ოთხი წლის შემდეგ

დასასრულს მიუახლოვდა ჩემი ოთხწლიანი მოღვაწეობა ქართულ ავიაციაში.

გუშინ ბევრი აღარ მიფიქრია, სამართველოში პატაკი დავწერე ჯარიდან წასვლაზე.

კაციშვილს არ უკითხავს მიზეზი. ძვირფასი უფროსი ბერიანიძე საერთოდ პირველად ვნახე ბოლო ორი წლის მანძილზე და ისიც მაშინ, როცა ფაქტობრივად ჩემი მეთაური აღარ არის.

მშვიდად მომიწერა ხელი პატაკზე, ხელიც კი არ ჩამოურთმევია, არც ზრდილობისთვის უთქვამს – “გული მწყდება რომ მიდიხარ” ან რამე მასეთი. “ერთი თქვენიც!” – მე ჩემთვის გულში ვფიქრობდი.

ადვილი არ არის ერთბაშად უარი თქვა 1300 ლარ ხელფასზე, პლუს ბევრ წვრილმან პრივილეგიაზე, მაგრამ ყოველივე ეს სხვა მომენტებმა გადაწონა და აგერ მოვდივარ სამსახურიდან.

დავტოვე ერთი დიდი თეატრი, სადაც არავის შესტკივა გული ქვეყანაზე, სადაც მხოლოდ ის აინტერესებთ, კარგად მოერგონ სიტუაციას და როლის გარეშე არ დარჩნენ, გადაქაჩონ რაც შეიძლება მეტი თავისკენ, სულ ფეხებზე კიდიათ, ამით ქვეყნის საქმე თუ ფუჭდება, სადაც სარდალი თუ რიგითი ჯარისკაცი ერთნაირი ფლიდი და გაიძვერაა (გარკვეული გამონაკლისის გარდა რათქმაუნდა).

ხოდა აღარ მინდოდა ამ ორგანიზმის შემადგენელი ნაწილი ვყოფილიყავი, სადაც ერთი მადლობა არ გამიგია კარგად გაკეთებული საქმისთვის.

მოკლედ ახლა ბევრად მშვიდად ვარ, ვიდრე მთელი ოთხი წლის მანძილზე და ბევრ რამეს ისე კრიტიკულად აღარ ვწერ, არ მაქვს შემორჩენილი ისეთი მძაფრი ემოცია.

ცვლილებებია მოკლედ ცხოვრებაში.