიაში ჩასვლა – წლების წინ რომ ერთად ვსწავლობდით. გულიანი, ხალისიანი, მეგობრული ფაბიო..

ვითომ გაქურდეს და ამისგან “სტრესში” ჩავარდნილი სამსახურიდან დაეთხოვა და სახლს რომ მივადექით აივანზე გადმომდგარი ყურებამდე გაკრეჭილი “Kroeee kroeee!!!” თავის საფირმო შეძახილით შეგვეგება..

“ჰეი ჰეი ჯორჯიიიი..!!” – სტრესის არაფერი ეტყობოდა.. “უფროსი მომკლავს, რომ გამიგოს!..”

ვივახშმეთ, ცოტა ლუდი მოვწრუპეთ და ლამის ორი დღის უძილოები მოსასვენებლად მივწექით.

შემდეგი ორი დღე სტანდარტულად დილით გზა ტრეკისკენ გვქონდა. საღამოს კი გენკში ვბრუნდებოდით და ფაბიოს და მის მეგობრების კამპანიაში ვატარებდით.

შაბათის კვალიფიკაციაც და კვირის რეისიც ფერარის დარჩქა – ფეტელმა მოგება იზეიმა და თითქოს ჩემპიონატს ინტრიგა დაუბრუნდა.. მაგრამ ეს ილუზია ერთ კვირაში მონცაზე დაიმსხვრა..

საღამოს ფაბიოს სახლის აივანზე გადმომდგარი გარემოს სიმშვიდით ვტკბებოდი ხოლმე და გულში ვფიქრობდი, ახლავე ხელს მოვაწერ აქ ცხოვრებაზე, არჩევანი რომ მქონდესთქო.. პარალელურად თბილისის სტრესული ბეტონის ქალაქი მახსენდებოდა, უსაშველო საცობებით და კიდევ უფრო მენანებოდა იქაურობა მხოლოდ სამიოდე დღით რომ გამხდარიყო ჩემი რეალობა..

ორშაბათიც გათენდა. ფაბიოს სტრესმა არც ამ დღეს მისცა საშუალება, სამსახურში წასულიყო. ჩავლაგდით ჩვენ თეთრ-წითელა ჯუჯა ფიატში, გამოვემშვიდობეთ გულითად მეგობარს და ნავიგატორი ამსტერდამისკენ მოვმართეთ..

კომო, ბერგამო და ცოტაც მილანური ამბები

ზურგზე ბარგი მქონდა უკვე მოკიდებული, მიხომ რომ მოიწერა – “მე და ქეთი ვეღარ მოვფრინავთ, ბებია გარდამეცვალაო”

არადა მთელი ამ მოგზაურობის ჩანაფიქრი, ქეთის ინიციატივით, სწორედ მიხოსთვის დღეობის საზღვარგარეთ აღნიშვნა იყო.. და ახლა ეს ორი ადამიანი ვეღარ მოდიოდა..

დავრჩით ექვსნი, თან ცოტა უცნაური სიტუაცია შეგვრჩა ხელში – ამ ექვსეულის შემაკავშირებელი სწორედ თბილისში დარჩენილი ორი ჩვენი მეგობარი იყო და მათ გარეშე ლოგიკიდან ამოვარდნილი მოჩანდა ჯგუფის შემადგენლობა..

ხასიათგაფუჭებულები ჩავრიხინდით ქუთაისში..

მერე იყო ოთხსაათიანი ფრენა და ხათოს დაძაბულობა.

მის ფრენის მიმართ შიშებზე ლეგენდები დადის და აწი საკუთარი თვალითაც ვიხილე მისი წაშლილი სახე – სულმოუთქმელად რომ გადახუხა აეროპორტში ნაყიდი ორი მინი-ბოთლი ვისკი..

ფრენამ კი, რათქმაუნდა, მშვიდობით ჩაიარა და უკვე ბედნიერი სახით მიაბიჯებდა ჩვენი გულადი მოგზაური აეროპორტის შენობის დახლართულ კორიდორებში.

საპასპორტო კონტროლის ფორმალობაც მოვიშორეთ.. ავტობუსით ქალაქის ცენტრამდე ერთსაათიანი მოგზაურობაც და უკვე ძაან რომ ვაგვიანებდით, მეტროს ნაცვლად ტაქსს გავუქნიე ხელი – სახლის მეპატრონე, გაავებული ფიორელა უკვე დიდიხანია გველოდებოდა და მთელი ჩემი ზრდილობა და უნარები მოვიხმე მისი გულის მოსალბობად.. ხო, ბოლოს ღიმილითაც კი დაგვემშვიდობა.

რა გასაკვირი – მშივრები. მე და კაკომ ავისხით იარაღ-საჭურველი და რამე კაფეტერიის, ან მაღაზიის საძებნელად გავწიეთ.

გაგვიმართლა, როცა ახლოშივე მშვინიერ პიცერიას გადავაწყდით და სანამ შეკვეთას ველოდებოდით, იქ მომუშავე მარკოს ვებაასებოდით. “ააა ჯორჯიანო.. მეგობრები მყავს ბევრი ქართველი, ერთ კვირაში მოვფრინავ თქვენკენ, მეოთხეჯერ ვესტუმრები უკვე საქართველოსო”, წავიდა, ლუდი ჩამოგვისხა თავის ანგარიშზე. თავპატიჟი არც მე დავიწყე – “ჩემ ქვეყანაში რომ იყო, მეც ასე მოვიქცეოდი-თქო ” – მივიღე საჩუქარი, სამხრეთელების ხასიათის მსგავსება ავღნიშნე.

ცხელ-ცხელი პიცა მივუცუნცულეთ დამშეულ, ოთახში დარჩენილ გოგოებს.. ამასობაში ალექსაც შემოგვიერთდა, ვინც სხვა რეისით მოფრინავდა და გვარიანადაც უწვალია, სანამ სახლს მოაგნებდა – არასწორ ტაქსისტს გადაეყარა.

კომო

ექვსი კაცის ერთ ჭკუაზე მოყვანა ცოტა ძნელი საქმეა, მაგრამ კარგი ჯგუფი აღმოვჩნდით და ეს შედარებით ერთმანეთისთვის “უცხო” ხალხი ბევრი კამათის გარეშე ვახერხებდით საერთო გეგმის დასახვას..

დილის სიზარმაცე ვის უნდა გაუკვირდეს, უკვე შუადღეს იყო გადაცელილი ოთახიდან ძლივს გავიხიკეთ… ჰოო.. ცივ ამინდს თოვლიც ემატებოდა…

მილანის თვალიერებით დიდად თავი არ მოგვიკლავს – არც არის ბევრი რამ სანახავი. ქალაქის ცენტრში საათი ვიბოდილეთ, მერე მშივრებმა კაფეტერიაში ცოტა სული მოვითქვით და კომოსკენ მიმავალ გზას მატარებლით გავუყევით..

კომო იყო მშვენიერი, პატარა, ლამაზი ტბის პირას გაშენებული ციცქნა ქალაქი. სიცივის მიუხედავად დიდხანს ვიდექით გემის ღია გემბანზე ბუნების სილამაზით აღფრთოვანებულები, და რა თქმა უნდა, უამრავ სურათებს ვიღებდით. ამ გემს ტბისპირა, სხვა პატარა სოფლებშორისი ტრანსპორტის ფუნქცია ჰქონდა, ერთი საათი რომ მოანდომა დიდი წრის დარტყმას..

მერე იყო გემრიელი ვახშამი, ლოკალური ღვინით მსუბუქი თრობა და გზა – ისევ უკან მილანისკენ..

მილანში კი რაღაც მომენტში მე ჯგუფს ავცდი, პრაგმატულად ვიფიქრე, “ალბათ სახლისკენ წავიდოდნენ” .. და შემდეგ დიდხანს მამუნათებდნენ – “როგორ იფიქრე დაგტოვებდითო..”

თურმე მთელ სპეცოპერაცია განახორციელეს “რიგითი ზვიგენას გადასარჩენად” და ალბათ გემრიელადაც ბრაზობდნენ, ბოლოს სახლში არხეინად მჯდომი რომ აღმომაჩინეს..

მერე იყო ბევრი ალკოჰოლი და საინტერესო თამაში, როცა პირთამდე სავსე ტონიკით გაჯერებული ჯინის ჭიქა გელოდა, თუნდაც ტელეფონი წამიერად რომ შეხებოდი.. ხო, პირველი მე დავლიე ის ჭიქა, როდესაც მექანიკურად მობილურის ღილაკს დავაჭირე თითი..

