პირველი დღეები

მოკლედ დიდად წერის ხასიათზე არც ვარ, უბრალოდ მერე რომ გავიხსენო რა განწყობით ვიყავი აქ ყოფნის პირველი კვირის შემდეგ, დავაძალებ თავს და ცოტას რამეს მშრალად დავწერ.

ორშაბათიდან სწავლა დავიწყეთ, ჩემდა საუბედუროდ ხშირად დილის რვა საათზე უკვე ლექციაზე უნდა იჯდე, რეჟიმში ჯერ ვერ ჩავდექი და ვკვდები მთქნარებით გაკვეთილის დროს. ჯერ ისეთი არაფერი, ავიაციის კანონების სწავლა დაგვაწყებინეს, იქ თვითმრფინავების აეროდინამიკა და ფრენის პრინციპები, ინგლისურის გაკვეთილები, საავიაციო ტერმინების შესასწავლად განკუთვნილი და ყოველღიურ ცხოვებაში გამოსაყენებლი ფრანგულის გაკვეთილები. ასევე სპორტის საათი გვქონდა, აქ ეს სავალდებულოა – ადამიანის ფიზიკურ განვითარებაზე ზრუნავენ.

ამის გარდა შეგიძლია გუნდშიც ჩაეწერო რომელიმე სპორტის სახეობაში და კვირაში ერთი საღამო ვარჯიშია, ერთიც კი სათამაშო დღე, როცა სხვა ინსტიტუტის გუნდს ეჯიბრები. ფეხბურთის გუნდთან ერთად ვივარჯიშე, დიდი არაფერი, ძირითადად კარში დარტყმებზე გვავარჯიშეს, ისიც შენიშვნების გარეშე, მოკლედ უბრალოდ გართობაა. ვარჯიშის მერე 11/11 ზე გავიყავით და ერთი 40 წუთი ვითამაშეთ. სირბილი მაგრად გამიჭირდა და მოედანზე ჩავიკარგე, ტექნიკის მხრივ სხვებს არ ჩამოვრჩები, მგონი ვჯობნი კიდეც, მაგრამ ფიზიკურ ორთაბრძოლაში და გამძლეობაში რა გითხრათ, მალე ისე დავიღალე, ბურთის გაჩერების ტრაკიც კი აღარ მქონდა, მერე კუნთებმა გაჭიმვა დამიწყეს, გავიქცეოდი, აი აი უნდა დამეჭიმოს, გავჩერდებოდი, და ასე წკიპზე ჩავამთავრე თამაში, ბოლოს მოედანზე გავიშხლართე და დიდხანს ვიზელდი დატვირთვას გადაჩვეულ კუნთებს, მეორე დღეს ძლივს მოვედი აზრზე.

ორშაბათს რაგბის გუნდთან ერთად მინდა ვცადო ვარჯიში, მოკლედ სპორტს ვერ ვეშვები. ცოტა თუ მოვღონიერდი, მგონი აქაურებს მალე ვაჯობებ თამაშში.

მაგის გარდა თვითონ ჩვენი ჯგუფის ბიჭები თითქმის ყოველ საღამოს დარბაზში მინი ფეხბურთს ვთამაშობთ, ქართველები დანარჩენი ევროპელების წინააღმდეგ. იქ კი ნამდვილი ვარსკვლავი ვარ 😀 იმდენად ფიზიკა არ გჭირდება და ვაბრუებ ხალხს, მაგრამ რა ხეირი გუნდი ვერ მიწყობს ხელს და ვაგებთ ნახევარ თამაშებს. მოკლედ ჯერ რამეს თუ ვამბობ, სპორტი სპორტი, ხო წარმოგიდგენიათ რა პირობებია, ჯერ სხვა რამეზე სიტყვაც რომ ვერ დავძარი.

ქალაქში ჯერ თავს დაკარგულად ვგრძნობ, დავსეირნობ უბრალოდ, ბევრ ვერაფერს ვაგნებ, ვცდილობ შევეჩვიო და გავერკვე სად რა ხდება. დიდი ძველებურ სტილში მოწყობილი ცენტრია, დაბალი სახლებით, მოკლედ ჩვენებურ პეროვს მოგაგონებს, მაგრამ ბევრად უფრო მაშტაბური და ალბათ ლამაზიც არის. ხელფასად იმდენი გვაქვს ფული, რომ ძლივს გვყოფნის და ცოტა არ იყოს ტეხავს, როცა გონებაში სულ ითვლი, აი თვის ბოლომდე ეს თანხა როგორმე უნდა ვიმყოფინოო.

ქალები ვერ ყოლიათ ლამაზი, ძირითადად დაბლები, უბრალო ნაკვთების გოგოები მხვდებიან, თვალი არც რომ გაგექცევა. იშვიათად ლამაზმა გოგომ ჩაგიაროს. ენის არცოდნა კიდევ ერთი დიდი პრობლემაა, მიყვარს ნებისმიერ სიტუაციაში გამოლაპარაკება, კონტაქტში შესვლა, მაგრამ იშვიათად ინგლისურენოვან ქალს გადააწყდე, ბოლოს დამტვრეული ფრანგულით ვუბოდიშებ და ვეცლები.

ერთ საღამოს სტუდენტური “ფართი” მოაწყვეს, რომ მივედი ხალხი სასმელში იყო უკვე ჩახრჩობილი, გალეშილები ალკოჰოლს ერთმანეთს ასხამდნენ და ფხიზელზე იქ დარჩენას და გაწუწვას მალე გამოცლა ვარჩიე :)) ვიღაცეების გაცნობა მაინც მოვასწარი, ვნახოთ ვნახოთ რა როგორ წავა.

დანარჩენი კი ჯერ არაფერი, ნელნელა გავერკვევი სიტუაციაში, ახლა პირენეის მთებში მივყავართ უიქენდზე და ცხოვრებაში არ მისრიალია თოვლზე და უნდა ვცადო. იმედია კისერმოტეხილი არ დავბრუნდები უკან..

4 Responses to პირველი დღეები

  1. ნუ at least იმაზე ნაკლები ნეგატივი იყო ვიდრე ზოგადად მოსალოდნელია ხოლმე ზვიგენასგან, ასე რომ მომწონს! 😀

  2. http://www.convert.ge

    [დოდკა ვარ, დავითხარე თვალები, მაინტერესებდა :დ]

  3. ramazi says:

    მოკლედ ტრაგიზმის წერა მაგრად გამოგდის:)მარა მაინც კარგიააააააააა

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: