Monza (Part I)

ბოლო წამს დაგეგმილი მოგზაურობა სპორტის სასახლესთან დაიწყო. საღამოს რვა საათი იქნებოდა, დათოს მეგობრებმა მანქანით გამოგვიარეს და სადახლოსკენ ავიღეთ გეზი.

თბილისის აეროპორტიდან ბილეთების შოვნა ნორმალურ ფასში შეუძლებელი რომ აღმოჩნდა, გავხდით იძულებულები ერევნის გავლით გაგვეწია ევროპისკენ.

საათი და სომხეთის საზღვარი უპრობლემოდ გადავკვეთეთ – იქვე ადგილობრივ ტაქსისტს მოვუთანხმდით ოთხმოც დოლარად და ჰერი ერევნისკენ. ნაკლებ თანხადაც შეიძლებოდა იქამდე ჩაღწევა, მაგრამ ვაჭრობის დრო არ იყო, გვაგვიანდებოდა და ახლა დრო უფრო ძვირფასი იყო, ვიდრე ფული.

პირობა – თუ რეისს მივუსწრებდით, მხოლოდ მაგ შემთხვევაში გავუსწორდებოდით, ხოდა მიადგა და რასაც ქვია იფრინა მძღოლმა. მაგრამ ერთ მომენტში სიჩქარის რადარი დაავიწყდა და რომ განათდა, უნდა გენახათ, როგორ შემოირტყა თავში ხელები – სომხურად რაღაც გრძელი წინადადება ამოიხრიალა გამწარებულმა. მიმინო გაგახსენდებოდა კაცს – სასამართლოს სცენა. როგორია?! რაც გამოიმუშავა, ჯარიმაში უნდა გადაეხადა აწი.

წაუხდა გუნება, გაზს ფეხი აუშვა. მაინც დროულად მიგვიყვანა – სამ საათზე ნაკლებში ზვარტნოცის აეროპორტში ვიდექით. დათომ ასდოლარიანი გაუწოდა, ტაქსისტმა ქვევიდან ამოხედა, ჯერ კიდევ დაეჭვებულმა… და ჩვენმა მიმიკამ ფიქრი რომ დაუდასტურა – ხურდას არ ვითხოვდით, ჩაეღიმა, გაბადრულ სახეზე თვალები დაუწვრილდა და ისე გატრიალდა მანქანისკენ ჩასაჯდომად, მადლობის თქმაც კი გადაავიწყდა..

გზა კი ძალიან გრძელი ავირჩიეთ – სამი საათი აბუ დაბისკენ ფრენა. ილუმინატორიდან უდაბნოში დამყარებული წესრიგი შეგეჩეხებოდა კაცს თვალებში. ყველაფერი ლარში, სწორ ხაზად იყო ჩაწიკწიკებული – გზები, ნაგებობები, პალმები და სხვა ათასგვარი ნარგავები.

აეროპორტში ღამენათევები ზომბებივით დავდიოდით. კიდევ ხომ პაუზა ხანგრძლივი არ იყო ფრენებს შორის და მალე, ცხოვრებაში პირველად, ფართო ფუზელაჟიან თვითმფრინავში ამოვყავი თავი… ექვსი საათი კი ვიყავით გამოკიდებული ცაში – ძილი, მუსიკის სმენა, ცოტა წიგნის კითხვა.. ჭამა, ისევ ძილი, მერე ისევ უკვე უხალისოდ გადაფურცლული რამოდენიმე გვერდიც ჯობ ბენვილის თხზულების და ჩვენი აერობუსიც მალპენზას დასაფრენ ბილიკზე შეინჯღრა – ჩამოვაღწიეთ… ლამის დღე–ღამე გავიდა, რაც თბილისიდან დავიძარით.

 

IMG_1920პირველი შთაბეჭდილება – მშვიდი ქალაქი, ლამაზი სახლებით, ჭკვიანურად მოწყობილი, დასერილი ტრამვაის ხაზებით. განწყობაც მშვენიერი, ხალხი კი ინგლისურად ნაკლებმოსაუბრე… მხიარულ ილარიასთან ერთი ოთხნაირი პიცა დავაგემოვნეთ, მერე ფეხით ვიარეთ, სანამ ქანცი არ გაგვწყდა და მოსასვენებლად ჩვენ ბინაში შევიყუჟეთ.

***

დილით რვისკენ ფეხზე ვიყავით, იქვე პატარა კაფეტერიას მივაკითხეთ. მართალია ინგლისურად ვერ გელაპარაკებიან, მაგრამ ჟესტები, მიმიკა, ნაცნობი ლათინური სიტყვები და რეზულტატიც ადვილად მისაღწევია. ხალხისგან დიდი ენერგია და ემოცია მოდის. კაცს გაგიჭირდება ამ გარემოში მოიწყინო, ყავის დალევაც კი ზეიმია და თან ისე გემსახურებიან, ფულის ხარჯვა გაგეხარება.

თავზე დაგტრიალებენ, არჩევანს გიქებენ, ტუჩებთან მიტანილ მოკაკულ თითებს აკოცებენ აღფრთოვანებულები – თითქოს შენს მეტს, სხვას არავის მოეფიქრებინოს მსგავსი “გენიალური” კერძის დაკვეთა…

გამოვლაგდით გარეთ, ტაქსი დავიჭირეთ – მონცა გველის. ავტოტრეკს რაც უფრო მივუახლოვდით, მანქანებმა იმატა. ჩალაგდა მრავალნულიანი ფასის ფერარ–ლამბორჯინები ერთ ხაზად საცობში. ნელ–ნელა მივღოღავთ, “სოჩიკს” კი რა ენაღვლება, წერს და წერს ევროებს. ბოლოს ორმოცდაათსაც რომ გადასცდა, ცივად გამოვაღეთ კარი და ფეხით გადავწყვიტეთ გზას გავყოლოდით.

სამი–ოთხი კილომეტრი კი ვიარეთ. გზად გადამყიდველები გვხვდებოდნენ “პრეგო ბილეთი” – გვეპატიჟებოდნენ. ვაჭრობაში ფასს რომ ლამის გაანახევრებდნენ და პასუხად ბოლოს მაინც უარს იღებდნენ, აღშფოთებულებ–იმედგაცრუებულები ხელის მტევნებს შეაერთებდნენ და მუდარის ნიშნად წინ და უკან მოჰყვებოდნენ ქნევას, თან თავს ოდნავ ცერად გადახრიდნენ და იტალიურად რაღაც გაუთავებელ მონოლოგსაც მოაყოლებდნენ – რამდენი ეს სცენა მახსენდება, სიცილს ვერ ვიკავებ…

IMG_2272ადგილზე ას ევროდ სამი დღეზე გათვლილი ყველაზე იაფი ბილეთი ვიყიდეთ – პირველი პრაქტიკის სესია უკვე რჩებოდა. ტრიბუნებს ვუახლოვდებოდით და სადღა იყო ძველებური ბოლიდების ხმა.. მაგრამ ფორმულა ერთის გარემო მაინც საოცარია – მაღაზიები, სახელდახელო ბარები, ზღვა ხალხის, ათასნაირი გასართობი თავშესაქცევი პატარ–პატარა სიტუაციები…

კარგი ადგილის შესარჩევად მთელი ტრეკი შემოვიარეთ ფეხით, დღის ბოლოს ძლივსღა დავლასლასებდით, ალბათ ლამის ორი ათეული კილომეტრი რომ გვქონდა უკვე დაფარული..

