სეირნობით დასრულებული პაემანი

ბარი, მუსიკა, ხმაური..
– ლუდს დალევ?!
– დავლიოთ..
მუსიკა, ხმაური.. გვერდზე მაგიდაზე ლამაზი გოგოები სხედან – ერთი შავგვრემანი, მეორე ქერა..
– მოგწონს?!
– მომწონს..
ხმაური… ერთი მაგიდიდან მეორეზე გადავჯექით..
– სახელი?!
– ქლუ (?)
– თქვენ?!
– სალომე..
ხმაური, საუბარი – ნელნელა ხმამაღალ ტონში გადასული, თან ხელების ქნევა – ცდა ხმაურის და ენის ბარიერის დაძლევის..
– გავიდეთ აქედან?
– გავიდეთ..
– ღამის კლუბში წავიდეთ სადმე?! გავერთოთ?
– წავიდეთ..
მეგობრებმა ერთმანეთს გადავხედეთ, ქართულად:
– ფული გაქვს?
– ბარათზე მაქვს,
ჯიბეებს ვიტრიალებ:
– მე იცოდე სულ 15 ევრო მაქვს.
– დაიკიდე, არის რაღაც ბარათზე.
გარეთ – წვიმს, ტაქსი ტულუზაში უიშვიათესი რამ არის.
გოგოები ტელეფონით ცდილობენ გამოძახებას.
ერთი საათი გადის – სადღაც ვართ შეყუჟულები.
არაბებით გატენილმა მანქანამ ჩაგვიარა – ფრანგულად ტკბილად რაღაც მოგვაძახეს.
ჩვენც აქედან მათი სიტყვების სავარაუდო ქართული თარგმანი მივაშველეთ, თან ხელების მოძრაობაც დავურთეთ, ნუ მაინც მეტი სიცხადისთვის.
– ისინი ძაან უხეშები იყვნენ,
საოცრად რბილი თარგმანით, გოგოები უხერხული ღიმილით გვიდასტურებენ ჩავლილი “საუბრის” აქამდეც გასაგებ შინაარსს..
– ერთი მაგათიც..
როგორც იქნა ტაქსი გამოჩნდა..
რაღაც კლუბის სახელს ვეუბნებით.
ერთ კვარტალი გავიარეთ, მეორეს წრე დავარტყით და 2–3 წუთში ტაქსი ჩერდება:
– 10 ევრო მუსიე,
– ამას ხომ აქამდე ფეხით ასჯერ გავივლიდით – შევიცხადე.
ყალბი ღიმილით გავუწოდე მძღოლს ათევროიანი..
კლუბის კარებში დაცვამ ღიმილით გაგვატარა,
– 10 ევრო ბილეთი,
– ბიჯო ბარათი სად წავიღე?!
– რაო?!
– ბარათი აღარ მაქვს ჯიბეზე, ბარში ხომ არ ამომძვრა..
– მუსიე?
– პარდონ – ხელებით გაუგებარ ჟესტიკულაციას ვაკეთებ..
ამ დროს ქლუს ტელეფონზე ურეკავენ – გარეთ გადის, გაყვა დაქალიც – ჩვენ მითუმეტეს გავყევით.
– რა ხდება?
– ჩემი და მირეკავს, სადღაც ბარშია, რაღაც პრობლემა აქვს – წამოსაყვანად უნდა წავიდე.
ტელეფონით უკვე მოსაშველებლად მამამის ურეკავს:
– ბიჭებო ბოდიში – დღეს ვეღარ გამოვა გართობა, ასეთი ამბავია.
ჩვენ მოჩვენებით გული გვწყდება და მხრებს ვიჩეჩავთ.
– კარგი, წამო მიგაცილებთ მამის შესახვედრად.
რაც ტაქსით გამოვიარეთ, იმ გზას ფეხით უკან ხუთიოდე წუთში გავდივართ.
წვიმას გადაუღია..
მალე გზის გადასწორ რაღაც მანქანაც ჩერდება.
– მამაჩემია
ფრანგულად ორჯერ გადავკოცნეთ სალომე და ქლუ, დავემშვიდობეთ.
– საით ვართ ჩვენ წასასვლელები?
– მგონი გზას იქით უნდა გავყვეთ,
– როგორ ფიქრობ ბევრია სავლელი?
– ნუ არც ისე – ერთ საათში სახლში ვიქნებით,
– სად ჯანდაბაში ამოგგვარდა ეგ წყეული ბარათი…
– რავი ამის დედაც ვატირე,
– წამო წამო გათენებამდე მაინც მივიდეთ..

დილით ბიჭებმა ლექციაზე მიმავალ გზაზე:
– ჰა რა ქენით, როგორი იყო?!
– ნამძნარევი თვალები შევავლეთ “ნაპარნიკებმა” ერთმანეთს:
– გადასარევი! – ცეკვისგან ფეხებიღა გვტკივა..
ხო, გვტკიოდა – გზა სახლისკენ ორ საათზე მეტი სავალის ყოფილა..