Hamamatsu

SCO-RUS

ცხრა ოქტომბერი გათენდა. ბარემ აქ ვართ, ჰამამაცუში სანახავი ბევრი არაფერია, შესაბამისად ერთი სკოტისგან ნაყიდი ბილეთებით შოტლანდია-რუსეთის მატჩზე დასწრება გადავწყვიტეთ.

მატარებლით შიზუოკას სტადიონამდე ჩავდივართ – მთაში შეჭრილი უზარმაზარი არენა მშვენიერი სანახავია. რა გასაკვირი იქაურობა სკოტი ფანებით თუ არის გადაჭედილი. რუსეთში რაგბი დიდად პოპულარულობით არ სარგებლობს, არც ნაკრები უვარგათ, ხოდა ამის ფონზე, რა გასაკვირი, ალაგ-ალაგ სულ ერთ-ორ რუსს თუ მოკრავ კაცი თვალს.

კარგიც არის – მათი “რასია, რასიას” სმენა სულაც არაა სასიამოვნო. ჰიმნზეც დემონსტრაციულად ვიჯექი. “სოვეცკი სოუზის გიმნი” გაიკვეტონ ერთ ადგილას.

მაგრამ უცნაურია, ბევრი იაპონელი მხვდება რუსული დროშით და ლამის სტადიონის მეხუთედი სკოლის მოსწავლეებით რომ იყო შევსებული, ასევე ალაგ ალაგ რასიას გაიძახოდნენ.. მერე ერთი ავსტრალიელი გოგო მელაპარაკა – მთავრობისგან ძაან მოდის ზეწოლაო, გუნდებს ადგილობრივებმა აქტიურად რომ უგულშემატკივრონო. ეს რამდენად მართალია, მაგაზე თავს ვერ დავდებ.

მაგრამ რაც არ უნდა ზეწოლა იყოს, რომ მომკლა, რუსულ დროშას ხელში რა დამაჭერინებს. ამათაც იგივე პრობლემა არ უნდა ჰქონდეთ?! ის კუნძულები ჩემი წართმეული კი არაა..

სკოტებმა კი რუსები იოლად დაიბრიყვეს, დიდი ანგარიშით გააბითურეს. მეც გემრიელად ვიჯერე გული, ასე გაბითურებული დათვის ყურება მშვენიერი სანახავი იყო.

მატჩის შემდეგ თბილისში გაცნობილ ხალხს გადავეყარე, ფანზონაში ლუდს ხარბად რომ მიირთმევდნენ. პატარა სამყაროში ვცოხვრობთ.

ოკეანის პირას

კაცი კუნძულზე ვარ, ლამის სამი კვირა გავიდა და სანაპიროზე ჯერაც ფეხი არ დამიდგავს. მეტროს სადგური ხუთიოდე კილომეტრშია სანაპიროდან. სანამ გავარკვევ, შემდეგ როგორ შეილება ტრანსპორტით იქ მისვლა, ისევ ფეხით სეირნობა ვარჩიე.

აქ ხუთზე მზე უკვე ჩასვლას იწყებს და ექვსი არაა გამხდარი, ბინდია ჩამოწოლი.

ქვიშიან სანაპიროზე ფეხი რომ შევდგით, მზე უკვე ჰორიზონტს ეფარებოდა. ოკეანე შმაგად ღელავდა და სანაპიროს აზვირთული ტალღები ეხეთქებოდა – შანსი არ იყო გებანავა კაცს, ცოცხალი ვერ გამოხვიდოდი. ისევ კოჭების დასველებით და ბევრი ფოტოს გადაღებით შემოვიფარგლე.

მიყვარს ეს ხმაური და ზღვიდან დაბერილი გრილი ნიავი..

გვშია, რა გასაკვირი. სადღაც შევედით – მაგიდაზე საჭმლის შესაცხელებელია ჩამონტაჟებული. ნახევრადმზა კერძი მოაქვთ და შენ როგორც გინდა იმ დონეზე აცხელებ-ბრაწავ. მზარეულს შარს ვერ მოდებ კაცი – ცუდად მომიმზადეო.. მშვენიერი მიდგომაა..

ძილისწინა საათებს ისევ ჰამაკიტას გამოყრუებულ ჰოტელში ვატარებთ.

მატჩი

დილიდან იღრუბლება და გემრიელ წვიმას გვპირდება ამინდი. დღეს ბოლო თამაში გვაქვს ავსტრალიასთან.

ისევ შიზუოკას არენისკენ დავიძარით. სკოტების ნაცვლად უკვე ოზებით არის არე-მარე გადაყვითლებული. რუსების არ იყოს, ქართველებიც აქა-იქ ორი კინკილა კაცი თუ ვართ – მოკლედ ამინდს ვერ ვქმნით.

უკვე ნაცნობი რიტუალი, ბევრი კომპლიმენტი ტურისტებისგან, თუ როგორი ფიზიკურად ძლიერი ნაკრები გვყავს და ბევრი ფოტოსურათი გახარებულ ადგილობრივებთან.

მატჩი კი… ოოო, რასაც ქვია ძვლების მტვრევა იყო – ბოლო მომენტამდე ქულებში ახლოს მივყვებოდით ავსტრალიელებს და თამაშის მიწურულს, გუნდი აბსოლიტურად რომ მოიშალა ფიზიკურად, მერეღა გავუშვით კიდევ ორი ლელო, თორემ შეიძლება ბონუს ქულისთვისაც კი გამოგვეკრა ხელი.

კომპლიმენტები მატჩის შემდეგ უნდა გენახათ… ოზებიც კი მოდიოდნენ და კარგ თამაშს გვილოცავდნენ.. მე კი, ამ ყველაფრის სმენას მერჩივნა ამდენი აუტი და შერკინება არ წაგვეგო, იქნებ მერე ბურთიც ცოტა მეტად შეგვენარჩუნებინა და რაიცი, ამის ფონზე ტაბლოზე ბოლოს რა ანგარიში დაიწერებოდა.

ტაიფუნი

დაცარიელებულ სუპერმარკეტში საკვების ნარჩენები მოვიმარაგეთ.

მეორე დღეს ნაგოიასკენ გვქონდა გზა, მაგრამ მოსალოდნელი ქარიშხლის გამო ყველანაირი ტრანსპორტი გაუქმნდა. ჩავრჩით ჰამამაცუში.

ტაიფუნი კი.. აი წვიმს რა გამუდმებით და ცოტას ქარიც უბერავს. გაწბილებული ვზივარ მთელი დღე ოთახში, ასე უაზროდ რომ ამერია გეგმები და ნაგოიაში თავის დროზე ჩასვლას ვერ ვახერხებ.

იმედია ხვალე დილითც მაინც ამუშავდება მატარებლების ქსელი და აქაურობასაც საბოლოოდ გამოვემშვიდობები..

P.S. ცა გადაკრიალდა და უკვე მთვარეც ანათებს, ტაიფუნმაც კი გვერდზე ჩაგვიარა..