“ჩემი სახლი”

    ისეთ დროში გავიზარდეთ ჩემი თაობის ხალხი, ყოფითი პრობლემები ვისთვის იყო უცხო.

    სტუდენტობა ისე გავატარე, მამაჩემის ჯიბეზე ვიყავი ჩამოკიდებული. სულ მცირე პერიოდი მეგობრის დახმარებით სოციოლოგიური ცენტრის ერთ–ორ პროექტში თუ გავაკეთე დამოუკიდებელად ფული და კიდევ ნახევარი სემესტრი ვიყავი სტიპენდიანტი, რაც თვეში 15 ლარს ნიშნავდა. ეგ იყო მთელი ჩემით მოპოვებული “შემოსავალი”.

    სიზარმაცით და ბუნდოვანი მიზნებით არაფერს განსაკუთრებულს არ ვგეგმავდი ამ ასაკში, დროც ისე უსაგნოდ იფლანგებოდა.

    ყველაფერი ძაან მძიმედ, მერე მერე მომდის ხოლმე ფიქრებით თავში – გადაფასება ღირებულებების, სურვილების..

    ამიტომ დავთანხმდი ცოტა შეფუცხუნებული სტუდეტობის მიწურულს თავდაცვის სამინისტროს შემოთავაზებას გარკვეულ საქმის შესწავლის მერე სამხედრო კუთხით დავსაქმებულიყავი.

    როგორც იქნა დისკომფორტი ჩემი რეალობის იმ ზღვრამდე მივიდა, რომ უკვე მხოლოდ ფიქრში და სიტყვით წუწუნში გამოხატვით აღარ დავკმაყოფილდი და რეალური ნაბიჯი გადავდგი შემეცვალა რამე.

    ხოდა რა გასაკვირია პირველ ნაბიჯებს შეცდომებიც რომ მოყვა – იმ დროისთვის კარგი მსუყე ხელფასი დამენიშნა – ამოვისუნთქე, როცა მუდმივი მამის ჯიბეზე დამოკიდებული ბიჭის იმიჯი წაიშალა საკუთარ თავთან.

    მაგრამ ეს არ იყო საკმარისი სრული დამოუკიდებელი ცხოვრების დაწყებისთვის და ნაცვლად იმის რომ შანსით მესარგებლა, მოვმწყდარიყავი სახლს, სადაც მთელი ცხოვრება გავატარე, მაგრამ არ მქონდა თუნდაც მცირე ერთი პატარა საკუთარი კუთხე, გადავსულიყავი სადმე, თუნდაც ნაქირავებში და დავრჩენილიყავი საკუთარ თავთან მარტო, გამერკვია, მერე, მერე მომავალში რა მინდოდა, როგორ მინდოდა ცხოვრების გაგრძელება.. სხვა მომენტებმა მძლია და დაწყებულ საქმეს ლოგიკური ფინიში აღარ დავურთე.

    კვირობით რაიონში გადაკარგულს ბუნებრივი მონატრება მიჩნდებოდა სახლის მიმართ და აქ მცირე დროით ჩამოსული იმ დისკომფორტს ვეღარ ვამჩნევდი, რაც საკუთარ სახლში საკუთარი კუთხის არქონა იწვევდა. ასეთ გარემოში კი ნორმალური პირადი ცხოვრების დაწყება შესაძლებელი არაა, საჭირო იყო დაწყებული საქმე ბოლომდე მიმეყვანა.

    არასწორ გზას მივადექი – მამაჩემის აზრებს მაინც ვერ დავუსხლტდი და დავთანხმდი წინადადებას, რამელმაც შესანიშნავ ტრამპლინიდან ნახტომისთვის გამზადებული მიწაზე მწარედ დამანარცხა და აწი კიდევ დიდხანს ვერ მოვალ აზრზე.

    ყბადაღებულ მშენებარე კორპუსში ფულის შეტანით დავისახე ჩემი კუთხის არქონის პრობლემის მოგვარება – ადვილია, 2 წელი გავა, ბინა დამრჩება, მერე რა ცოტას გავიჭირვებ – მარტივად მოვინდომე პრობლემის მოგვარება. სადაა მასე ადვილად საქმე.. ბევრი რომ არ ვწელო საუბარი, ის ბინა დღესაც დაუსრულებელია, პრობლემა მოუგვარებელი.

    როცა სამხედრო ოთხწლიანი კონტრაქტი გამივიდა, იქ არსებული სიტუაციიდან გამომდინარე, ჯარში დარჩენა ცხოვრებისთვის წითელი ჯვარის გადასმის ტოლფასი იქნებოდა. მიუხედავად ბინის გადამკიდე აღებული მსუყე სესხისა, მაინც ქვა ავაგდე და ახალ კონტრაქტს ხელი აღარ მოვაწერე – სახლში მახსოვს ტრაგიკული მოსიარულე სახეები, ყველა ელოდა რომ “გონივრულად” მოვიქცეოდი და ახალ კონტრაქტს ხელს მოვაწერდი, რადგან სხვამხრივ მატერიალურად ისედაც არადალხენილებს, ძაან მძიმე პერსპექტივა გველოდა.

    დანა პირს არ უხსნიდათ ჩემი უმუშევრად დარჩენით გამოწვეული მომავლის მიმართ გაჩენილი შიში..

    მე კი ჯერ ოთხწლიან წოწიალით გამოწვეული მონატრება არ მქონდა განელებული და პირველი თვეები სრულიად ბედნიერი ვიძინებდი და ვიღვიძებდი ბინაში, სადაც აწ უკვე მრავალგზის აღნიშნული ფაქტის თანახმად საკუთარი კუთხე ჯერაც არ მქონდა.. პლუს სიზმარივით ბუნდოვანი იმედი მშენებარე ბინის დასრულებას ელოდა.

    ჩაიარა პირველმა თვეებმა, ახალი სამსახურის ნახვის იმედი ნელნელა ქრებოდა. ჯარმობეზრებულობის ხანამ გაიარა, ისე მშვიდი და გულგრილი აღარ ვიყავი აქამდეც არსებული, მაგრამ მიჩქმალული პრობლემების მიმართ.

    ნახევარწლიან ასე ყოფას სულზე მოუსწრო ახალმა საქმემ. უბრალოდ გამიმართლა, გასაუბრება გავიარე და ახალი პროფესიის სასწავლად ხუთი თვე უცხოეთს გამგზავნეს. პრობლემები გადავადდა, ხუთი თვე სხვა რეალობაში ამოვყავი თავი – სადაც მცირე, მაგრამ საკუთარი კოპწია ოთახში ვცხოვრობდი, მე ვუვლიდი საკუთარ თავს, ვიმზადებდი საჭმელს, ვირეცხავდი ტანსაცმელს, დავდიოდი საყიდლებზე. ცხოვრების ხალისზე მოვედი, დავლაგდი.

    “ჩავალ თბილისში, მეორე შანსი მომეცა, ასეთ საჩუქარს ცხოვრება ბევრისთვის არც იმეტებს, ამჯერად მაინც აღარ დავუშვებ იგივე შეცდომას..” ვფიქრობდი და ვფიქრობდი ტყუილად თურმე..

    უკან მობრუნებულს შეპირებულ სამთვიანი სწავლის ნაცვლად ლამის წლიანი პროგრამა დაგვახვედრეს, შესაბამისად განახევრებული ხელფასით, მამაჩემი დაბარებულივით უმუშევარი დარჩა და გადაწყვეტილებებით დახუნძულს ცხოვრება ისევ ღიმილით შემიძღვა ჩაკეტილ სივრცეში – “სამაგიეროდ აწი შენ ხარ ოჯახის მარჩენალი!!!” – მამშვიდებდა მოჩვენებითი მწუხარებით.

    ზაფხულიდან მოყოლებული ეს ერთი წელი, რაც 21 წლის სტუდენტი ავდექი და ვთქვი – ასე ცხოვრება აღარ შეიძლება და დამოუკიდებელი ნაბიჯების გადადგმა დავიწყე, ყველაზე მძიმე გამოდგა ჩემთვის – ისევ იმ კედლებში, ხო, ხომ გახსოვთ რასაც ვიტყვი?! რადგან ბოლო ექვს წელში ეს არის ყველაზე ხანგრძლივი პერიოდი, რაც სახლის ატმოსფეროს ვერ მოვცილდი და სახით ვარ შემსკდარი ყველა არსებულ პრობლემას..

    არაუშავს, ზოგს მოყვება სხვანაირი ბუნება, ან შესაძლებლობა – თავიდანვე იყნოსებს რა უნდა, დაირაზმება. ზოგს არც არასდროს შეაწუხებს რამ და იქნება მთელი ცხოვრება ისე, როგორც დაიბადა.
ჩემი ტიპი კი ძაან მძიმე ხასიათის ტიპია – ძაან ნელა, ნელა ვახდენ გადაფასებებს, ძნელად, ზლაზვნით ვიწყებ შეჩვეულის გადაგდებას, თავს დაძალებით ნაბიჯს ნაბიჯს მივაყოლებ და წავალ იქით, სადაც უკეთესად ვიგრძნობ თავს. ერთი ეგ არის ამ ყველაფერს ძაან ბევრ წელს შევალევ..

