ერთი ჩვეული დღე

გაუთვალისწინებელი სადაზღვეო ხარჯი და ვზივარ ნასესხებ 50 ევროზე; ბევრ რამეს რასაც ვერ ვაკეთებ ხოლმე, ფულის მომენტს ვაბრალებ; და ერთი თუ შეიძლება ისე მოხდეს ცხოვრებაში; საკმარისი თანხით მოვხვდე რამე გარემოში; მერე რაღას დავაბრალებ ამას თუ იმას ერთი; ამ შემთხვევაში კი ისევ თამამად ვიშვერ ხელს ფულისკენ; როცა რატომღაც უჟმურ და უხალისო ხასიათზე ვარ..

ხოდა დიდი გეგმების გარეშე დღეს დილით რომ ავდექი ვისაუზმე და ქალაქის უკეთ დათვალიერება გადავწყვიტე.

მეტროთი ცოტა ცენტრისკენ შევიწიე და პირველად სტადიონის სანახავად გავწიე; ეს მგონი ის არენაა, ირლანდიასთან რაგბში მსოფლიო თასზე ლამის სასწაული რომ მოვახდინეთ. აქაურებმა ისე ბევრმა გაიხსენეს ეგ თამაში და საქართველოს ვგულშემატკივრობდითო.

სათადარიგო მოედანზე 16-17 წლის ბიჭების შეხვედრა იყო, ნახევარზე მეტი ჯანიანი ზანგები იყვნენ, რა გასაკვირია მერე საფრანგეთის ნაკრებში თეთრკანიანი სანთლით როა საძებნი. კაი ხისტი და ტემპიანი შეხვედრა იყო, მომენტების გარეშე, მაგრამ ყოველ კვადრატზე უშეღავათო ბრძოლით, არცერთი მოთამაშე ბურთთან ზედმეტ შეხებას არ აკეთებდა და როგორც კი ვინმე ფეხზე დააჯდებოდა, ეგრევე პასს იძლეოდა. მერე ესენი გამოვლენ და ჩვენ ნაკრებს მიძუყნიან აბა რას იზამენ – ამ ასაკის ჩვენი ბიჭები ამათთნ შედარებით ფიზიკურად გაცილებით სუსტები არიან და ფეხბურთიც ფინტაობა და მერე თუ ფეხში მოარტყეს, კაჩავი გონიათ.

სტადიონის მერე ცენტრისკენ გავწიე, ძაანაც რომ გინდოდეს ქალაქში ვერ დაიკარგები, ყოველ ფეხის ნაბიჯზე რუკებია გაკრული, თავის ტრანსპორტის მარშრუტებით, მეტროს სადგურებით და ცნობადი ადგილის პატარა სურათებით. ჯამში იმ ადგილამდე მოსალოდნელზე უფრო სწრაფად მივედი, რომელიც სულ პირველად მოვინახულეთ აქ ჩამოსვლისას. მოკლედ პატარა ქალაქია, ფეხითაც შეილება კაცმა შემოიარო.

მოშიებულზე პატარა კაფეში წავიხემსე და კმაყოფილმა იმით, რომ ქალაქში აწი ბატივით არ მომიწევს დაბნეულს სიარული, მეტროს მივაშურე და გაცილებით მოკლე დროში უკან დავფარე აქამდე გამოვლილი გზა. ახლა რა, საღამოა, ვივახშმებ, მერე ცოტას რამეს წავიმეცადინებ, სიცივის გადამკიდე თუ არ დამეზარა ვიძუნძულებ კიდეც და მიილია შაბათ-კვირაც.

ხვალე მძიმე დღეა.. 8 დან საღამოს 6–მდე ლექციები…