შედეგი იყო მშვინიერზე მშვინიერი – მთელი ორი საათი გავძელით ისე, რომ ტელეფონში ცხვირი აღარ გვქონდა ჩარგული და ნაცვლად ერთმანეთს ვეკონტაქტებოდით.. ჰოდა ეგრე.

ბერგამო

მილანში სამი წლის წინ სტუმრობისას მოვკარი ამ ქალაქს ტრასაზე მიმავალმა თვალი – მთის ქედზე შეფენილი ციხის კედლები და ძველებური სახლები.. ჯერ კიდევ მაშინ ამეკვიატა აზრი “მანდ როდესმე კი მოვხვდებითქო”..

ხოდა შემდეგ დღეს, ბერგამოსი რა გითხრათ, და გეგმით ვერონაში კი მივდიოდით. მაგრამ მატარებლის განრიგი ისე დაჯდა, მოულოდნელად ისევ ბერგამოს ბილეთები შეგვრჩა ხელში და ამგვარად ასე ამისრულდა წლების წინ ჩაფიქრებული სურვილი..

სტანდარტულად ცოტახანი ქალაქის დახლართულ ქუჩებში ბორიალი, მერე გემრიელი პიცა და მომხიბლავი ასაკში შესული იტალიელი ქალბატონი, გოგოიან-ბიჭიანად ყველა აღფრთოვანებულები რომ შევცქეროდით.

ქალაქის ხედებით დამტკბარნი და პიცით მაძღარნი დავუყევით ფეხით ძველი უბნებიდან ახალი ქალაქისკენ მიმავალ დაღმართს.. მივუყვებოდით ქვებით მოკირწყლულ ქუჩებს, თეთრი ლამპიონები ჯერ არ ანათებდა, მაგრამ წარმოსახვაში ძნელი არ იქნებოდა წარმოდგენა, ღამის შუქზეც რა ლამაზი იქნებოდა აქაურობა, როდესაც ეს ლამაზი ქუჩები ლამპიონიდან აკიაფებულ თეთრ შუქს აირეკლავდნენ.. და მივსეირნობდი და ვიცოდი ასე უმიზნო ბორიალშიც იყო რაღაც, რაც არასდროს მომბეზრდება..

მატარებელი, მერე ისევ მილანი..

სახლისკენ

მოგზაურობა სინამდვილეში ამ ნაწერივით მშრალი არ ყოფილა – ეს მე ვძენ ასეთ ფერებს ახლა, როცა სიტყვაძუნწად მხოლოდ ქრონოლოგიას ვიწერები.. ჩემთვის პირადად ეს მშრალი ტექსტი წლების მერეც საკმარისი იქნება, წავიკითხო და ზუსტად გამახსენოს განწყობა, რაც ამ რამოდენიმე დღის მანძილზე მდევდა და აქ არ დამიწერია, მაგრამ გონების სადღაც კუნჭულში კარგად შეინახება..

აეროპორტში გემრიელად ვისადილეთ გამგზავრებამდე – უფერო ჯინი ტონიკში გაზავებული შემოგვრჩენოდა და იქნებ ეჭვის თვალითაც გვიყურებდნენ მიმტანები, როცა არხეინად ჭიქებს ვუჭახუნებდით და გრადუსთან ერთად განწყობასაც მაღლა ვწევდით..

მალე ჰაერშიც ავიწიეთ, ხათომ კიდევ ერთი პირი ნერვიულობა გადაიტანა და მანქანით თბილისისკენ გზა კი უბრალოდ ძილღვიძილი იყო..

შეიძლება წლების მერე ერთმანეთთან რამე მეტიც გვქონდეს მოსაყოლი ამ მოგზაურობაზე, ვიდრე მე ახლა აქ დავწერე, როცა უფერო ჯინის ჭიქებით კიდევ ერთხელ შემოვუსხდებით საღამოს მაგიდას..

ექსეტერი, სტოუნჰენჯი და დაბრუნება სახლში

ექსეტერი

კარგადგამოძინებულებმა ქალაქი ფეხით შემოვიარეთ. ფანზონაში რაღაც თამაშს ვუყურეთ და ნელნელა სტადიონზე წასასვლელად დავირაზმეთ.

შეხვედრამდე წინასამატჩო განხილვისას, ნამიბიის მოგება ივარაუდეს – როდესაც, როგორც წესი – “ბლა ბლა, ორივე ძლიერი გუნდია, ძნელია თქმა ვინ მოიგებს, იმედია კარგ თამაშს ვიხილავთ..” სხვა შეხვედრების დროს ასეთი ნეიტრალურ პროგნოზებს თუ მოისმენდით. ადგილობრივებიც უფრო ნამიბიის მხარეს იხრებოდნენ – აფრიკელთა ერთ ერთი მოთამაშე ხომ ექსეტერელთა კლუბში თამაშობდა… და არ დაგვავიწყდეს ჯორჯ კლენსი, რეფერი, რომელმაც, რბილად რომ ვთქვათ, ეს შეხვედრა ძალიან “უცნაურად” იმსაჯა.

ქართველები ცოტანი ვიყავით, მაგრამ ორგანიზებულად ვქომაგობდით ჩვენს საყვარელ გუნდს და მოგების გარდა სხვა შედეგის გაგონებაც არ გვინდოდა. მაგრამ რა ვიცოდით, თუ როგორი ნერვების წყვეტა გველოდა წინ. როცა ერთი-ორი თვის შემდეგ ამ შეხვედრას ხელახლა ვუყურე ვიდეოჩანაწერში, ინგლისელი კომენტატორის ერთი ფრაზა დამამახსოვრდა – “როგორ ვერ იგებენ ქართველები?! როგორ და აი ასე – ძალიან ბევრ ელემენტარულ შეცდომას უშვებენ დღეს საღამოსო”.. ხო, საზიზღრად ვთამაშობდით და ამას ემატებოდა ჯორჯის გაუგონარი გადაწყვეტილებები.

მეორე ტაიმი დაიწყო და შეხვედრა ცოტა საჩვენოდ შემოვატრიალეთ – ორჯერ დავალელოვეთ მეტოქე და თითქოს ყველაფერი მშვიდობიანად უნდა დასრულებულიყო.. მაგრამ მერე ნამიბიამაც იყოჩაღა, საპასუხოდ ერთი ლელო დაგვიმიწა და ჩვენს უპირატესობას კინკილა ქულაღა წარმოადგენდა.

დამუნჯებული, გულისკანკალით ვუყურებდი მოედანს, ნამიბიელებმა ბოლო წუთზე ბურთი რომ მოიხელთეს და მწვავედ შეგვიტიეს. იმ საღამოს კლენსი ნამიბიელთა სასარგებლოდ იმდენჯერ შეცდა, ეჭვი აღარ მეპარებოდა – ერთ ერთი რაქის დროს ხელს აფრიკელთა სასარგებლოდ გაიშვერდა, ისინიც იოლ სამქულიან ჯარიმას გადრადასახავდნენ და ამგვარად გამარჯვებასაც დავემშვიდობებოდით.

ხოდა მართლა გაოცებული (და უსაზღვროდ ბედნიერი) შევყურებდი ჯორჯის ხელს, რომელიც აგერ აქეთ ჩვენს სასარგებლოდ აღმართულიყო..

მოკლედ ნერვების წყვეტის ფასად საბოლოოდ მაინც მოვიგეთ და ეს ის შემთხვევაა, სწორედ შედეგი რომ უფრო ფასობდა, ვიდრე კარგი თამაში – ამ ყველაფრით ხომ იაპონიაში შემდეგ მსოფლიოზე შესარჩევი ეტაპის გავლის გარეშე დავიბევეთ ადგილი.

გახარებულებმა დავტოვეთ სტადიონი და მანქანას მივაშურეთ.. ჰეჰ უსიამოვნებამ აქაც არ აგვიარა გვერდი – რაღაც სუპერმარკეტის ეზოში გვეგულებოდა მიგდებული ჩვენი ჯართი. იქაურობა დაკეტილი დაგვხვდა და მანქანით გამოსასვლელი კი შლაგბაუმით გადარაზული. ბევრი ვიწვალეთ, იქნებ როგორმე ჩვენი ციცქნა ვოქსოლი გვერდებზე დარჩენილ მცირე სივრცეში “გამოგვეძვრინა”, მაგრამ სულ მცირე ცალი კარი მაინც შეეწირებოდა ამ ყველაფერს და ბოლოს ხელი ჩავიქნიეთ.

