პირველი დღე

    სიცხე, ხმაური, ჩახუთული ჰაერი.. ლამპიონებს უამრავი მწერი ესევა.. წინ ჩვენი მძღოლი მიგვიძღვის, ჩვენ უკან მივჩაქჩაქებთ. როგორც იქნა პარკირების ადგილს მივაღწიეთ. მანქანით გზას დავადექით..

    უზარამზარი სივრცე გადავჭერით – დაგრეხილი გზები, გადაჭედილი რა სახის ტრანსპორტით აღარ, სიგნალის განუწყვეტელი ხმა, გაუგონრად გიჟური მოძრაობა. იმ მომენტში თავში კარგი არაფერი ფიქრი ტრიალებდა.

    ფიქრი კიდევ უფრო დამძიმდა, როცა სადღაც გარეუბანში ჩვენ დაჯავშნულ ჰოსტელს მივადექით. უბანი გარშემო მინგრეული – სად ტროტუარი იწყება, სად შენობა, სად გზა, ვერ გაარჩევ. ყველაფერი ერთმანეთშია აზელილი. ჭუჭყი, სიბინძურე, ხალხი ტარაკნებივით დაბუჟღაობს.

    ჰოსტელში შევედით, რა გითხრათ – ძველი საავადმყოფოს ოთახებია გადაკეთებული, უბრალო ორსართულიანი საწოლები დგას. უკვე გვიანი იყო, ცოტა “სასტუმროს” პატრონს ვესაუბრეთ, მერე წყალი გადავივლეთ და ჩვენს საწოლებში შევიყუჟეთ.

    კოკას სახეზე ვერ შეატყობდი კაცი რას ფიქრობდა, მე კი კაი მძიმე განწყობაზე დავდექი. ყურსასმენი გავირჭვე და თავს ასე ვუშველე – მუსიკის სმენით ძილი მალე მეწვია.. წინ 36 დღე გველოდა.