Rugby

Georgiaხომ… ეს იყო დიდი ხნის წინ..

მერვე კლასში ვიყავი, მათემატიკურ სკოლაში ვსწავლობდი, უჩა ჩვენთან კლასში რომ გადმოვიდა..

ზუსტად მახსოვს? არ მახსოვს. დაბალი, სუსტი, ხუჭუჭთმიანი ბიჭი დააბიჯებდა, ძირითადად თავისთვის, სკოლის ეზოში და რატომღაც მაშინვე ჩემთვის მეგობრად ვიგულე ეს ადამიანი.

მერე კი რაღაც პატარა შეხლა მოხდა, სადაც ის იშვიათი შემთხვევა იყო, როცა ხასიათი გამოვავლინე და ამ ამბის შემსწრე კიბორგმა რაგბის სათამაშოდ თავის გუნდში მიმიწვია – ჩათვალა, რომ სწორედ “სარაგბო ხასიათი” მქონდა..

არადა მერე ისე ვიარე ორი თვე ხულიგანაში, ერთი წუთით აღარ “გამოუნათებია” ჩემში იმ ხასიათს, რისთვისაც უჩამ იქ სათამაშოდ მიმიწვია…

მე ჩემი უცნაური ბუნება მაქვს, თავადაც რომ მიჭირს ახსნა, როდის მემართება კარგი გაგებით გაბრაზება და როდის ვხვდები მოტივირებული.

იმ წლებში კი რაგბი ჩემგან ისე შორის იყო… რატომ წავედი? იმიტომ რომ უჩამ შემომთავაზა და მე კი მის სიტყვას ანგარიში გავუწიე…

ზამთრის პირს ვიავადმყოფე. 90–იანები იყო, მეტროთი დელისზე მივდიოდი, მერე კი ვარჯიშზე რომ არ დამეგვიანა, სანამ ტროლეიბუსი მოვიდოდა, ფეხით მივუყვებოდი ჯერაც ბავშვი ვაკე–საბურთალოს აღმართს.

კვირაში სამი დღე ასე გრძელდებოდა და ნაავადმყოფარზე ამ რეჟიმიდან უკვე ამოვარდნილმა, მომჯობინებულზე ჩანთაში ფორმა რომ ჩავტენე და უცებ დავფიქრდი – “კი მარა, არ გეზარება იმ აღმართის ისევ ფეხით ავლა?!”.. პასუხი ცალსახად კი იყო და მასე მორჩა ჩემი “კარიერაც” – მეტი მე იქ აღარ მივსულვარ, სავარჯიშოდ მოედანზე, სადაც ისეთი საშინელი პირობები იყო, მუჭა–მუჭა ნაასფალტარის გოროხებს ააგროვებდი კაცი.

არადა სწორედ მასეთ პირობებში გაიზარდა თანაგუნდელი შკინინი, ვინც წლების მერე ნაკრების წევრიც გახდა და ირლანდიელებს ისეთი ჩაუჭრა ბურთი, რომ სალელოოდ მთელი მოედნის გარბენა მოახერხა საფრანგეთში ჩატარებულ მსოფლიო თასზე..

ეგ კადრები დიდხანს დარჩება ქართველი გულშემატკივრის მეხსიარებაში, როგორც ერთ–ერთ საუკეთესოდ გასახსენებელი..

დრო გავიდა, ჩვენს ქვეყანაში რაგბი პოპულარობას იხვეჭდა და ნაკრების თამაშების ყურებით ნელნელა ის განწყობა მოვიდა, რაც თუნდაც გუნდში ვარჯიშის დროს უზარმაზარი დოზით მაკლდა..

იპოდრომზე თამაშით დავიწყე თავის დროზე დაკლებული მუხტის ანაზღაურება.. ორი–სამი წელი ჯახითაც გული ხშირად მოვიოხეთ, მერე მომატებულმა ასაკმა თავისი ქნა, უბრალოდ გასართობ “Touch”-ზე გადავერთეთ, დღემდე აზარტით რომ დავსდევ ოვალურ ბურთს..

და თუნდაც ასე – მოყვარულ დონეზე თამაშის დროს ხშირად ვახსენებდი თავს, ჩემში მეპოვნა ის ხასიათი და მეთამაშა ისე, რომ რამოდენიმე დღეში რაგბის მორიგ მსოფლიო თასზე დიდი წვალებით მოპოვებულ ბილეთით ტრიბუნაზე მოკალათებულს სუფთა სინდისით მქონდეს მოლოდინი, ჩვენმა ნაკრებმა სისხლის ბოლო წვეთამდე იომოს კარგი თამაშის საჩვენებლად და მოსაგებად.. და არ გამიჩნდეს კითხვა – “სხვისგან რომ ვითხოვ, თავად კი დავხარჯულვარ როდესმე ასე – ბოლომდე, გინდ მოედანზე, გინდ სხვა საქმეში?!”

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: