რა ხდება ამასობაში

ხოდა პაუზაა დიდი დიდი..
და რა ხდება ამასობაში – რომ მკითხონ, “არც არაფერი”, მარტივი პასუხი მომადგება ენაზე.

ბრიტანული მოგზაურობის შემდეგ თბილისში გამოვიკეტე, სამსახური-სახლის გარემოს სურათი თვალის ერთ დახამხამებაშე ენაცვლება ერთიმეორეს… რუტინა, რუტინა და ვერ ვიტყვი რომ ამას ტრადიციულ უკმაყოფილო ტონით ვიძახი.. არა, უბრალოდ ფაქტს ავღნიშნავ.

სამსახურში ისეთი კრიზისია კადრის, თითოეულ ადამიანს სულს უნდა უბერავდნენ, რამე არ დაემართოს.. არადა ისეთი საქმეა, ორ დღეში ახალ ადამიანს ვერ მოაცუნცულებ – მინიმუმ წელნახევარი გავა, სანამ ახალ კადრს აღზრდი.

ამ კრიზისის ფონზე ბოლო თვეა შვებულებას უშედეგოდ ვიხვეწებოდი. ყელში იყო ამოსული ბევრ წვრილმანთან ერთად ღამის ტეხვა განსაკუთრებით.

ხოდა როგორც იქნა ვზივარ სახლში და ვისვენებ – არც მახსენდება შვებულება ასე ბოლოს როდის გავატარე – სულ სადღაც გავრბოდი. ახლა კი ვცდილობ ეს ორი კვირა მაინც ბუნებრივ რეჟიმში ვიცხოვრო, დროზე დავიძინო, დროზე ავდგე ფეხზე.

წიგნთან ვმეგობრობ, მურაკამის ნორვეგიული ტყეს დღეს საღამოს ალბათ ბოლოს მოვუღებ.. ცოტას ვმეცადინეობ, მერე იპოდრომზე ჩავდივარ და დავრბივარ – ორგანიზმიც ტონუსში მინდა მოვიყვანო..

გუშინ რაგბის გუნდ დევებთან ერთად წავედი სავარჯიშოდ. გახურების შემდეგ ჯახზეც გადავედით. ჰაჰა სულ რამოდენიმე ათეულ შემთხვევაში თუ მითამაშეა რაგბი მასე, ბოჭვებით და გადაყრით. იპოდრომზე ჩასული, მხოლოდ მსუბუქ, პასაობით თუ შემოვიფარგლებით.

ხოდა ნუ გამოცდა იყო ჩემთვის – დევები იგივე მოყვარულთა გუნდია მხოლოდ, მაგრამ მაინც, სტაბილურად კვირაში ორჯერ-სამჯერ ვარჯიშობენ და წლებია ქართულ პირველ ლიგაში თამაშის გამოცდილება აქვთ..

ძნელია გადმოცე ის ემოცია, თუ კაცს თავად არ გაქვს გამოცდილი, რაც თამაშის დროს გეუფლება – ბურთი ხაზზე ჩამოთამაშდა და შენ წინ მდგომმა მოიხელთა, სიჩქარეაკრეფილი გიტევს.. წამი იწელება და სანამ რამეს გაიაზრებ, უკვე ჰაერში ერთს ისკუპებ და მეტოქეს ბოჭავ.

ძირსგართხმული წამიერად ზედახორის ქვეშ ხარ მოკუნტული, მერე წამოხტები და მორიგ “მსხვერპლს” გავეშებული ელოდები, რომ ან ბურთი წაღლიტო, ან სულ მცირე გაქცევის საშუალება არ მისცე.

ან ის მომენტი რად ღირდა – ზურამ კარგად შეუტია, სამი კაცი ჩაითრია და წაქცევისას კარგი “ოფლოუდიც” გაახერხა.. წამის მეათედი ლამის გადავიფიქრე მიყოლა, კიდევ ხომ მაინც აიყოლია ფეხებმა ზარმაცი ტრაკი და ზედახორიდან გამოფრენილი ბურთი გემრიელ ლუკმად პირდაპირ ხელებში ჩამივარდა.. ერთი მცირე სირბილის მიმართულების ცვლა და მეტოქის მთელი ხაზი ზურგსუკან დავიგულე..

დაღლილზე თამაშის შემდეგ ლუდიც ხარბად მოვსვით და დღეს კი მტკივა მთელი ორგანიზმი, მაგრამ უფრო სასიამოვნო დაღლილობას რომ დაარქმევ ამ ყველაფერს..

და ამ რამოდენიმე აბზაცის ჩაკითხვის შემდეგ, კიდევ თუ გამიმეორებთ კითხვას, თუ რა ხდება ამასობაში.. კი, პასუხი თითქოს იგივეა, რომ “არც არაფერი”.. მაგრამ სინამდვილეში ეს ბევრი წვრილმანი “არაფრები” – წიგნის კითხვა, სწავლისგან მიღებული სიამოვნება, სირბილი, თამაში, მეგობართან ორი კათხა ლუდის დალევა, თუნდაც უბრალოდ კარგი ცხელი ჩაის და სხვა კიდევ ათასი წვრილმანი რამ ავსებს ცხოვრებას და მოწყენისთვის დროს არ ტოვებს..

მოკლედ მადლობა მოკითხვისთვის, მე კარგად ვარ

2 Responses to რა ხდება ამასობაში

  1. Tony says:

    ანუ კარგად ხარ – დაბეგვილი 🙂

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: