Nara-Otsu-Hamamatsu

ნარა

ისევ მანქანაში ვზივართ ჩაკვეხილები და ისევ გზას ვადგავართ. გამოვემშვიდობეთ ოსაკას გარეუბანს და ამჯერად გეზი ოცუსკენ გვაქვს აღებული.

თუმცა იქ ჩასვლამდე, ვისარგებლეთ შემთხვევით და კარტინგებს მივაკითხეთ – ცოტა ადრენალინი გამოვყავით გვარიანად დაფეხვილი ბოლიდების საჭის ტრიალით. გემრიელი თანხაც მივათხლიშეთ, სამოცდაათ დოლარამდე რამოდენიმე ათეული წუთის სიამოვნებაში..

გზად ნარა უნდა გაგვევლო, იაპონიის ძველი დედაქალაქი, ხოდა ცოტახანი იქაც შევყონდით – პარკში ვისეირნეთ შველ-ირმებით გადატენილში.

სასაცილო იყო, პირველად მანქანიდან რომ გადმოვედი და პირდაპირ ქუჩაზე მომავალ შველს კამერა მივუშვირე ფიქრით – “რაიცი და მეორე ასეთი შანსი აღარ გქონდეს, გადავუღებ ფოტოსთქო”..

თურმე სად ხარ, მთელი პარკი გადაძეძგილია ოთხფეხებით და საჭმელს თუ აჭმევ თავსაც ზრდილობიანად დაგიკრავს – მოკლედ იციან როგორ გამოგტყუონ საკვები.

ერთი საათიც და კიოტოს გვერდით გაშენებულ ტბისპირა ქალაქ ოცუში ვართ.

ოცუ

მოკლედ გემრიელად შევცდი ტურის დაგეგმვისას ეს ადგილი რომ ავირჩიე – ფოტოებზე ტბის ხედებმა მომხიბლა. სახლი კი სინამდვილეში სადღაც სანაპიროდან მოშორებით შეგვრჩა, ჩქაროსნული ტრასის ქვევით რომ დგას და მანქანები ზევიდან დაგვზუზუნებენ.

ჩვენი GPS-იც კი აიბნა, შუა ტრასაზე რომ გვიხურებდა – “დანიშნულების პუნქტს მიაღწიეთო”. არადა თურმე მეორად გზაზე მანამდე უნდა გადაგვეხვია, ტრასის ქვეშ წამოჭიმულ ჩვენ ორსართულიან სახლამდე რომ მიგვეღწია – გავხდით იძულებულები და ერთი დიდი საპატიო წრე დავარტყით – ტრასის გამოყენებისთვის კი გემრიელი თანხაც წაგვცანცლა “თოლის” აპარატმა.

მეორე დღეს იქაურობა ფეხით მოვიარე და საინტერესო ბევრი ვერც ვერაფერი ვნახე. არც ტბა ბივა გამოიყურებოდა ისე ლამაზად, როგორც ეს ფოტოებზე ჩანდა.

ხოდა რა გასაკვრი, თუ შემდეგ დღეს მატარებელი, ცოტა გზა და ისევ კიოტოში სეირნობა ვარჩიე.

მშვენიერი სანახავი იყო კინკაკუჯი – მიშიმას წიგნის გმირზე არანაკლებ მონუსხული შევყურებდი წყალზე წამოჭიმულ ოქროსფერ ტაძარს. სიტყვებით აღწერას, გახსენი გუგლი და უბრალოდ ფოტოები მოიძიეთ, არ მგონია გულგრილი დარჩეთ ამ სილამიზის მიმართ.

შემდეგ ინარის მთას მივადექი, ნოეს დავუჯერე და არატურისტულ ბილიკს დავადექი ბამბუკის ტყეში რომ იყო გაჭრილი. ალაგ ძველი ქვით მოკირწყლული გზა და კიბეები მხვდებოდა, გარშემო უამრავი ძველებური საფლავებით. გემრიელად დავიღალე, როდესაც დღის შუქს დახარბებული ვცდილობდი სვლის ტემპი არ დამეგდო.

ბოლოსკენ იმის ეჭვიც კი გამიჩნდა, გზა ხომ არ ამებნა, როდესაც ქვის ბილიკი მიილია და უბრალოდ ბალახში გაკვალული მიწის საცალფეხო სავალიღა შემრჩა ხელში.

როგორც იქნა ბოლო-ბოლო მთის წვერსაც ვუწიე და სადღაც შორს ტურისტებიც ნელ ნელა ჭიანჭველებივით ამოიზარდნენ ჰორიზონტზე. მომეშვა.

დავუყევი ისევ ქვევით ბევრად უფრო კომფორტულ კიბეს, ტურისტების ცოცხალი ჯაჭვი არ წყდებოდა. მერე ეშხში შესული მეტროშიც აღარ “შევძვერი” და კიოტოს ცენტრამდე სეირნობით გავუყევი გზას, სადაც მშიერი ლუკა და ნოე მელოდა.

ფარდულები, პალეტების მაგიდა-სკამები, მობუჟღავე ტურისტები. ცოტა ლუდი და საჭმელი და ხასიათიც გამოკეთებულია.

თანხის დაზოგვის ხათრით ისეთ ადგილებში მიწევდა ღამის თევება, იმ არეში ტურისტს ფეხი ნაკლებ რომ დაუდგამს. დავდივართ ასეთ უბნების ქუჩებში და რათქმაუნდა იაპონელის გარდა სხვა იქ არავინ გხვდება. ადგილობრივები კი, არ ვიცი, არავის აინტერესებ, თუ უბრალოდ ასეა მიღებული, ზედაც არავინ გიყურებს.

ბოლოს ეჭვიც კი შეგეპარება კაცს – ვვარსებობ კი საერთოდო?! შენ შენთვის სადღაც მისეირნობ, იაპონია კი თავისთვის, შენგან განყენებული არსებობს – ერთი შემთხვევა არ მახსენდება, ვინმეს თვალი გაესწორებინოს მზერისთვის, სანამ რათქმაუნდა გამოსაუბრებას არ ცდი.

საუბარზე და ინგლისურზე კი აღარ დავწვრილმანდები – აქამდეც ბევრჯერ ვახსენე ეს თემა.

და ამის ფონზე, კიოტო და მობუჟღავე ტურისტების ყურება-გამოსაუბრება, აზრის გაცვლა-გამოცვლა, ცოტა გუნება-განწყობას ახალისებდა.

ჰამამაცუ

ჩვენი ჯიბისთვის ისევ გემრიელი თანხის სანაცვლოდ აქაურ შინკანზეს მატარებელში ვზივართ, თავბრუ რომ დაგეხვევა, ისეთი სიჩქარით მიქრის “bullet train-ი”.

ორასამდე კილომეტრს ორ საათზე ნაკლებს ანდომებს და უკვე ჰამამაცუში ვართ. ოცუსი არ იყოს, ან აქ რა დაგვიკარგავს? რამოდენიმე დღეში ავსტრალიელებს ვეთამაშებით და ჩვენი აქ ჩამოსვლის მიზეზიც სწორედ ეს თუ არის.

ისევ რაღაც გარეუბანში ამოვყავით თავი, ოღონდ ამჯერად სასტუმროა და აგერ ცალ-ცალკე ნომრებში ბედნიერები ვართ შეყუჟულები და ერთმანეთისგან ვისვენებთ.

გარშემო კი არაფერი ხდება, მოსაყოლიც ბევრი არაფერია.

მაგრამ..

მოკლედ ჯერ ვერ მოვიფიქრე ზუსტად სიტყვები მოვუძებნო იმ განწყობას, რაც აქ ყოფნისას მიყალიბდება. ძაან სპეციფიურია ეს თავგადასავალი – ასე დროში გაწელილი, ყოფითი პრობლემები რომ გადამავიწყა და უცხო გარემოში გამთქვიფა.

მოკლედ პირობას ვდებ, ვიფიქრო (ოღონდ მერე რა, ცოტა მერე), და ამოვქექო განწყობები და უფრო გემრიელად დავწერო – ეს ახლა უბრალოდ ფაქტების დახვავებაა, სულ რომ არ დამავიწყდეს, რა ხდებოდა… სანამ წერის იშტაზე მოვსულვარ..

დღეს კი სულ ეს იყოს..