წუთიც და..

უკვე მოძველებული ამბები გავიხსენო.. პარიზულ ორდღიანი ვოიაჟის ბოლო საათებიდან დავიწყებ.

ჭირივით აკიდებულ სარალიძესთან ერთად წავედი პარიზს. მატარებლის ბილეთები გვქონდა აღებული.  ბარგი გიოს მასპინძელთან დავტოვეთ, თავის ბილეთებიანად. გასვლის დროის ნახვა დამავიწყდა, ვიფიქრე სახლთან წასვლამდე კიდევ მოვხვდები და დროს ბოლო ბოლო მერე შევამოწმებთქო. არადა დღე ისე მიილია, მიზეზების გამო უკან აღარ მივბრუნებულვართ. შეცდომით ღამის 12 საათი მახსოვდა გასვლის დროდ.

ისე სულ რაღაც ერთი კვირა იყო გასული, ბარსაში რომ ჩავრჩი და ერთი დღე გავაცდინე სწავლების – თბილისიდან ამას ზარიც მოყვა და ზომიერი გაფრთხილებაც. იგივე რამის გამეორება ბევრად უსიამო შედეგებს მოიტანდა.

ჩემი ბიძაშვილის მეგობრებს შევხდი პარიზში და საღამოს მათთან ერთად გასეირნებას ვაპირებდი, სანამ ტულუზისკენ გავწევდი. ხოდა მეტროში ვსხედვართ და ელისეის მინდვრებისკენ გვაქვს გეზი.

ისტორიის განვითარებაც აქედან დაიწყო, ერთ–ერთ გაჩერებაზე გიომ: მოდი მე წავალ, ბილეთებს მაინც შევამოწმებ, 12–ზე ადრე არ იყოს გასვლის დროო, მერე მოგვიანებით შემოგიერთდებით. წამიც და მეტროს დახურულ კარის უკან გაუჩინარდა სარალა.

ხოდა სადღაც ვსხედვართ მე და ჩემი ბიძაშვილის ორი დაქალი, რავი რაზე ვსაუბრობთ, გიომ რომ დამირეკა:
– ბიჭო 12–ზე კი არა 11–ზე გადის ჩვენი მატარებილი. საათს დავხედე, კი არის დაწყებული თერტმეტი.

მე: – შენ ასწრებ მისვლას სადგურში?!
– კი ვასწრებ, 40 წუთი და მანდ ვიქნები;
– კაი მეც მოვდივარ, რომელი ვაგონია ჩვენი?
– 18–ე, ტელეფონი მიჯდება და შეილება ვეღარ დამირეკო;
– კაი შევხდებით ვაგონის ასასვლელთან.

– ხალხო გავიქეცით! – მეტროში იმდენი ხაზი იყო გამოსაცვლელი,  თამუნა და ნინოს გარეშე სანამ რუკებში დავიწყდები ქექვას, კი გავიდოდა საათზე მეტი. ათიოდე წუთი ეკლდა თერტმეტს, ჩემს მატარებლის ბაქანთან რომ მივირბინეთ.

გიორგას თვალი რომ ვერ შევავლე, უკვე უსიამოდ გამკრა გულში – ბოლოს რომ ველაპარაკე, ყველა ვარიანტში ჩემზე ადრე უნდა მისულიყო, გაცილებით ახლო მანძილი ჰქონდა დასაფარი. ტელეფონზე უკვე ვეღარ ვურეკავ.
– “ფუი ჩემი, ეგ იდიოდი ტო, ხო იცის ბილეთი არ მაქვს, სად ჯანდაბაში წავიდა”, არადა ბილეთებს ბაქანის დასაწყისში ამოწმებენ და ხალხს ისე უშვებენ. ნინომ უთარგმნა ჩემი გასაჭირი – მისი მეგობარი მეთვრამეტე ვაგონთან არისო, ორი ბილეთით და იქნებ იქამდე გაუშვათო.

ამასობაში ის დარჩენილი წუთებიც ილევა ნელნელა. მე უკვე ნერვიულ განწყობაზე ვდგები. დიდი ხვეწნის შემდეგ ბოლოს ვიღაც დაცვის ტიპს დაუძახეს, წაყევი და შეუმოწმე იქ ბილეთიო. ძლივს! მომეშვა ცოტა, დარწმუნებული ვარ გიორგა ვაგონის ასასვლელთან დამხვდება. თან გაბრაზებულზე შესაჯორად ვემზადები..

გავიარეთ მთელი 17 ვაგონიც. ბედად ამ დაცვის ტიპმა ინგლისური იცის. ჩემი ბრაზი ხელახლა კიდევ უფრო დიდი ძალით გაღვივდა, გიოს ჩვენს ვაგონთანაც რომ ვერ მოვკარი თვალი.

დაცვის ტიპი:
– გარედან ფანჯრიდან მოძებნი შენს მეგობარს, თუ აქაა დაუძახებ, ჩამოვა, ორ ბილეთს მაჩვენებს, აგიშვებ და წახვალო. არა და ისე იცოდე პრობლემა შეგექმნება ვაგონში თუ შესვლას დააპირებო.

გავდივარ ამ ჯანდაბა ვაგონის გასწვრივ, ფანჯარაში ვიყურები ნერვიულად და არ ჩანს გიორგა, ხალხი გაოცებული თვალებით მიყურებს, ჩემი ბრაზი იმატებს და იმატებს. დაცვა რაციით მატარებლის მძღოლს აყოვნებს, რომელიც თავის მხრივ გაბრაზებული ითხოვს დაძვრის ნებართავს.

– ამ მატარებელში უსიკვდილოდ უნდა მოვხვდე – გონებაშ სხვა აზრი არ მიტრალებს, არაა სხვა რეისი, ფრენა. გვიანია, ამის გაცდენა  ავტომატორად მორიგ ორშაბათის მიცდენას ნიშნავს. თან გადამწყვეტი ეტაპი არის სწავლების, სიმულატორების ბოლო სავარჯიშოები..

დაცვასაც უკვე მოთმინება ეწურება, დაძაბული მეუბნება:
– არაა აქ შენი მეგობარიო.
მე პასპორტს, მობილურს, რავი თუ რამე მიდევს ჯიბეში დაბლა ქვაფენილზე ვდებ:
– აგერ, ხო არსად გავიქცევი, ამიშვი ამ დედააფეთქებულ ვაგონში რომ ნორმალურად ვნახო ჩემი მეგობარი, იქ არის ყველა ვარიანტშითქო. უკვე მეც ცოფებს ვყრი.
დაცვა ასასვლელს მიღობავს, რაციით დახმარებას იძახებს, უკვე ჭიდაობაზე გადავდივართ, გონება იმდენად მქონდა გადაკეტილი, ერთი წამით არ დავუშვი აზრი, რომ გიო უბრალოდ იქ არ იყო – “უეჭველი ადრე მოვიდა, დაღლილი ვაგონში ავიდა, თავი მიდო სადმე სკამზე და მიეძინათქო”

გამცილებელი კარებს კეტავს, მატარებელიც გასვლის საყვირს უსტვენს. შორიდან, შორიდან ვიღაც ქალი მორბის – მაგდენი ფრანგული უკვე კი მესმოდა – მისი მეგობარი უკან ავიდა ვაგონშიო ორი ბილეთითო. დაძრულ მატარებელს შევახტი.

– ახლა გიშვებთ, მაგრამ იცოდე სხვა დროს ბილეთი თან უნდა გქონდეს!! გაბრაზებულმა მომაძახა დაცვამ – სხვა დროს მე აქ აღარ მოვხდები!

თავჩახრილმა გავიარე ჩემი ვაგონის ჰოლი, გაოცებული ორმოცდაათამდე კაცის წყვილი თვალი რომ მიყურებდა.. სადღაც შუა ვაგონებში შევეჩეხე როგორც იქნა გიორგას:

– სად ჯანდაბაში ეგდე! ისეთი ემოციური ყვირილამდე მისული ლაპარაკი წავიდა, ლამის უკვე გამცილებელმა ჩამოგსვა მატარებლიდან.

უამრავ მეტროს ხაზებზე გადაჯდომა–გადმოჯდომაში დაუკარგავს გიორგას იმაზე მეტი დრო, ვიდრე მე ვივარაუდე. ჩემს ნერვიულ სცენის ხარჯზე შეყოვნებულ მატარებელს ბოლო წამსღა მოუსწრო, ორი ბილეთი აჩვენა გამცილებელ ქალს და – ერთი აი იმ ტიპის ბილეთიაო, იქით, იქით გიჟივით ხელებს რომ იქნევსო.

ბედი ჩემი რომ ეს ქალი ფიზიკურად საკმაოდ კარგად მომზადებული არმოჩნდა, შესაშურად მცირე დროში დაფარა მეთვრამეტე ვაგონამდე მომსვლელი გზა და ჩემზე არანაკლებ გავეშებული დაცვა დროზე ჩამომაშორა – წუთიც და კარიერის მატარებელი ჩაივლიდა :))