    ახლობლებისგან ვერავინ იფიქრებდა თავის დროზე, რომ ჯარის ოთხწლიან სამსახურზე მოვაწერდი ხელს,
თანამშრომლებისგან არავის ჯეროდა, რომ მეყოფოდა ძალა და მსუყე ხელფასს უარს გამოვუცხადებდი კონტრაქტმოლეული,

    არც იმის ჯეროდათ რომ ამის შემდეგ თვეებმილეულზე რამე საქმეში ისევ თუ გავყოფდი თავს.

    კიდევ მოვახერხებ რამის გაკეთებას, წლები წინ არის, მთავარია თავად ვიცოდე რა მინდა, ნება გამოვხატო ცვლილების და ცხოვრებამაც სულ ოდნავ, სულ ოდნავ შემიწყოს ხელი..

    ხოდა მერე ასეთ წერილებსაც აღარ დავწერ

ლხინში “გულშემატკივარი” ხალხი

ხოდა დღეს კალათბურთის თამაშზე ვიყავი, ოდნავ მაინც სპორტს კაცი თვალს თუ ადევნებს, კი იცის რა ხდება და როგორაა საქმე – “ა” დივიზიონში გადავედით და დღევანდელ თამაშამდე შანს ვინარჩუნებდით ევროპის ჩემპიოანტზე ამოგვეყო თავი. ეს არის გუნდი, რომელმაც მოგებას მიგვაჩივია და უკვე მრავალჯერ გული გაგვიხარა.. და რა ხდება ამ დროს:

საუბარს არ გავწელავ, მოკლედ ვიტყვი – არ წაგვივიდა თამაში, ნუ წავაგეთ საზიზღრად – ხალხი,  უკვე რომ შეატყო რომ ვაგებდით ადგა და წავიდა, თამაში ნაადრევად დატოვა – კაი, ისევ ვინმე იწყენს და ამიტომ დავძენ, პიროვნულად ყველას საქციელს არ ვარჩევ, ზოგადად რომ შევხედოთ საკითხს რა გამოდის, როცა ლხინია და ვიგებთ, ერთად ვართ, ქართველები ვართ, მაგრები ვართ; არ წაგვივიდა საქმე – ქუდს ვიხურავთ და თითქოს არც არაფერი მომხდარა იქაურობას ვეცლებით.

ეს ხალხი დავუდგებით ერთმანეთს გვერდში?! თამაშში და გართობაში არ ვიცით ბოლომდე მხარდაჭერა და გვერდში დგომა და ომში და გაჭირვებაში მივცემთ ერთმანეთს მხარს?!

ამათი ვაიპატრიოტობა მოვტყან, შეგნება და აზროვნება, კაცის შრომის დაფასება არ ვიცით, მხარდაჭერა არ ვიცით, ტკივილის და სიხარულის ერთად გაზიარება არ ვიცით, რა ვიცით საერთოდ?!

ვერც ჩემ თავს ვიტან, იმის ნაცვლად ბრაზი და აგრესია დამებადოს, უფრო და უფრო ინდეფერენტული ვხდები და სულ ვიკიდებ გარშემო რახდება, ამ ტიპების შემყურე, რისთვის უნდა იშალო ნერვები, მგონი იმ ჭკუაზე ვარ, ერთ დღეს ქუდი დავიხურო და საერთოდ სადმე წავიდე

შარშან

ექვსი აგვისტო დაღამდა, დასაძინებლად გავწიე. ორი იქნებოდა ძლივს ჩამთვლიმა. ტელეფონის ზარი, ნამძინარევმა დავხედე ეკრანს, ლობჟანიძე აწერია –  “ტფუი, ამის დედას შევეცი!”, აღარ იყო მარჩიელობა საჭირო, ვიცოდი რაზეც რეკავდა, გუნება მომეწამლა. – “განგაშია! სასწრაფოდ ნაწილში უნდა ჩამოხვიდეთ!!!”

საათს დავხედე, ოთხი ხდებოდა. მამუკასთან გადავრეკე, ერთ საათში ჩემთან ამოვიდა ოთახში. ბარგს ვკრავდი. არც ვიცოდით რა ხდებოდა, 5-6 დღის ჩამოსული ვიყავი ბათუმში დასასვენებლად, მთელი ეს დღეები ტელევიზორისთვის ერთ წუთს არ შემიხედავს.

გავედით ჩაბნელებულ, მიძინებულ ქალაქში, იქნებ რამემ გაგვიყოლოს, ვინ გაგიჩერებს, ისედაც კანტიკუნტად თუ გაივლის მანქანა. ისევ მარშუტკების გაჩერებისკენ წავედით. ღამეს იქვე ათენენ ვისაც დილის რეისი აქვს. ერთმანეთს დაერივნენ, არა ჩემი ჯერია არა ჩემიო.

– “პირველი რეისი შვიდზეა და მე უნდა გავიდე ძმაო და ჩემ წინ ვერავინ ვერ გავა!” – არადა ვიღაცა უკვე ყაბულს იყო ახლავე წავეყვანეთ. ისედაც დაძაბულებმა შევუღრინეთ, შედეგი გამოიღო, მალე უკვე გზაზე მივრიხინობდით. ჯერ რას ვიაზრებდით რა ამბები დატრიალდებოდა.

აქ რასაც ვწერ, ამით მე არ ვიძახი რომ ყველაზე დიდი სიმწარე ვნახე, ხალხი ჩაიხოცა და მე რა მაქვს სათქმელი, უბრალოდ ვყვები რა სიტუაციაშიც მოვხვდი, ისიც, რა თქმა უნდა, შემოკლებით და რიგი დეტალების გამოტოვებით.. ბევრი რამ რასაც არ ვწერ, ისედაც იციან ზემო ეშელონებში, მაგრამ თავის თავს ეგ ხალხი არ დასჯის და მხოლოდ თქმითაც საქმე არ კეთდება.

ბაზაზე ავედით, ნუ დაძაბულობაა. მე მაინც ვფიქრობდი რომ ბახ-ბუხ გაისვრიან ერთი-ორს, მოლაპარაკებები და დავიშლებით. საქმის სპეციფიკიდან გამომდინარე ცხელ წერტილში არ ვიდექით და ბოლომდე ვერც იმას ვიაზრებდით, სინამდვილეში რა სერიოზუალად იყო საქმე.

როცა ნელნელა მოდიოდა ინფორმაცია, რა მაშტაბის ომი მიდიოდა, ჯერ ცალსახად რაღაც წინდაწინ გარიგებულ სიტუაციას მივაწერდით ჩვენი ჯარის წარმატებას. ყველას გარშემო ეს აზრი უტრიალებდა თავში – რუსეთთან პოლიტიკურად მოგვარებულია საქმე, არ ჩაერევა ომში და ეს მხოლოდ წინდაწინ დაგეგმილი სცენარის განხორციელებაა – ცხინვალი დავიბუნეთ და ეგ არის.

განწყობა სწრაფად შეიცვალა, ერთი უკიდურეს აზრს, მეორე, საპირისპირო აზრი ცვლიდა.

წერტილზე სადაც ვიყავი, ჩემი უშუალო საქმე ფაქტიურად არაფერი იყო, რაღაც მომენტში მეთაურობას მივაწოდე აზრი – წავალ, სხვა პოზიციაზე შევეშველები ბიჭებს მუშაობაში-თქო, თანხმობა მივიღე.

ცხრა აგვისტო იყო ცენტრალურ პოსტზე რომ გადავედი. უამრავი მეგობარი მეგულებოდა ადგილზე.

მათი ხილვით ცოტა განწყობა გამომიკეთდა – უმოქმედოდ ყოფნას, როცა მთელი ჯარი ომშია ჩართული, საქმის კეთება მერჩივნა – მართლაც ბიჭები, როცა სულ ერთი კაცია საჭირო ტექნიკის სამუშაოდ, ორ-ორნი მორიგეობდნენ, რამე რომ არ გამოპარვოდათ და დაძაბულ რეჟიმში მუშაობისგან გადაღლილები იყვნენ.

ყოველ თხუთმეტ წუთში ახალი მიზანი ჩნდებოდა – რადიომიმღებში ავისმომასწავებელი სუ-ს წრიპინა ხმა არ წყდებოდა. ძნელია სიტყვით გადმოსცე ის შეგრძნება, როცა დაბომბვის ერთ-ერთი სამიზნე ხარ და ამ დროს მოვალეობა და მორალური მხარეც გავალდებულებს იჯდე და იმუშავო. სადღაც ვიღაც მეორე მე გონებაში მაინც ჩაგსისინებს – “აი შეიძლება ბრახ, და აღარ ხარ!”

– რამოდენიმეჯერ მოვიდა პანიკური ინფორმაცია, ყაზარმიდან ხალხი გარეთ გაცვივდებოდა. ერთი აზრი რაც მიტრიალებდა – როცა ერთ პატარა წერტილს უმიზნებენ დასაბომბად, და შენ იქიდან გარბიხარ, დიდია ალბათობა ააცილონ და მაინც შენ არეალში მოხვდეს ბომბი. ასე რომ დიდ ჭკუას ვერ ვნახულობდი ევაკუაციაში და უხალისოდ მივიზლაზნებოდი მორიგ ცრუ განგაშზე.

ერთი-ორმა სუმ მართლაც გადაგვიფრინა თავზე, მაგრამ რომ შევემჩნიეთ დღეს ამ ბლოგს ალბათ ვერ დავწერდი, ასე რომ მაგ მხრივ საბოლოო ჯამში ხიფათში არ მოვყოლილვართ.
საერთო კაპიტულაცია რომ გამოაცხადეს, ტექნიკის გადამალვა დაგვევალა, სადღაც ტყეში შევჩურთეთ, და ორი ათეული კაცი “ვიცავდით” ათი კალაშნიკოვით. იმ დღეს რამოდენიმე სუ დაგვტრიალებდა თავზე, კიდევ კარგი ტექნიკა უკვე გარიდებული გვყავდა დისლოკაციის ადგილს.

დაიწყო ნერვების ტყვნა, არანაირი კოორდინაცია, კავშირი. დაძაბულები, დაზაფრულები. უნდა იჯდე და უყარაულო ამ ტექნიკას. თავში რა ფიქრი აღარ ტრიალებს, აგერ რუსებმა გორი დაიკავეს და გაწყვეტილია ქვეყანა შუაზე, კაცი აღმოსავლეთიდან დასავლეთში ვეღარ გადადიხარ და პირიქით.

როგორ გადმოვცე ის ბოღმა, რაც გულში მიტრიალებდა. ერთია, როცა ასე დალეგებულ განწყობაზე ფიქრობ და მეორე მაშინდელი აზრები.

ვხვდები, რომ არსებობს სიტუაცია, სადაც უბრალოდ შეეწირო და შეაკვდე, უფრო კარგ გამოსავლად გეჩვენება, ვიდრე ის უმოქმედობა, როდესაც ადამიანი უბრალოდ ზიხარ, გარშემო საძულველი თესლის ტომი დაპატრონებია ქვეყანას და ვერაფერს აკეთებ, ვერაფერს – უსუსური და ბოღმა გულში ჩახვეული, დაზაფრული.

ბრაზი გახრჩობს… კიდევ უფრო უარესი ისაა, როდესაც იაზრებ, რომ პრობლემა მარტო მტრის რაოდენობაში არაა, არამედ ბრალის დიდი წილი გარშემო მყოფ ჩვენ “მამულიშვილებს” მიუძღვით. თავისი ნაკეთები საქმის გამო, გულგრილობის, უვიცობის, ყლეზემკიდიაობის გადამკიდე. და ვიმკით მერე ამ შედეგებს, ვიმკით და თან ძალიან მწარედ.

და სად გარბოდა ერთი ხალხი?! ვის უტოვებდა ამ ქვეყანას ერთი?!!?! კახეთის გზა მანქანებით იყოო გაჭედილიო. ტფუი და ამათ გამო ომობდა ჯარი?!?!?! თუ ყველას ერთად, ერთი ტკივილი და საწუხარი უნდა გვქონდეს?

არ გვაქვს და ასეთ ხალხს ვერც გვექნება ერთი ფიქრი… დედას შევეცი ყველა იმ კაცის, ვინც ჭიქით იძახის ქვეყნის სადღეგრძელოს და როცა მას უჭირს, სადღაც დედიმისის მუტელში გარბის საკუთარ 40 ათასიან ჯიპს მომხტარი.

მთელი აგვისტო ტყეში ვეგდეთ, საკუთარი ფიქრი გვგრუზავდა. პირველი სექტემბერი იყო, რამოდენიმე დღის წინ დავაბრუნეთ ტექნიკა დისლოკაციის ადგილს,  წამოსვლის საშუალება რომ მომეცა… ნახევარკაცი დავბრუნდი სახლში..

ქართულად გაკეთებული “საქმე”

  მოკლედ არაფერს ვამტკიცებ, ფურცელზე გადმომაქვს ის, რასაც უამრავი ჩვენგანი ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხედავს. ცუდ ფაქტებზე ხან თვალს ვხუჭავთ, ხანაც ძალა არ გვაქვს რაიმე შევცვალოთ.

 – ერთი შეხედვით არაფერი განსაკუთრებული, თუმცა აბა დავაკვირდეთ ერთი რა ხასიათი გვაქვს ამ ქართველებს, მერე შესაბამისად ქვეყანა როგორია, ლოგიკის ძაფები უდავოდ გაიბმება.
    ახლადჩამოყვანილი უცხოური ტექნიკა განთავსდა ჩვენი ქვეყნის ერთ-ერთ მხარეში, ბაზა შეიქმნა და შესაბამისად ახალი კადრის მოყვანა გახდა საჭირო. ახლომახლო სოფლებში უცებ გავრცელდა ამაზე ხმა. 
   იფეთქა იმერულმა “სტუმართმოყვარეობამ”, ერთმანეთს ლამის მოსისხლე მტრად გადაეკიდა მოსახლე – არა ეს ხალხი დღეს ჩემი სტუმარი უნდა იყოსო, არა ჩემიო. ნელ-ნელა ყველაზე მოხერხებულებმა ბაზის მეთაურის ბაგიდან სასურველი ამბავი შეიტყვეს, რაც აქამდეც მშვენივარად იცოდნენ – “მძღოლების და პოვრის კადრია თავისუფალი, ადგილობრივი მოსახლედან უნდა შეირჩეს ვინმეო”. 
    შუღლობის მეორე ტალღა წავიდა თანასოფლელებს შორის, რიგი დადგა საბუთებით მორბენალი ხალხის. ძირითადად ისეთი ხალხი მოდიოდა, მანამდე ველოსიპედი თუ ქონდა გატარებული სოფლის შარაგზაზე. 
    ცოტა დააბნია ამ ხალხის ხილვამ მეთაური – “კი მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგეს, ამხელა მახინა მანქანას, ამ ციცაბო ფერდობიდან უსაფრთხოდ ჩამოიყვანო?!” – ერთ ერთ სოფლელს გაგულისება დაეტყო, ჯერ ენა პირში გაეჩხირა, წამოწითლდა და ბოლოს ბრაზნარევი ხმით ძლივს ამოღერღა – “რეიზა ვერ ჩამოვიყვან, ბოვშვობიდან მანქანას დავარონიებო”. ხო დაარონიებს, გააგორ-გამოაგორებს ანუ სოფლის ოღრო-ჩოღროზე.
    ტექნიკა დადგა, სამი წელი არ განძრეულა. მაგ პატიოსან კაცს მუშაობა რომ დაეწყო “რამე კი არ დაშავდებოდა”, თვიდან თვემდე სახელმწიფო საჩუქრად მსუყე ხელფასს გამოუგზავნიდა. თავად ათასში ერთხელ “აკუმულატორი” რომ არ დამჯდარიყო, დაქოქავდა მილიონიან ტექნიკადამონტაჟებულ მანქანას და იქნებოდა ბედნიერი.
    იმას რატომ არ ფიქრობ ჯიგარო, ჯანდაბა ომი რომ წავიდა, ევაკუაცია რომ გახდა საჭირო, შენი უცოდინრობით იმ მანქანას თავის ტექნიკიანად ხრამში გადაჩეხავდი, თავსაც დაიღუპავდი, სამწლიანი ბედნიერი ცხოვრების შემდეგ და ქვეყნის საქმესაც გააფუჭებდი?! ოო, ამას მოფიქრება უნდა, ცოტაც სინდისი.
    ჩაიარა პირველმა წელმა, როგორც თქვენ არ ყოფილხართ ჩემო პატიოსანო ხალხო იმ ხალხთან სტუმრად, ისე იმ ბაზის არცერთი წევრი აღარ მიუპატიჟნიათ. აბა “ხელი უკრეს” პატივისცემაზე.. სად გაქრა იმერულ სტუმართმოყვრობა?! თურმე ქრება.. ყველას თავის თავი უყვარს, ქვეყანაზე კი ბევრი სულ ცოტასაც არ ფიქრობს და არც ზრუნავს.
    

    მერე დაგვატყდება ომი და უბედურება, რომელიც სანამ დაიწყება უკვე წაგებული გვაქვს მანამდე ნაკეთები “საქმის” გამო..