ტაქსი სახლისკენ და მეორე დღეს უკუ გზაზე ისეთი ძვირი დაგვიჯდა, ჯობდა ისევ ფასიანი პარკირებით გვესარგებლად და უფასო სადგომს არ დავხარბებოდით. სხვათაშორის ორივეჯერ ერთი და იგივე ტიპი გაგვეჩითა მძღოლად.. მგონი სულ ორი ტაქსი დაგორავდა იმ ქალაქში.

მატჩისშემდგომ “მესამე ტაიმზე” კი ბევრს აღარ მოვყვები – რაღაც ბარში ჩვენს რაგბისტებთან ერთად ამოვყავით თავი და ერთი აზრი ის მიტრიალებდა – “ჯობია კუმირები კაცმა ახლოდან არ ნახოს-თქო” – მაინც არ იყო სასიამოვნო ალკოჰოლს დაძალებული სპორტსმენების ხილვა, თუმცა ეს მათი დიდი გამარჯვების საღამო იყო და შეარგოთ.

სტოუნჰენჯი

ბრიტანული ვოიაჟი დასასრულს უახლოვდებოდა. მეორე დილით, მას შემდეგ რაც მანქანა სუპერმარკეტის პარკინგის კლანჭებისგან დავიხსენით, პირი ლონდონისკენ ვქენით და თან იაშკაც დავიმგზავრეთ – გზად სტოუნჰენჯს ჩავუვლიდით და რა გასაკვირი, იქაურობის დათვალიერებას ვაპირებდით.

არჩევანი ორი იყო – ან ტრასაზე სადმე შევრჩუთავდით მანქანას და ღობისმიღმა 50-100 მეტრის მოშორებიდან უნდა შეგვევლო თვალი ამ მისტიური ადგილისთვის, ან ტურისტების ნაკადს შერეულები ოფიციალური შესასვლელით ვისარგებლებდით. მეორე ვარიანტი ვამჯობინეთ – თითომ 15 ფუნტი მივათხლიშეთ ბილეთს და ავტობუსით მგზავრობა ვიუარეთ (სალაროები ერთ ორ კილომეტრის მოშორებით გაემართათ) – იქაურობა ისეთი ლამაზი იყო, ფეხით სეირნობას არაფერი ჯობდა, თუნდაც ამაში ნახევარი საათი დაგვეკარგა.

ნელნელა მას შემდეგ, რაც მორიგი მცირე ბორცვი გადავიარეთ, ჰორიზონტზე სტოუნჰენჯის ქვებიც ამოიზარდა. ტერიტორია უბრალო ღობით იყო შემოფარგლული და ბილეთები რომ შეემოწმებინა, სულ ერთი ოფიციალური პირით.

“გადაყრილი” 15 ფუნტი საოცრად დამენანა, როდესაც ამ პირმა მხოლოდ სიტყვიერად თუ გვკითხა – “ბილეთები ხომ გაქვთო” და სანამ შარვლის ჯიბეში ვიქექებოდით, “კაი, გენდობით, გენდობითო” და ფარატინა ღობეზე დატანილ კარისკენ მიგვითითა.

გარშემო ტრაქტორები თუხთუხებდნენ, ჯერაც დაუმუშავებელ მდელოებზე კი ასობით ცხვარი არხეინად ძოვდა. საპირისპირო მხარეს გზატკეცილსაც ვკიდეთ თვალი, რომელიც თურმე იმაზე ახლოს ჩაუდიოდა ამ სანახაობას, ვიდრე ვიფიქრებდით.. კიდევ ერთხელ დაგვენანა ბილეთში “გადაყრილი” 15 ფუნტი – მოგზაურობის ბოლო იყო და რა გასაკვირი, დაცარიელებულ ჯიბეს მოკლებულ თითოეულ ფუნტს მტკივნეულად აღვიქვამდით.

იქაურობას ერთი საპატიო წრე დავარტყით, რამოდენიმე ათეული სურათიც გადავიღეთ და ორი საათი არ იყო გასული, უკვე გეთვიკის აეროპორტში რეისზე ჩასხდომისთვის ვემზადებოდით.

სახლში დაბრუნება

კიევში გამთენიისას ჩავფრიდით, თბილისის რეისი კი საღამოს გვქონდა. მესაზღვრეს ისეთი დაღლილი სახით ვუპასუხე, “უბრალოდ გამოძინება მინდა კიევშითქო”, ზედმეტი კითხვები აღარც დაუსვამს, პასპორტი უკან გამომიწოდა.

ქეში სულ 15 ფუნტი მქონდა მორჩენილი, რაც ინგლისში ერთი კარგი სადილს სამყოფი თუ იყო, აი უკრაინაში კი, გრივნებში რომ მივახურდავეთ, მართლაც რომ წონადი ფულით შეგვევსო ჯიბე – წარმოიდგინეთ ქალაქის ცენტრამდე აეროპორტიდან ტაქსით წავედ-წამოვედით და დღის მანძილზე არც საუზმე-სადილი მოვიკელით..

ეს ყველაფერი სრული შოკი იყო, ნელნელა რომ იაზრებ, გარდავლილ ვოიაჟისას რამხელა თანხას ვაფშვნიდით უბრალო ბურგერების ჭამის დროსაც კი.

დანაყრებულები ქალაქში მივფრატუნობდით..

ინგლისურ თბილ ამინდების საპირისპიროდ კიევში ყინვა დაგხვდა. ქალაქის უბნები ჩაჟამებული, ძველი საბჭოური შენობებით.. მაგრამ ერთი პლუსი, სქელფეხება, მრგვალსახიან შეუხედავ ინგლისელი ქალების ნაცვლად, ქუჩაში თვალის გასახარად ქერა ქერა ლამაზპირსახა გოგოები, ზამთრის ტანსაცმელში შეფუთნულები, მრავლად დაკაპუნობდნენ.. თუმცა იმ მომენტში გამოუძინებლები უკვე ზომბებივით დავაბოტებდით და თუ რამე გვინდოდა, ეს იყო კარგი ძილი.. ბედად დროებით ერთმა ნაცნობმა შეგვიკედლა..

შემდეგ კიდევ რამოდენიმე საათი ცაში და თბილისის აეროპორტშიც ბარგის განყოფილებიდან კარი რომ გაიღო, ნაცნობი, მომლოდინე ორასამდე შეშლი ადამიანის დაჭიმული მზერაც გვეფეთა..

ექსეტერისკენ

დილა სუსხიანი – ცრის.

გამოვემშვიდობეთ მორისტონს და სანამ ექსეტერის გზას დავადგებოდით, კიდევ ერთ ციცქნა შოტლანდიურ ქალაქში – მელროუზში შევირბინეთ. ადგილი სადაც შვიდკაცა რაგბი დაიბადა. თუ არ ჩავთვლით მსოფლიო ომების პერიოდს, ჯერ კიდევ შორეულ 1883 წლიდან მოყოლებული, აპრილის თვეში აქ ყოველწლიურად იმართება ტრადიციული ტურნირი ბრიტანული, თუ მსოფლიოს სხვადასხვა სარაგბო კლუბების მონაწილეობით.

ხოდა ასეთი შანსი გვქონდა და ხელიდან არ გავუშვით იქაურობა მოგვენახულებინა. ასაკს მიტანებული სტადიონის მენეჯერი სიამოვნებით გაგვიძღვა ციცქნა არენის დასათვალიერებლად – მცირე მუზეუმში შეგვიძღვა, იქაური ისტორიები მოგვიყვა. თავადაც გახარებული იყო მისთვის სადღაც გადაკარგულიდან ჩამოსული სტუმრების მიღებით და ხალისიანად დაგვატარებდა ოთახიდან ოთხაში, ტრიბუნაზე, საკომენტატორო კაბინეტში და ბოლოს თავად სტადიონის ბიბინა მწვანე ბალახზეც შეგვიძღვა სამახსოვრო სურათების გადასაღებლად.

დამშვიდობებისას ქართული რაგბის სიმბოლოებით გაწყობილი სუვენირები ვუსახსოვრეთ. მანაც მელროუზის კლუბის გულსაბნევები გადმოგვცა და მადლობა მოგვიხადა სტუმრობისთვის. ბედნიერებმა მივაშურეთ მანქანას.. წინ გრძელი გზა გველოდა – მთელი ბრიტანეთი უნდა გადაგვესერა ჩრდილოეთიდან ლამის უკიდურეს სამხრეთამდე.

საათზე მეტი ისევ ვიწრო ვიწრო გზას მივუყვებოდით, ტყით დაბურულ ლამაზ გორაკებზე რომ მიიკლაკნებოდა მაგრამ მერე ნერვების წყვეტაც არ აგვცდა – რაღაც დიდ მანქანას მივეწიეთ, გვერდის ასავლელი სივრცეც კი არ იყო და მოგვიწია მის უკან დიდხანს ღოღიალი, სანამ გზის უფრო მსხვილ არტერიას არ შევუერთდით.

33საათები მიილია და შიმშილის მოსაკლავად სადმე უნდა გავჩერებულიყავით. არჩევანი მშვენიერი იყო – ან ლივერპული, ან მანჩესტერი. ენფილდს ბოლოს ოლდ ტრაფორდის ნახვა ვარჩიეთ და სანამ რამე კაფეტერიაში დავსხდებოდით ბედნიერი ვიღებდი სურათებს ლეგენდარულ არენაზე. წვიმა მანჩესტერშიც მოგვწვდა და იქაურობის დათვალიერებაში დიდად დრო აღარ დაგვიხარჯავს. ისევ დავადექით გზატკეცილს..

ბირმიგემის გავლისას კი ისეთ საცობში აღმოვჩნდით, მთელი დანარჩენი დღეები მის სახელის ლანძღვაში ვიყავით. ლონდონის შემდეგ ყველაზე დიდ ბრიტანულ ქალაქს სინამდვილეში გარშემო რამოდენიმე მცირე ზომის ქალაქ-დასახლებები აკრავს. ხოდა რა გასაკვირი, პიკის საათებში ძაან ცუდი იდეა იყო იქ თავის ამოყოფა. რუკას ჩავკირკიტებდი, ალტერნატიული გზები მოვძებნეთ, დავუყევით მცირე ქალაქების ვიწრო-ვიწრო ქუჩებს. ექსპერიმენტმა გაამართლა და გაცილებით ადრე დავეხსენით საცობს, ვიდრე ცენტრალურ მაგისტრალზე რომ დავრჩენილიყავით.

გვიან ღამეს გემრიელად დაღლილებმა შევაგელვეთ ექსეტერში ჩვენი რაში და მალე უკვე ღრმა ძილითაც გვეძინა – მეორე დღეს ხომ დიდი მატჩი გველოდა და კარგი გამოძინება სწორედაც რომ მისწრება იყო.

(გაგრძელება იქნება)

სკოტთა მიწაზე

(მესამე ნაწილი)

რა ჯანდაბა გვინდოდა მორისტონში?! არც არაფერი – გზად ლეპტოპში დავეძებდი, სად შეიძლებოდა გაგვეთენებინა ღამე, სანამ ედინბურგს ჩავიდოდით. მაგ რეგიონში კი არჩევანი დიდი არ იყო და ასე ამოვყავით თავი იანის ფერმაში.

მასპინძელს დილიდან საქმეები ჰქონდა – ტრაქტორის მძღოლი იყო და ეტყობოდა, მისი ძილის დროც დიდი ხნის წინ დამდგარიყო. საუბარი მაინც გულიანი გაიმართა – კიბორგა იშტაზე მოვიდა და რა თემას აღარ გადაწვდნენ, თითქოს ორი დიდი ხნის უნახავი ძმაკაცი გადაეყარა ერთმანეთსო.

ცხოველი საუბრის გარდა (სადაც მთელი გეოპოლიტიკის მიმოხილვა მოხდა და ერთი-ორი ფრაზით ვალოდიას დედასაც არ აცდა ალერსი) კიბორგას ისიც უხარებდა გულს, ამ მოგზაურობისას პირველად ადამიანურად ცალცაკე ოთახი გვერგო და ერთ საწოლს აღარ გავიზიარებდით.

დილით რომ გავიღვიძეთ, მასპინძელი უკვე სამუშაოდ წასული დაგვხვდა. სოფლის ყაიდის სახლში კი თავს შინაურულად ვგრძნობდით – შემწვარი კვერცხი გავიმზადეთ, ცოტა დავნაყრდით და იმ მხარის დასათვალიერებლად გავწიეთ.

ერთი სიამოვნება იყო ვიწრო, კარგად მოასფალტებულ გზაზე მანქანით გორაობა და გარშემო გადაშლილი პეიზაჟებით ტკბობა. მცირე ბორცვებს აღმა-დაღმა მივუყვებოდით და იანის მიერ მონიშნულ ადგილებს დავეძებდით.

ჯერ ერთ შოტლანდიურ ძველებურ კოშკურას გადავაწყდით – იქაურობა რახან ინგლისის მონაპირე რეგიონი იყო, გასულ საუკუნეებში ადგილობრივ მოსახლეს მტრის ჯარის ხილვაც ხშირად უწევდათ. თავის მხრივ, ინგლისის ჯარს არაფერი ესაქმებოდათ, კინკილა ოჯახების დევნა დაეწყოთ, ხოდა სანამ ეს ჯარი ჩაიშლიგინებდა, მოსახლე ამ კოშკებში რამოდენიმე დღის გასატარებლად სანოვაგიანად შეიყუჟებოდა და მერე ისევ ჩვეულ ცხოვრებას უბრუნდებოდა.

იქვე ახლოსვე ვოლასის სტატუეს გადავაწყდით, მერე ფეხით ვიბოდიალეთ, იქაური მშვიდი გარემოთი ვტკბებოდით. ბოლოს კი მცირე ქალაქ ჯედბურგსაც ვეწვიეთ. პაწია ქალაქი ლამაზად იყო გაწყობილი ძველებურ სტილში, სიმწვანეში ჩაფლული, ტყე-პარკით და ჩვენთვის საოცნებოდ მოვლილ სპორტული მოედნით – შედი და იჯერე გული თამაშით.

ვისადილეთ, გემრიელი ყავა მივირთვით და აწი ედინბურგის დროც დამდგარიყო – სულ საათის გზა თუ გვაშორებდა. მზე გადასული იყო, სკოტების მთავარ ქალაქს რომ ვუწიეთ.

მასპინძლად შუახნის კეთილგანწყობილი ქალბატონი გვერგო. ვივიანი მშვენიერი პიროვნება აღმოჩნდა, თუმცა იანისგან განსხვავებით, ვინც სოფლად ტრაქტორს თუ მართავდა, წარმოდგენა არ ჰქონდა, თუ რომელი ქვეყნიდან ვესტუმრეთ.

მეორე დილით საუზმეზე დაგვპატიჟა და მერე კი ბევრი ვილაპარაკეთ საქართველოზე და თან სხვა თემებსაც გადავწვდით.

ვივიანის მომზადებულ კერძს კი საუზმეს პირობითად თუ დაარქმევდი კაცი სახელს – შემწვარი კვერცხი, ათასნაირად მოხრაკული სოსისები და შედედებული სისხლისგან დამზადებული რაღაც ჯანდაბა. იმდენი კალორია მივიღეთ, მთელი კვირა გვეყოფოდა – ძაან გემრიელი კი იყო.

მანამდე კი, წინა საღამოს რომ დავბინავდით, ფეხით ქალაქის დასათვალიერებლად გავედით. ალბათ რა თვალებით შევყურებდი პარკებში მოწყობილ ათეულობით სათამაშოდ კოხტად გაკრეჭილ მოედნებს – შედარებისას უნებურად ჩვენი ქალაქის უტყვი, საზიზღარად ნაცრისფერი ბეტონის ჯუნგლები მახსენდებოდა.

ვახშამი და გემრიელი ლუდის შემდეგ კი იქაურ ტაქსით გავისეირნეთ და ბოლოს კინოთეატრშიც ამოვყავით თავი – მახსოვს მარსელს ვუყურეთ და აი მერე კი ალბათ საათნახევარზე მეტი ფეხით ვიბოდიალეთ უკან სახლის გზაზე. მგონი ბევრი ადგილობრივი არ იქნება ნამყოფი, ისეთი ქუჩები გამოვიარეთ ბრმად მობილურის რუკას მინდობილებმა.

დილა გათენდა ტრადიციული ნისლიანი, ალაგ ჟინჟლავდა. ედინბურგის ციხე დიდებული სანახავი იყო – მთის ფერდობიდან სწორ რელიეფზე გადაჭიმულ ქალაქს ჰორიზონტი არ უჩანდა – უბრალოდ ნისლი ჭამდა რამოდენიმე კვარტლის შემდეგ იქაურობას. ცენტრი მოპირკეთებული ქვაში, ცოტა არ იყოს დაგზაფრავდა კიდეც კაცს. სადღაც გულის სიღრმეში იმასაც ელოდი, მალე რკინაში ჩამჯდარი რაინდებიც ცხენებს შემოაჭენებენო – სიძველე ყოველ ფეხის ნაბიჯზე.

მანქანას მოვაჯექით, გლაზგოშიც ჩავარბინეთ. რა კარგად ჟღერს? მარა მართლა მასე იყო. სულ 2-3 საათი გავატარეთ ქალაქში, სადაც ძნელად გაიგებდი, ხალხი რა ენაზე საუბრობდა. ვისადილეთ და ნახვით რა უნდა გვენახა? რამოდენიმე ქუჩა ფეხით გადავსერეთ და დანარჩენი დრო საკუთარი მანქანის ძებნაში დავკარგეთ. კიდევ ხომ მანამდე ქუჩების კვეთას სურათი გადავუღე, სადაც ასე დაუდევრად მივაპარკირეთ ეს ჩვენი ჯართი.

საღამოვდებოდა და ისევ გზა გველოდა წინ – ორ დღეში ექსეტერში უნდა ვყოფილიყავით საქართველო ნამიბიის მატჩზე დასასწრებად, ქალაქში, რომელიც აქედან სულ მცირე 700 კილომეტრით იყო დაშორებული.

იანის ფერმაში იმდენად კარგად ვიგრძენით თავი, ბევრი აღარ გვიფიქრია, ისევ მორისტონი მოვნიშნეთ GPS-ზე – უკვე ძმა-ბიჭი გვეგულებოდა იქ და სანამ დავიძინებდით, მართლაც გულიან საუბარში გავლიეთ რამოდენიმე საათი.

(გაგრძელება იქნება)

ნიუკასლი

1ბრისტოლი დილაუთენია დავტოვეთ. შემდეგი გაჩერება შოტლანდია იყო. გზად კი ნიუკასლი უნდა გაგვევლო და რახან იმ დღეს “St. James park”-ზე სკოტების და ს. აფრიკის ნაკრებების რკენა იყო, შანსი ხელიდან აღარ გავუშვით – ავტოსტრადიდან ქალაქის ცენტრისკენ გადავუხვიეთ.

მანქანა სადღაც სტადიონთან ახლოს შევჩურთეთ და ასეულ ფანთა ცოცხალ ზღვას შევუერთდით. აფრო-შოტლანდიურ სიმბოლიკაში გახვეული ხალხის მასაში ჩვენ თეთრ-წითელში გამოწყობილები, ჯერაც უბილეთოები ქართულდროშამოხვეულები მივაბიჯებთ.

ბავშვობაში, უფულო პერიოდში, ჩვენი ნაკრების თამაშებზე დასასწრებლად ათასგვარ ხერხს მივმართავდი, ტრიბუნაზე რომ შევპარულიყავი.. და არც მახსენდება შემთხვევა, წარმატებისთვის ვერ მიმეღწიოს. მაგრამ არ მგონია ეს გამოცდილება ახლა იქაურ არენაზე მოსახვედრად დამხმარებოდა, არენაზე სადაც წლების წინ თემურ ქეცბაია მთელი სამი სეზონი დარბოდა (ძირითადად უშედეგოდ).

ხოდა დავეძებ გადამყიდველებს – თავსაც ჩამოვიხრჩობ თუ კუდამოძუებულს მომიწევს უკან გატრიალება.. უკვე მოწამლული ვარ იმ აურით, ბავშვივით მოუსვენრობა მიპყრობს, ისე მინდა ტრიბუნაზე მოვხვდე..

შეხვედრამე სულ მცირე დროა დარჩენილი და ფაქტობრივად ვერავინ ვნახე, ბილეთს ყიდდეს. ლამისაა იმედი გადამეწუროს და გავიხედე ორი ზორბა ბრიტი წამოგვადგა თავზე – მძიმე ინგლისური აქცენტით “საუკეთესო” ფასად ბილეთების მოყიდვას გვთავაზობენ:

” – One hundred pound for each, it’s really good price!”

ჩვენი ჯიბისთვის დიდი თანხაა, ბევრი ვეღრიჯეთ და 150 ფუნტად ორი ბილეთი დავათმობინეთ,

” – OK, it’s deal ” – მოჩვენებითად დანანებით გამოგვიწოდეს ბილეთი და წამი არ გასულა, იქიდან ეს ორი ვეებერთა ჯეელი ასე უცებ სად გაუჩინარდნენ, დღემდე გამოცანაა ჩემთვის.. გულმა რაღაც რეჩხი მიყო – კარგად დავხედე ისევ ბილეთს, ვითომ ყველაფერი რიგზე არის, ყალბს არ გავს.. მაგრამ მერე კიდევ უფრო წვრილ შრიფტს რომ ჩავაყოლე თვალი “For Child” ტექსტი იკითხება…

და ფასიც სულ რაღაც 15 ფუნტი თუ ეწერა :)))

გამცრა – მოკუნტული მგონი მართლა ბავშვივით დავპატარავდი. ფულზე იმდენი გული არ მწყდებოდა (არადა 150 ფუნტი კია ჩვენებურ ლარში 500 ერთეულზე მეტი), რამდენადაც ფაქტზე, რომ შეიძლება თამაშისთვის ცოცხლად ვერ მეყურებინა.

ჩავდექით ჩვენ გეითის რიგში. საბედნიეროდ სტუარდები ბილეთებს არც ამოწმებდნენ და ავტომატურად ტურნიკეტის გავლით მალე ტრიბუნაზე ამოვყავით თავი – ნერვიულობა ფუჭი გამოდგა. მერე სხვა ხალხიც ვნახე ანალოგიური ბილეთებით – ეღადავებოდნენ, “აბა პირადობა წარადგინე, რა ასაკის ხარო” – ჩვეული პრაქტიკა ყოფილა ბავშვის სახელზე ბილეთის გამოწერა და ამით თანხის დაზოგვა.

ზოგმა კი მერე გადაყიდვით ჩვენნაირ ტიპზე კაი ფულიც გააკეთა, და კიდევ ხომ თავიდანვე არ შევნიშნე, რა ბილეთს ვყიდულობდი, თორემ დამფრთხალს იქნებ ვერც გამერისკა ექსპერიმენტის ჩატარება.

ასე კი ცხოვრებაში პირველად მომეცა საშუალება რაგბში ორი გრანდის თამაში ტრიბუნიდან მენახა.

იქაური გარემოს აღწერა სიტყვებით გამიჭირდება და არც ვცდი. თუ სპორტი და სტადიონის ატმოსფერო გიყვართ, თავადაც კარგად წარმოიდგენთ, რა მაგარიც იქნებოდა ასეთი შეხვედრისთვის ცოცხლად თვალყურის დევნება. სკოტების გარემოცვაში ვიჯექით და იქაურების მხარე დავიჭირეთ. მაგრამ რა გასაკვირი, რომ თამაშში სინამდვილეში აფრიკელებმა იმძლავრეს 34:16.

შეხვედრის მერე რამოდენიმე სკოტს ქართული სიმბოლიკით პატარა სუვენირები ვუსახსოვრეთ, პასუხად შოტლანდიური დროშა მერგო. ერთმანეთს წარმატება ვუსურვეთ და უკვე პაბს მივაშურეთ – ინგლისი გადამწყვეტ მატჩში ავსტრალიას ხვდებოდა.

“Georgia!!!” – სიმბოლიკით უკვე ადვილად გვცნობდნენ, რომელი ქვეყნის გულშემატკივარიც ვიყავით – ახალგაზრდა ბრიტები მხიარულად შეგვეგებნენ რაღაც პაბში შესულებს..

აი ერთი ბაბუ კი გვარიანად ვანერვიულე, როცა ბარმენს ჩემი ჩანთის შენახვა ვთხოვე..

წვერებში ამ შავგვრემან კაცს რომ შემომხედა, თითი გამოიშვირა და – “are you Muslim?! Muslim, Yeah? Tik tik tik..” ჩანთაზე მიუთითა და წამების ისრის იმიტაცია გააკეთა, “ხომ არ უნდა აგვაფეთქოო?” გულიანად გამეცინა, “ამ ჯვრებს მაინც შეხედე, რა მუსლიმი..” დროშაზე მივუთითე.. მაინც ვერ დავამშვიდე მოხუცი და საბოლოოდ ასე აფორიაქებული დარჩა მგონი :)))

ამასობაში კი თამაში დაიწყო და ვიღას ახსოვდა ჩანთა და პოტენციური იქ შენახული საათის მექანიზმზე აწყობილი ბომბი.. სკოტები მრავლად ისხდნენ, თავიანთ ტრადიციულ კაბა-სამოსში გამოწყობილები, ავსტრალიას გულშემატკივრობდნენ. ინგლისელები კი რაც დრო გადიოდა, სულ უფრო ყურებჩამოყრილები შესცქეროდნენ მონიტორს – ყვითელმაისურიანები აშკარად დომინირებდნენ და მოიგეს კიდეც შეხვედრა, ისე რომ ინგლისს შანსი არ მისცემია – ასე ჩარჩნენ მასპინძლები ჯგუფში, მეოთხედფინალს მიღმა.

სკოტები ლაღობნენ, დანარჩენებს კი სახე ჩამოსტიროდათ. თუმცა ისეთებიც ბლომად იყვნენ, სასმელს ისე დაერია ხელი, შუა მატჩისას მე მეკითხებოდნენ – “რა ანგარიშიაო?”

უკვე საკმაოდ გვიანი იყო, წინ კი ისევ გზა გველოდა. იმ ღამესვე შოტლანდიის მიწაზე უნდა გადავსულიყავით.

მანქანას სანამ მივაღწიეთ, ლუდის სმამ თავის როლი შეასრულა და დასაცლელად ბარში შევედით.

იქ კი ვიღაც ლამის ბებიის ასაკის ქალთა ჯგუფი ყირაზე გადადიოდა, ცეკვა-სიმღერა გაემართათ და ეს ორი ახალგაზრდა რომ დაგვინახეს, ისეთი სიხარულის ყიჟინა მოსცხეს, გულზე ლამის შემომეყარა…

– შეგვისრუტეს.. საკმაოდ უხეში ფორმით მოგვიწია მათი მოშორება.. ბოლოს მგონი რაღაც მიგვალანძღეს კიდეც.. რას გაიგებ ზუსტად.. იქაურების საშინელ აქცენტზე საოცრებების მოყოლა შემიძლია.. მერე ფეხბურთის ორმა ახალგაზრდა ფანმა გაგვიბა საუბარი – “ვა მაგარია, ამხელა მანძილი გაიარეთ თქვენი გუნდის მხარდასაჭერად.. აი ჩვენც ბევრს დავდივართ, დღესაც მანჩესტერში ვიყავით ჩვენი გუნდის საგულშემატკივროდო..”

ინტერნეტს ჩავხედე, მათ ნიუკასლს 6:1 წაეგო სიტისთან იმ დღეს.. უხასიათობა მაინც არ ეტყობოდათ – არასრულწნოვნები და სასმელს არც ისინი იკლებდნენ..

ძლივს დავაღწიეთ თავი ბარს, უჩას უკვე სახემოღრეცვოდა დაღლილობისგან.

სიბნელეში გზა ბორცვებს შორის მიიკლაკნება.. ადი-ჩადის –  რაღაც ტყე-პარკს მივუყვებით, დაცულ ტერიტორიას. ყოველ ას მეტრში მანქანისგან სიცოცხლეგამოსალმებული გარეული ცხოველის ლეში ასვენია..

მორისტონსაც ვუწიეთ. სოფლად, ფერმაში ვრჩებოდით იმ ღამეს.. დილით რომ გავიღვიძეთ და დღის სინათლეზე მოვავლეთ იქაურობას თვალი, თურმე რა მშვენიერ ადგილას გვქონდა თავი ამოყოფილი..

(გაგრძელება იქნება)

 

 

ბრიტების მიწაზე

ლონდონი

პირველი იყო სამძიმარი, როცა მესაზღვრემ გაიგო, ზელანდიასთან გვიწევდა თამაში. პასპორტი ღიმილით გამოგვიწოდა და კარგი დღეც გვისურვა.

ნისლიანი ალბიონი კი არც თუ ნისლიანი ამინდით შეგვეგება – სექტემბრის ბოლო დღეა, გარეთ მზე ანათებს და არც სიცივეს დაიჩივლებს კაცი.

გეთვიკიდან მატარებლით სადღაც ტრაკში ჩავაღწიეთ, მომღიმარი მასპინძელი შეგვეგება – ლუისი და ჩვენი ოთახი გვიჩვენა.

გვშია, რა გასაკვირი. მაღაზიის დახლებიდან თავქანქარა ინდუსები გველაპარაკებიან ჩვენთვის ძნელად გასაგებ აქცენტზე.

მერე იქვე რაღაც უბრალო სწრაფი კვების ობიექტს მივაშურეთ. გაჩერებაზე სკოლის ავტობუსებიდან მხოლოდ ფერადკანიანი ბავშვები ჩამოდიან – მათი საუბარი კიდევ უფრო ძნელად გასაგებია.

– წავედით ცენტრისკენ?!
სულ ერთი საღამო გვქონდა აქ გასატარებლად და რაც მოვასწარით ქალაქის ქუჩებში ფეხით ვიბოდიალეთ, GPS-მა თითქმის ორი ათეული კილომეტრი რომ მოგვითვალა.

დილით კი ისევ გეთვიკში ამოვყავით თავი

ბრისტოლიბრისტოლისკენ

მანქანა ვიქირავეთ, რომელიც მომდევნო ერთი კვირა ჩვენ ფაქტობრივ ერთოთახიან ბინად გადაიქცევა – უკანა სავარძლები გარდერობის ფუნქციას შეითვისებს, ნაგავი აკურატულად პარკებში ფეხსადგამთან დაიდებს ბინას, დენის გადამყვანზე კი ათასგვარი ხელსაწყოს დამტენი ადაპტერი აიხორხლება.

დროის დასაზოგად საუზმესაც გზად ცხელ ყავას და ნაირ-ნაირ სენდვიჩებს მანქანაშივე მივირთმევთ და ერთადერთი რასაც დისონანსი შემოაქვს, მე და ჩემი მეგობრის განსხვავებულ მუსიკალური გემოვნებაა.

გამოსავლის ძიებაში მუსიკის ნაცვლად შტურმანს დასახლებულ პუნქტებზე, რომლებსაც გზად გავდივართ, ვიკიპედიიდან სტატიების წაკითხვა დაევალა.. ამბის უმრავლესობა კი ასე იწყებოდა – „ამა და ამ წელს მოვიდნენ რომაელები და დაარსეს ფორტი..“

შიმშილმა სვინდონისკენ გადაგვახვევინა – არაფრით გამორჩეულ ქალაქში. ჩათვალეთ ბრიტანული ხაშური.

უელსი-ფიჯის სანახავად ირლანდიურ ბარში ჩამოვსხედით. რა გასაკვირი ადგილობრივები ფიჯის თუ გულშემატკივრობდნენ – Com’on Fiji!!! გაისმოდა ალაგ ალაგ ლუდისგან გაბერილი მსუქანა ბიძარების შეძახილები.. მათ გულდასაწყვეტად თამაში რათქმაუნდა დრაკონებმა მოიგეს..

DSCF5119შემდეგ იყო კიდევ საათის გზა და ბრისტოლიც გამოჩნდა. ტრადიციულად ერთი-ორი შესახვევი „გავმაზეთ“, ქალაქს საპატიო წრეც მოვარტყით და ბოლო ბოლო დანიშნულების ადგილს ვუწიეთ. ნეტავ რა ერქვა მასპინძელ გოგონას?!

Airbnb-ის მადლით სასტუმროების ნაცვლად, ასე კერძოდ, გაცილებით ნაკლებ თანხაში ვქირაობდით ჩვეულებრივი სახლის პატარა ოთახს – ღამის სათევად მეტი არც გვჭირდებოდა.

***

დილით სახლიდან რომ გამოვძვერით, ბრიტანეთი, როგორც იქნა, თავის „ნამდვილი“ სახით წარმოგვიდგა – სქელ ნისლში იყო ჩაძირული იქაურობა, ასი მეტრის იქით თვალს უჭირდა რამის გარჩევა.

Cardiffცოტახანში მატჩზე დასასწრებად კარდიფში უნდა გადავსულიყავით და დროს ვეშურებოდით, იქაურობაც რომ დაგვეთვალიერებინა. ფეხით დავუყევით რაღაც პარკს, ლამაზი ხიდით პაწია არხი გადავკვეთეთ და რკინიგზის სადგურს მივადექით – შენობას მართლაც რომ აღსანიშნავს გამორჩეული არქიტექტურით.

ცენტრამდე მივაღწიეთ, ისტორიულ კოშკურაზე ავბორდღიალდით. უკვე შუა დღე იყო და მზეს ნისლიც გაეფანტა. ქალაქის მშვენიერი ხედები იშლებოდა.

DSCF5203საქართველო-ზელანდია

მანქანით საათის გზა თუ გვქონდა, მაგრამ საცობები საქმეს ართულებდა. ბრისტოლის ყურეზე გადებული უზარმაზარი სევერნის ხიდი გადავიარეთ – უკვე უელსის ტერიტორიაზე ვართ – აბრებზე ინგლისურის პარალელურად გაუგებარ ენაზე აწერია წარწერები.

კარდიფში იაშკა დაგხვდა, მანქანა სადღაც მივაგდეთ. მილენიუმის არენას რაც უფრო მივუახლოვდით, გულშემატკივრების ნაკადმა იმატა.

უნდა ითქვას, ამ მომენტამდე არც მიგვრძნია, იმ ქვეყანაში რომ დავაბიჯებდი, სადაც აგერ რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატი იმართება – ალაგ ალაგ ბარებზე გამოფენილი ოცი ქვეყნის დროშა თუ მოგხვდებოდა თვალში.. მრავალი, სხვადასხვა ეროვნების ფანობა კი სადღაც იყვნენ შეჩურთულნი.

DSCF5205მე და ჩემი ძმაკაცი ვარღვევდით სურათს, რაგბის ბურთჩახუტებულები რომ დავიარებოდით პარკებსა თუ ქუჩებში. დავპასაობდით და ხალხიც მგონი ცოტა ალმაცერად გვიყურებდა. ბაბუ არ დამავიწყდება, ერთიც რომ ჩაგვიარა და “What a passion yeah?!” – მოგვაძახა.

მილენიუმის შემოგარენი კი ერთბაშად ამოიზარდა უზარმაზარ ზეიმის არედ, ადგილობრივები სუსტებს გვგულშემატკივრობდნენ “Com’on Georgia!!“ – გაისმოდა შეზარხოშებული ბრიტების შეძახილები ქართულ სიმბოლიკაში გამოწყობილებს რომ შეგვავლებდნენ თვალს.

ფანზონაში ადგილობრივი ვოკალური ანსაბლი „სულიკოთი“ და ეროვნული ჰიმნის სიმღერით მოგვესალმა. მერე იყო ზელანდიური ჰაკა და მაორების ოცწუთიანი შოუ.

გარეთ გამოვედით, ლუდით ყელი გავიგრილეთ. იქვე ფანობას სახელდახელო ბურთაობა გაემართა. ძლივს გამომაძვრეს „რაქიდან“, შემთხვევით ბურთმოხელთებულზე ხალხის მასა რომ მომაწვა და ძირსაც გავიშხლართე.

ტრიბუნაზე ზედ ოცდაორთან გვერგო პირველ რიგში ადგილი. DHL-ის სარეკლამო აბრა „Try” წარწერით იქვე მჯდომ ზელანდიელს მივაჩეჩე „დღეს ეს მე მაინც არ დამჭირდებათქო“ – ორივემ გავიცინეთ. თურმე რას ამბობ, ჩემდასასიხარულოდ ვცდებოდი და აწ ინტერნეტი კია აჭრელებულია წიკლაურის გახარებული სახის გამომეტყველებით, სალელოვე ნახტომში უკვე საზეიმოდ რომ გაუშლია ხელი!

მთელი მატჩი მშვიდად რა დამსვამდა სკამაზე, ემოციურად ვიქნევდით ხელ-ფეხს მე და უჩა.. შევაწუხეთ ნეიტრალური, ძირითადად ზელანდიის სანახავად მოსული გულშემატკივარი.

რა გასაკვირი – წავაგეთ.

DSCF5214შუაღამემიტანებულზე ემოციადაცლილები ისევ საჭეს ვეჯექით და ბრისტოლში ვბრუნდებოდით.

Monaco Grand Prix

Niceჩასვლამდე კი ვიმუქრებოდით – “ზღვაში შესვლას ვინ დაგვასწრებსთქო..” – მაგრამ გრილი გაზაფხული იდგა, სწრაფად ჩაგვიცხრა მანამდე გაჩენილი სურვილები.

კვალიფიკაციას იქვე რაღაც ბარში ვუყურეთ, კათხა ლუდში ათევროიანი ღიმილით რომ აგვწაპნეს. ზღვაში ბანაობის არ იყოს, დალევის სურვილიც მალე მოგვესპო..

მერე ჩვენს მინივენში შვიდი კაცი კომპაქტურად “ჩავეტენეთ” და ნიცასკენ ავიღეთ გეზი.. გზად სუპერსპორტქარები ერთმანეთის მიყოლებით გვიშხუილებენ, ბოლოს ურეაქციოდ თვალსაც რომ აღარ გააყოლებ კაცი..

ნიცა..

მივსეირნობთ ზღვის გასწვრივ, მეთევზეებს ანკესები გადაუკიდიათ ზღვაში. ბულვარში ხალხი გამოპრანჭულა. სხვები დარბიან, ვარჯიშობენ. თვალს ახარებს გარემო.

სავახშმოდ დავსხედით. ანგარიში მირთმეულ კერძზე გაცილებით მსუყე მოდის. ყალბად ვუღიმით მასპინძელს თავაზიანად რომ გვეკითხება – “აბა როგორ მოგეწონათ სტეიკიო?!”

ისევ მანქანაში ვეკვეტებით.. “ბარემ გადავიდეთ მონაკოშიც..”

ნიცას პორტი მოვიტოვეთ. შევყევით ალაგ კლდიან სანაპიროს – ერთი მეორეზე ლამაზ, მდიდრულ და კომპწია დასახლებებს გავდივართ.. გონებას ოცნებაში მიყავხარ – ფიზიკურად იმ მომენტში იქ იმყოფები, მაგრამ წამით არ გტოვებს აზრი, რომ ამ გარემოს სტუმარი ხარ და ისიც მხოლოდ ძალიან, ძალიან მცირე ხნით..

მონაკო..

რამდენჯერ მიყურებია ტელევიზორში ამ ხედებისთვის, ფორმულა ერთის გრანპრის გადმოცემის დროს, ლამის საკუთარ უბანზე მშობლიური რომ არის რიგი ქუჩები, მათი თითოეული კუნჭული.

მანქანა ძლივს სადღაც შევჩურთეთ.. ქალაქი ერთი დიდ ზეიმად არის ქცეული.. ფეხით დავსეირნობთ რეისითვის შემოსაზღვრულ ტერიტორიაზე.. კაზინოს აღმართს ავუყევით, ათასობით ტურისტი დაბუჟღაობს..

მერე დაღმართი, რამოდენიმე “მძიმე” მოსახვევი და “ტუნელის” სწორი მონაკვეთო..

Monacoპორტის გასწვრივ საერთოდ საგიჟეთია – ხვალე აქ დიდი ცირკის მორიგი გრანპრი გაიმართება, მაქსიმალურ სიჩქარეზე რომ გამოვარდებიან ბოლიდები ცნობილ გვირაბიდან და შედარებით ნელ რამოდენიმე გრეხილს გაივლიან ათობით ერთრიგად ჩაწიკწიკებულ იახტის თვალწინ, საბოლოოდ სანამ სტარტის სწორზე გასასვლელად მოუხვევენ მთელი 180 გრადუსით.. და მერე ისევ გაზშიფეხგაყრილები კაზინოს აღმართისკენ დაუბერავენ..

რეისამდე კი წინა საღამოს აპარატურა პირდაპირ ტრეკზეა გადმოკიდული.. ბარზე შხვართი გოგოები მუსიკის რიტმას ენერგიულად აყოლებენ ლაზათიან ტან–ფეხს.. ალკოჰოლით გაჟღენთილი მასაც ბორგავს და თავ–კიდურებს ანგარიშმიუცემლად იქნევს..

ძლივს გავედით სამშვიდობოდ ფინიშის სწორს და ბევრი ადგილობრივისგან განსხვავებით წითელ იტალიურ ფერარის ნაცვლად ჩვენს ფრანგულ, ლურჯ რენოში ჩავეკვეტეთ..

Antibes

ახირებული ვინმეა ზოგადად ადამიანი.. რომიდან მადრიდში ამოვყავი თავი – უნდა გენახათ კარმენის გაოცებული სახე, თანამშრომლების მორიგ ჯგუფს სიმულატორების ოთახში რაღაცას რომ უხსნიდა, შემოტრიალდა და მე შემეფეთა, იქვე ჩუმად მდგომს და მომღიმარს..

მერე იგნასიოც მოვიდა და ჯერ პატარა კაფეტერიაში ლუდით გავიგრილეთ ყელი, შემდეგ კი ერთი ვინმე ბასკის რესტორანში წამიყვანა გემრიელი კერძების დასაგემოვნებლად. არის ესპანელებში ჩვენთვის დიდი დოზით შინაურული თვისებები…

აქამდე ნოემბერში მთელი თვე დავყავი მადრიდში და აწი როგორც მშობლიურ ქალაქში, ისე დავაბიჯებდი ცენტრში ბარიდან ბარში იაფი, მაგრამ კარგი ლუდის დასალევად..

მერე დავითა და პაატაც შემოგვიერთდნენ და გამგზავრების დროც დადგა – მთელი ეს მოგზაურობა ხომ მონაკოს ფორმულა ერთის გრანპრიზე დასასწრებად იყო წამოწყებული.

ხუთეული გავუყევით მანქანით შორ, მომქანცველ გზას. გადავჭერით ლამის ნახევარი ესპანეთი – სარაგოსა, მერე ბარსელონა უკან მოვიტოვეთ და საფრანგეთის სამხრეთ სანაპიროებს დავუყევით.

სახლი ნიცამდე, პატარა დასახლებაში ანტიბესში გვქონდა ნაქირავები. ‘ბეს’ (baise) ფრანგულად გაჟიმვას ნიშნავს, და როცა ქალაქის გადასახვევს ვეძებდით კითხვა–კითხვით, ადგილობრივები უხერხული ღიმილით იჩეჩავდნენ მხრებს – “მასეთი დასახლება აქ არ ვიცითო..”

ქალაქის სახელი “Antibes”, ხო.. – “ანტიბ”, რაღაც მასე უნდა გამოგვეთქვა თურმე..

ისევ GPS–მა გვიშველა.. “Tall”–ს მორიგი ევროცენტიანი ვუსახსოვრე და სულ რაღაც ოთხმოცათასიანი დასახლების ვიწრო ქუჩებს შევუყევით.

მალე კოხტა სახლსაც მივადექით, სადაც კიდევ ორი ქართველი – აკაკი და ზურა გველოდა, ალბათ საკმაოდ ხასიათგაფუჭებულებიც – ნიცას აეროპორტიდან ტაქსმა ოთხმოცი ევრო ისე აწაპნა, კიდევ სამადლობელოდ რომ დაუტოვა საქმე – “შუაღამეს პატივი გეცით და იცოდეთ იაფად წამოგიყვანეთო..”

წყლის გადავლების თავიც არ მქონდა, მკვდარივით მიმეძინა თორმეტსაათნამგზავრევს..

დილით თვალი რომ გავახილე და არე–მარეს მოვავლე, მივხვდი, მშვენიერ ადგილზე გვქონდა თავი ამოყოფილი და აფსუს რომ სულ რაღაც ორი დღით ვრჩებოდით…

ტურინელები ბერლინში, მე კი რომში..

14.05

აბა როგორი ამბავია?! თორმეტწლიანი პაუზის შემდეგ იუვე ლიგის ფინალში გავიდა – უნდა გენახეთ რამხელა ვიღრიალე მორატამ გამათანაბრებელი გოლი რომ გაიტანა. სადღა იყო ლუდის ბახუსი, ეგრევე გამოვფხიზლდი და ნერვიული ოცდაათი წუთისთვის მოვემზადე.

ბოლოს კი ყველაფერი ასეც დასრულდა და ახლა 6 ივნისს და ბერლინის ფინალს დაველოდები.

მხიარული წამოვედი მეგობრისგან – სახლში უცებ მივირბინე, წყალი გადავივლე და ჰერი აეროპორტისკენ. ჯერ რომი მელის თორმეტიოდე საათით და შემდეგ ისევ მადრიდი.

იუვეს 1993 წლის მაისურით, ზურგზე ათიანით, ბაჯოს გვარწაწერილი ვაპირებ მადრიდის ქუჩებში სეირნობას.

თუმცა ახლა თვითმფრინავში ჩასხდომის მოლოდინში მაინც მოწყენილობა მოცოცდა – ვის უყვარს მარტო მგზავრობა?! ხმის გამცემი რომ არ გყავს არავინ.

15.05

2ფრენა ძილში გავატარე, მაგრამ სამი საათი მაინც რას მეყოფოდა – რომში ფაქტობრივად ღამენათევმა ვიბორიალე.

დაშვებისას, რომ არ მცოდნოდა, ვერც წარმოვიდგენდი დედამიწის ერთ–ერთ უდიდეს ქალაქს რომ დავჩერებოდი ზევიდან – იმდენი სიმწვანე “ჭამდა” ნაგებობების წყებას. უბნებს შორის უზარმაზარი ტყე–პარკები იყო გადაჭიმული.

მერე კი კოლიზეუმი გამოჩნდა და მომენტალურად შთაბეჭდილების ქვეშ მომაქცია..

დავჯექით. დრო გაიჭიმა, სანამ გავარკვიე ქალაქის ცენტრისკენ როგორ წავსულიყავი. საბოლოოდ ავტობუსი, ოთხი ევრო და ერთ საათში “ტერმინის” მიდამოებში დავაბიჯებ.

თუმცა მანამდე საპასპორტე შემოწმებისას უსასრულოდ გაწელილი რიგი იყო. სხვაგან არსად მომწევია მაგდენხანს ყურყუტი.. რიგში ქართველი წყვილი თუ და–ძმა მომყვებოდა და მათთან ლაპარაკში ვცდილობდი დრო მომეკლა. გოგოს სახის უცნაური ნაკვთები ჰქონდა – წამიერად პროფილში სახე არასიმეტრიული და შეუხედავიც კი მოგეჩვენებოდა. მერე ოდნავ მზერის კუთხე შეიცვლებოდა და მისი სილამაზისგან მონუსხული ურცხვად მივშტერებოდი, სანამ დაჟინებულ მზერას არ შეამჩნევდა და უხერხულად თვალს არ ავარიდებდი..

კიდევ უფრო მანამდე კი ჯერ ალიტალიის პილოტმა შემომჩივლა, ბორტიდან ჩასვლისას რომ მივესალმე – “ძაან დავიღალე, ამ ღამეს უკვე მეორე რეისი შევასრულეო”, მერე კი იუვეს კეპს თვალი რომ შეავლო ტერმინალის შატლის მძღოლმა, მხიარულად ამიწია ხელი – “Forza Juve-ო” და ხალხით გადატენილი სალონის ნაცვლად თავისთან გვერდზე მოკალათების საშუალება მომცა.

ქალაქისკენ დაიძრა T.A.M.-ის ავტობუსი.. უერთიერთსაწინააღმდეგო აზრები ენაცვლება ერთმანეთს რომის თვალიერებისას. ჯერ გარეუბნების სიმწვანეში ჩაფლული გარემო გიზიდავს, მერე ცენტრის ცოტა მოუწესრიგებლობა და ჭუჭყი იწვევს იმედგაცრუებას.

ფეხით კი ძველი ქალაქის შემოვლისას, ძნელია აღფრთოვანებაში არ მოხვიდე. აბა ექვსი–შვიდი საათი რა საკმარისია რომის დასათვალიერებლად, მაგრამ ზოგადი შთაბეჭდილება მაინც შემექმნა იქაურობაზე.

1ახალს არაფერს ვიტყვი: ხალხი საოცრად ტემპერამენტიანი, ხმაურიანი – ავტობუსის მძღოლი
უნდა გენახათ, რა ემოციურად ატრიალებდა საჭეს და თან გინებასაც აყოლებდა, ვინმე გზას თუ გადაუჭრიდა.
– მაკდონალდსის გამყიდველი თან მემსახურებოდა, თან კოლეგებს საქმეს ურჩევდა..
– ქუჩის მხატვარი ბუშტებით მოვაჭრეს მოქმედების არეალს ედავებოდა და “არგუმენტირებულად” მიუთითებდა, ამ ხაზის იქით შენი ფეხი არ ვნახოო..
– ბარის პატრონი ერთ ლოთზე უბნის პოლიციელს საწყალი სახით, ხელისგულებშეერთებული და წარბებაწკეპილი ევედრებოდა – “ეს ბომჟი აქაურობას მომაცილეო..”
– რომიდან აფრენისას კი როცა საათზე მეტი თვითმფრინავში გვაყურყუტეს და ხალხი რათქმაუნდა აღშფოთდა, სტუარდესამ თითი ყელთან გამოისვა, მიმიკა დაძაბა, თვალები გადმოკარკლა და – “fiumicino is a disaster..” დანანებით დაამატა..

თუმცა ნამდვილი “disaster” მაშინ გენახათ, გემრიელად მოშიებულზე, ბოლო–ბოლო რომ ავფრინდით, იმავე სტუარდესამ ჩემდასაუბედუროდ მხოლოდ სუხარიკების მცირე პაკეტი რომ გამომიწოდა სახეზე აკრული ყალბი ღიმილით…

ნუგეშად ფიქრებშიღა ვიხსენებდი, თუ როგორ გემრიელად შევსანსლე რამოდენიმე საათის წინ რომაული ლაზანია..

ღამის პირველი საათი ხდებოდა, მადრიდში რომ დავეშვი..