შვებულებაც ასეთი უნდა..

ერთი წელი მოტრიალდა და მორიგ შვებულებამ ისევ ოქტომბრის თვეში მიწია.. შარშან ამ დროს ეგზოტიკურ ინდოეთისკენ მქონდა გეზი და მოსაყოლიც ბევრად მეტი იყო. წელს კი დასვენების ათიოდე დღე უკვე მიილია და თბილისის სახლის კედლებს შორს დიდად არ გავცელილვარ – როგორი საშუელებაც არის, ისეთივე დასვენება გამომდის.

პოლიტიკურად ცხელი შემოდგომა კი დაგვიდგა, თუმცა ამ თემაზე ტელევიზორი ისეც საკმაოდ ბევრს გვიყვება და მე ჩემ აზრებს და შეხედულებებს ჩემთვისვე დავიტოვებ, აღარ ვეცდები აქ გადმოვალაგო ის ფიქრი და განცდები, რაც ამ პერიოდის განმავლობაში მქონდა.

სხვა კი დიდი არაფერი არ ხდება – გავიღვიძებ, ცოტას წიგნს წავიკითხავ, სულ რომ არ გამოვშტერდე. მერე საავიაციო ინგლისურს გადავხედავ, იქაც დროს რომ არ ჩამოვრჩე, ვიხსენებ სპეციფიურ სიტყვებს და ჩანაწერებს ვუსმენ, ცოტაც ფრანგული ენის შესწავლას ვუთმობ დროს და ასე დღეც ილევა.

ამასობაში კი ლამისაა სამსახური მომენატრა (მუშაობის პროცესი და არა რიგი რაღაცეები, რაც ყველას ნერვებს უშლის). მაგაში უდაოდ გამიმართლა – სანტერესო პროფესიით ვმუშაობ, როცა სივრცე ფრენებით არის გადატვირთული (რაც სამწუხაროდ დღე–ღამეში სულ ორიოდე საათს თუ გასტანს ხოლმე).

ეს არის და ეს, გონებას ვქექავ, მაგრამ არც რამე მიმზიდველი ამბავი მახსენდება, რომ მოგიყვეთ.

აქვე დაგემშვიდობებით..