უკრაინული უიღბლო ისტორიები :)

    ხოდა მეორე დღეა რაც დონეცკში ჩავედით, 2005 წელი იყო, თუ მეხსიერება არ მღალატობს. სასწავლებელში გაცნობითი ხასიათის შეხვედრის შემდეგ ქალაქს მოვედეთ. ეფექტი დიდია, ორ-სამ კაციან ჯგუფებად დავიშალეთ – დავსეირნობთ ქალაქში.
    ცენტრალურ მოედანზე გავედით, მე და კვაშო ვართ. გავიხედე, ორი დაქალოშკა მოსეირნობს. ერთია, თვალები ზედ დამრჩა, ქერა, მაღალ ფეხებზე კოხტად მოპაკუნობს მოკლე ქვედაბოლოში გამოწყობილი, ზღაპრული სილამაზის პირსახის. ჩამიარეს, გამოლენჩებული სახით ვდგავარ ალბათ, სუნთქვა შემეკრა, ძლივს გამოვერკვიე. კისერი მოვაბრუნე, თვალი გამექაცა. “ასეთი ქალი შეიძლება მთელი ცხოვრების მანძილზე ვეღარ ნახო”, ამეკვიატა აზრი – ბექა, წამო! – აჩქარებული ნაბიჯით უკან ავედევნე.
     სუნთქვააჩქარებული ძლივს მივეწიე – უკაცრავად – გოგოებმა ნაბიჯს უკლეს – ნერვიული ტონით გრძელი მონოლოგი გამოვაცხვე – გუნებაში უკვე წარმატებულ გამოსვლას ვულოცავ თავს. ქერათმიანმა თავის დაქალს გადახედა, მერე მე შემომხედა ცოტა გაკვირვებულმა, უხერხულად გამიღიმა: – ” ბოდიში, მაგრამ ერთი სიტყვაც ვერ გავიგე რა მითხარით…” – ღიმილი სახეზე შემეყინა, ერთი ღრმად ამოვისუნთქე, წარუმატებლობა არ შევიმჩნიე და ვეცადე უფრო დალაგებულ რუსულით ავმეტყველებულიყავი. :))
    რას ამბობ, შედარება არ იყო,  ფაქტიურად შემდეგ რამოდენიმე წუთს რაც მოხდა, თამამად შეიძლება დაერქვას საუბარი. რუსი აღმოჩნდა, რა გასაკვირი. სხვათაშორის ქართველი სიძე მყავსო, საქართველოშიც ნამყოფი ვარო… ეს კი აჭიკჭიკდა, მაგრამ მისი დაქალი ნამეტანი დაბღვერილი, კოპებშეყრილი მიყურებდა, ჩემი მეგობარი რუსულთან ჩემზე უფრო მწყრალად იყო და ახლადშეძენილ “მტერ” ქერათმიანის “პოდრუშკასთან” მარტოს მიწევდა გამკლავება.. 
    ბოლოს ქერათმიანმა – კარგით, წავედითო, სალაპარაკო გვაქვს მეგობრებსო.. შეხვედრაზე ჩამოვუგდე საუბარი. გამოცდებიო, სემესტრის ბოლოო, შაბათ-კვირამდე ვერ მოვიცლიო.. ორშაბათი დღე იყო არადა. 
    შაბათზე შევთანხმდით, სად? თუნდაც აქ! – კი ბატონო, დავემშვიდობე, სასტუმროსკენ გამოვწიე.

    გათენდა შაბათი დღე – გავდივარ მოედანზე – მხვდება დიდი სცენა და ხალხის უზარმაზარი მასა :D, რაღაც საქველმოქმედო კონცერტი და ბევრი ქალი, თანაც ქერათმიანი…