იყო ერთი ემოცია ფერარის ტრეკზე გამოსვლის დროს.. განსაკუთრებით როცა ფერნანდო ეჯდა საჭეს. იტალიელი კომენტატორი კი დინამიკებიდან ხმაგანწირული ქომაგობდა სკუადრას: “dai Kimi.. dai.. dai, dai Kimi…” და იყო ერთი ღრიანცელი და ზღვა ემოციის, როცა რომელიმე მათგანი კარგ დროს აჩვენებდა.. პირველ–მეორე დრო მაინც მერსედესების იყო…

F1-ის პრაქტიკებს GP2 და GP3 კლასის გამოსვლა მოყვა. მერე პორშეების თასი, მოკლედ მთელი დღე არ მოიწყენ კაცი, სანახაობა არ ნელდება…

ექვსს გადასცდა, მილანისკენ რომ ვქენით პირი. მანამდე კი მონცას ქუჩებში სეირნობისას ერთ ერთ სანაყინეს გულგრილად ვერ ჩავუარეთ და მიზერულ თანხად რამდენნაირი ნაყინი აღარ დავაგემოვნეთ.. ხოდა შემდეგი ორი დღეც, სანამ მილანისკენ მიმავალ ავტობუსს მივაკითხავდით, ჯერ ამ სანაყინეს ვსტუმრობდით – არა, ნაყინი მართლაც გადასარევი იყო, მაგრამ მგონი რომ უფრო იქ მომუშავე მხიარული, ეშხიანი გოგოების ხათრით, ბრმასაც კი გულგრილს რომ არ დატოვებდნენ…

***

შაბათი და დილის რვაზე ისევ ფეხზე ვართ. ჩვენი ჯიგარი გამყიდველი კაფეტერიაში მხიარულად გვხვდება.. ამ დროს სამსახურისკენ მიმავალი ხალხი ყავას და კრუასანს თუ მიირთმევს მსუბუქად. ჩვენ კი მგონი იმ მომენტისთვის მომზადებულ ნახევარ სანოვაგეს ვანადგურებდით – ლაზანია, სალათები, ყავა ერთნაირი, მეორენაირი, წვენები, ფუნთუშა – მოდი კრუასანიც გავსინჯოთ.. და ტერამისუ?!  და გაეხარდებოდათ ჩვენი ნახვა აბა რა იქნებოდა?!

“– აა კალაძეე?! ჯორჯიანო.. პრეგო.. ” ციბრუტივით ტრიალებს ფაბიო.. ხო კალაძეს მილანში კი უნდა ახსენებდე, რომ მიახვედრო საიდან ხარ. მაგრამ ერთ ტაქსისტს რომ ვკითხე:
– “მილანი თუ ინტერი–თქო..” რომ გამეგო, იქნება და სულაც არ ღირს კახას ხსენება,
“– იუვენტუსიო” – მშვიდად მომიგო. კი მესიამოვნა ჩემი საყვარელი გუნდის სახელის გაგება, მარა მაინც გამიკვირდა:
– ” კი მაგრამ მილანელი არ ხარ, იუვეს როგორ ქომაგობ–თქო?”
– ” No.. I’m from Bari..,” ასეა, იუვეს ტურინში არ ყავს იმდენი ქომაგი, რამდენიც მთელ დანარჩენ იტალიაში.

IMG_2428იმ დღეს მატარებლით გადავწყვიტეთ მონცასკენ წასვლა და ოცევროიან ჯარიმასაც ვერ ავცდით, როცა ბილეთების სპეციალურ აპარატში აქტვივიზაცია დაგვავიწყდა.. არადა ხუთი დღის მანძილზე კონტროლიორი სულ ერთხელ ვნახე და იმანაც არხეინად გამოგვიწერა ჯარიმის ქვითარი.

მერე შატლით ტრეკისკენ გავწიეთ.. უზარმაზარი ტყეპარკი აკრავს გარშემო მონცას ავტოდრომს. ხალხი დარბის, ვარჯიშობს, ფეხბურთს თამაშობს, უბრალოდ ისვენებს.. იქ რომ მივაბიჯებდი, სულ გულგახეთქილს სიმწვანეგაჩანაგებული თბილისი მახსენდებოდა, ერთადერთი ხრიოკი იპოდრომით, სადაც საღამოობით რაგბს ვთამაშობთ და კაცმა არ იცის იქაც დღეს–ხვალ ვაითუ კორპუსებს წამოგვიჭიმავენ..