ნაგოია-ტოკიო

ჯერაც ნაგოიაში ვართ, საწყისი დღეების სტრესის შემდეგ ძლივს თავისუფალი დღე გამოგვიჩდა – არსად ვართ წასასვლელები, არსად გვეჩქარება. წინა დღეების დაღლა თავისას შვება, პირველ საათამდე გაგუდულებს გვეძინა.

სანამ მოვფხიზლდით, ლამის საღამოს ხუთ საათს გადასცდა. ბინდდებოდა უკვე, ქალაქის ცენტრისკენ რომ გავწიეთ.

უსაგნოდ ცოტა ფეხით ვიბოდიალეთ და ლუდის მოსაწრუპად ბარში ვდურთეთ თავი. სამოას რუსეთთან გალაღებას ვუყურეთ – დაგვიჩაგრეს ჩვენი ჩრდილოელი “ძმები” კუნძულელებმა. იყო ერთი ოვაცია – ვინ იქნებოდა რუსების მხარდამჭერი იქ?! არც არავინ..

რაგბისგან დანაყრებულები საკვების საძებნელად გამოვედით – დრო იყო რამე ტრადიციულ კერძებს გავცნობოდით. აქამდე დროითი სტრესი არჩევანს არ გვიტოვებდა და რასაც გადავეყრებოდით, იქ ვიკვებებოდით – ანუ არაფერი იაპონური რომ არ ერია, ბურგერები და ა.შ.

ხოდა მოკლედ ნუ მომთხოვთ აღვწერო იმ საღამოს რა აღარ გავსინჯეთ – დარბოდნენ მიმტანები და ხმამაღლა გაუგებარ ფრაზებს გაჰყვიროდნენ ლოკალურ ენაზე, დახლს მიღმა კი მზარეულები ფუსფუსებდნენ და ხმაურიან ფრაზებს არც ისინი აკლებდნენ – იყო მოკლედ ერთი მხიარული გადაძახილ-გადმოძახილი.

თითომ ალბათ სამი კაცის სამყოფი საკვები გავანადგურეთ – ყველაფრის დაგემოვნება გვაინტერესებდა.

ერთ უცნაურობას აღვნიშნავ – ცოტა სასაცილოა ქართველი ამას რომ ვიძახი, მაგრამ ხომ, დღეს ასეა საქმე – ჩვენ უკვე ვერ წარმოგვიდგენია ბარებში და რესტორნებში სიგარეტის მოწევა – აქ კი არხეინად აბოლებენ, სამაგიეროდ ქუჩაში ვერ მოწევ. ნაგვის ურნა არსად არ დგას, ანუ რამის გადაგდება რომ გინდოდეს, უნდა შეინახო და სახლამდე მიიტანო.

შესაბამისად არც არავინ ჭამს ქუჩაში და არც ეწევა, გარდა სადღაც მიყუჟული ადგილებისა.

ბარემ იმასაც აღვნიშნავ, ინტერნეტში წაკითხული სტერეოტიპების ცოდნა აქ არაფერში გამოგადგებათ – იშვიათად, რომ მსგავსი გამოცდილებით იყო, როდესაც უკვე რეალური შეხება გაქვს ადგილობრივებთან.

მეგობრებისგან რიგი ხალხი იმასაც ელოდება, რომ აღფრთოვანებული ვილაპარაკებ აქაურობაზე და ალაგ-ალაგ კულტურულ შოკსაც ვახსენებ. მე ჩემი ტექსტით არავის ვაკნინებ – უბრალოდ ვყვები რასაც ვხედავ და როგორც აღვიქვამ.

კულტურული შოკი კი, ინდოეთში თვეზე მეტი ხნით მოგზაურობისას რომ დამემართა, შოკი აი მასეთი უნდოდა.

მთლად ჩემი პიროვნების დადებითი კუთხით წარმოჩენა არ გამომივა, მაგრამ მოდი ნუ შევალამაზებ ჩემს თავს და ისევ მხოლოდ ფაქტს აღვნიშნავ – წლები და გამოცდილება ჩემს შემთხვევაში მიბლაგვებს ემოციებს და უფრო უბრალოდ ვხვდები და აღვიქვამ სიახლეებს, ვიდრე ეს შორეულ თინეიჯერობისას იქნებოდა თუნდაც. და ეს უემოციობა უინტერესო ტიპაჟად მაქცევს, მაგრამ ნუ ასეა და რა ვუყო.

იაპონიაში, გასაგებია, რომ პროგრესი და განვითარებისკენ მოწოდებული საზოგადოებაა და ამაში “უცნაურს” და ზედმეტად აღსაფრთოვანებელს ბევრს ვერაფერს ვხედავ – არამედ ლოგიკურს და სასურველს, თუ როგორ უნდა იყოს გარშემო სამყარო მოწყობილი.

ტურისტისთვის უბრალოდ სირთულეს დავარქმევდი ენის ბარიერის მომენტს – შეიძლება იმაზე მეტი ადამიანი საუბრობს სიტყვაზე ინგლისურად, ვიდრე ჩვენ პირველ დღეებში გადავეყარეთ, მაგრამ საწყისი გამოცდილება ასეთი გვქონდა და უკვე ამ განწყობით მოლოდინი აღარ მაქვს, რომ ინგლისურად მიპასუხებენ და შესაბამისად არც კომუნიკაციაში შევდივარ ვინმესთან – ზრდილობიანად თავს დავუკრავთ, გავუღიმეთ და ვიშლებით.

ასევე ჩვენი ქვეყნის ფონზე, ცოტა ძნელია აღიქვა მასშტაბები, რა მასშტაბებიც აქ ტრანსპორტირების სფეროშია და ვართ მუდმივ გაურკვევლობაში, მეტრო? მატარებელი? რეგიონალური ხაზი, ქალაქის ხაზი? სხვადასხვა ბილეთი, ხანაც გამოსასვლელში თანხის დამატება-დაბრუნება ფასის კორექციისთვის… აუფ, დავზოგავდი, შანსი რომ იყოს, ჩემს ნერვებს და ამ ყველაფერში გარკვევას არ ვისურვებდი.

ერთი რამ, რაც მართლა არასასიამოვნოდ მხვდება თვალში, პიკის საათის დროს, როცა სადგურები უბრალოდ ხალხითაა გადაჭედილი, რომ გახედავ, ლამის ყველა მობილურით ხელში და თავდახრილი დგას.. ხო, მეტყვით იქაც მასეა, აქაც მასეა, კი – რახან რამეს აღვნიშნავ, არ ვიძახი, რომ სხვაგან მსგავსი რამ თითქოს არ ხდება – უბრალოდ ვყვები რასაც ვხედავ.

ამასობაში ცოდვები წამომეწია მგონი და მაგარი ვცივდები…

გვიან მობრუნებულზე, სანამ ჩავლაგდით, გადაცდა შუაღამეს. დილის ხუთისკენ კი უკვე ფეხზე უნდა ვიყოთ. ფრენა გვაქს უკან ტოკიოსკენ.

პირველივე მატარებელს მივყვებით აეროპორტისკენ – თითქოს ცოტას ვაგვიანებთ, დრო ცოტა რჩება, მაგრამ თან ჩემთვის ვფიქრობ – შანსი არაა, რომ ვერ ესწრებოდეს, უფრო ადრიან მატარებელსაც დანიშნავდნენ მაშინ-თქო.

მართლაც, იმდენად სწრაფად გავიარეთ ყველა პროცედურა აეროპორტში, რომ საათიც კი ბუფერად დაგვრჩა და გეითთან ფრენის მოლოდინში ყუმებივით ვისხედით.

მკვდარივით გავითიშე, როგორც კი თვითმფრინავის სავარძელზე მოვკალათდი. აფრენის იმხელა ბიძგიც კი არ გამიგია, თვალი წამიერად რომ გავახილე, უკვე ტოკიოს თავზე ვეშვებოდით.

ძილღვიძილში მეტროთი მთელი ტოკიო გადავჭერით და აქაც რაღაც გარეუბნის ჰოსტელში ამოვყვაით თავი – მშვენიერი გარემო კია, მაგრამ მე გაციებამ კიდევ უფრო დამრია ხელი და წარმოიდგინეთ რა უსაქმური ვარ ჰოსტელს შეკედლებული, რომ ამხელა წერილის წერისთვისაც კი მოვიცალე – უკვე ერთი მეხუთე ჭიქა ჩაი გამოვცალე და მგონი რომ ნელ-ნელა მოკეთებსკენ წავალ.

ასე რომ, ტოკიოზე ჯერ ვერაფერს მოგიყვებით, მხოლოდ ჰოსტელის ფანჯრებიდან რასაც ვხედავ, ესაა ჩემი შთაბეჭდილება.

აბა დროებით.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: