ოთხი წლის შემდეგ

დასასრულს მიუახლოვდა ჩემი ოთხწლიანი მოღვაწეობა ქართულ ავიაციაში.

გუშინ ბევრი აღარ მიფიქრია, სამართველოში პატაკი დავწერე ჯარიდან წასვლაზე.

კაციშვილს არ უკითხავს მიზეზი. ძვირფასი უფროსი ბერიანიძე საერთოდ პირველად ვნახე ბოლო ორი წლის მანძილზე და ისიც მაშინ, როცა ფაქტობრივად ჩემი მეთაური აღარ არის.

მშვიდად მომიწერა ხელი პატაკზე, ხელიც კი არ ჩამოურთმევია, არც ზრდილობისთვის უთქვამს – “გული მწყდება რომ მიდიხარ” ან რამე მასეთი. “ერთი თქვენიც!” – მე ჩემთვის გულში ვფიქრობდი.

ადვილი არ არის ერთბაშად უარი თქვა 1300 ლარ ხელფასზე, პლუს ბევრ წვრილმან პრივილეგიაზე, მაგრამ ყოველივე ეს სხვა მომენტებმა გადაწონა და აგერ მოვდივარ სამსახურიდან.

დავტოვე ერთი დიდი თეატრი, სადაც არავის შესტკივა გული ქვეყანაზე, სადაც მხოლოდ ის აინტერესებთ, კარგად მოერგონ სიტუაციას და როლის გარეშე არ დარჩნენ, გადაქაჩონ რაც შეიძლება მეტი თავისკენ, სულ ფეხებზე კიდიათ, ამით ქვეყნის საქმე თუ ფუჭდება, სადაც სარდალი თუ რიგითი ჯარისკაცი ერთნაირი ფლიდი და გაიძვერაა (გარკვეული გამონაკლისის გარდა რათქმაუნდა).

ხოდა აღარ მინდოდა ამ ორგანიზმის შემადგენელი ნაწილი ვყოფილიყავი, სადაც ერთი მადლობა არ გამიგია კარგად გაკეთებული საქმისთვის.

მოკლედ ახლა ბევრად მშვიდად ვარ, ვიდრე მთელი ოთხი წლის მანძილზე და ბევრ რამეს ისე კრიტიკულად აღარ ვწერ, არ მაქვს შემორჩენილი ისეთი მძაფრი ემოცია.

ცვლილებებია მოკლედ ცხოვრებაში.

One Response to ოთხი წლის შემდეგ

  1. Cyborg says:

    სანატრელი შვეიცარია…

    შენ კიდე გილოცამ

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: