April

სამიოდე თვე მიილევა მალე, რაც აქ, ჩამოვედი. უამრავ ქართველს შევხვდი, ზოგი დროებითაა ჩამოსული – სწავლობს, ბევრიც არც აპირებს უკან მობრუნებას, ოჯახით არის დამკვიდრებული და სადაც ცხოვრება აქვს მოწყობილი, ყოფნაც იქ ურჩევნია.

ხოდა ამით იმის თქმა მინდა, რომ რა გასაკვირია ჩვენი ასაკის და ჭკუის ქართველებიც მალე რომ გამოვნახეთ და პერიოდუად ვიკრიბებით, ვერთობით. აგერ ერთ-ერთი ქართული ოჯახი აქვე გვერდით კამპუსში ცხოვრობს ( ანა და თორნიკე), აქვე ისწავლეს და სავარაუდოდ საქმე-სამსახურსსაც აქ გამონახავენ. წინა კვირას აღდგომის მეორე დღეს თავისთან მიგვიპატიჟეს – ანამ ხინკალი მოახვია, ჩემი კიბო გიორგა რომ არ ჩარეულიყო, დარწმუნებული ვარ უკეთესიც გამოუვიდოდა, სხვა ბევრი წვრილმანითაც სუფრა შეავსო და გემრიელად ქართულსაჭმელმონატრებულებმა მოვულხინეთ.

კვირა მიილია და საბილიარდოში დავგეგმეთ წასვლა. უღიმღამო ორი ხელის შემდეგ,  ძირითადად თეთრი ბურთის ჩაგდებას რომ ვახერხებდით, თამაშს თავი მივანებეთ, საჭმელ-ლუდ მომარაგებულები აქაურ მდინარის სანაპიროზე დავეშვით და წყნარ, თბილ აპრილის დღეს გემრიელი ვახშამი მოვაწყვეთ.

თორმეტისკენ იყო დრო წასული, დავიშალეთ. ენაკის შესასვლელთან ჩვენი ევროპელი ჯგუფელები დაგხვდნენ – ლუდით შეზარხოშებულებს ღამის კლუბისკენ ქონდათ გეზი. მათ შემხედვარეს აღარც ჩვენ მოგვინდა ოთახისკენ წასვლა და უკან, ისევ ქალაქის ცენტრისკენ გავწიეთ.

გაგრძელება მერე იყოს, დამეძინა კლავიატურაზე.